Kabanata 42
1013 Words
Sa araw-araw na dumaraan ay hindi ko maramdaman ang sarili ko. Tanging sakit ang nangingibabaw sa dibdib ko, I can't even sleep at night. I feel so sick...
Galit ako. Gusto kong magalit dahil sa ginawa nya, gusto kong magalit dahil sa mga sinabi nya. Pero fck! Mas nangingibabaw 'yong galit ko sa sarili ko. God knows how much I want to chase him again and bring him back, but that's not how it works.
Bumagsak sa mesang kaharap ko ang mga papel base sa peripheral vision ko, I didn't even took a glance on it.
I heard a sigh by my side. "Your grades, Makayla." rinig ko ang inis mula sa tinig ni kuya, sumandal sya sa pader habang nakahalukipkip.
Napatungo na lang ako, wala akong masabi. Nahihiya ako sakanya, nahihiya ako sakanila... "Sorry." I bit my lower lip, pasimple kong pinahiran ang luhang lumandas mula sa mata ko.
"Makayla..." napalitan ng labis na pag-aalala ang pananalita ni kuya. He went to me and hugged me, lalo lang akong naiyak sa ginawa nya.
"I....I'm lost." umawang ang mga labi ko, tila ba'y napakarami kong gustong sabihin ngunit walang lumalabas na salita.
I gritted my teeth, mariin akong napapikit habang pilit na kinakapa ang mga katagang nais kong pakawalan.
"K-Kuya...." I was trembling, mabigat ang bawat paghikbi ko. "Ansakit.... sobrang sakit, kuya."
He tried to calm me down, nauubusan na ako ng hangin dahil sa sobrang sikip ng dibdib ko. Nandito nanaman 'yong pakiramdam na parang may nakabara sa lalamunan ko, humahapdi ang mga mata ko na tila ba'y napakaraming luha na nais tumulo.
I shook my head, sumara ang kamao ko habang iniinda ko ang labis na sakit at lungkot. "W-Why? Why....did he chose to do that?" ilang beses akong napailing, napakaraming tanong sa isipan ko.
"Mawawala rin 'yan..." maingat nyang hinigpitan ang yakap sakin, tila ba'y sinasabing andito lang sya. "Hindi sa ngayon pero kakayanin mo 'yan. Take time to rest, you need that."
"I'm so tired... I can't sleep, I can't eat. It feels like a nightmare tuwing pumipikit ako...para akong nawawala." I sobbed. "I...just want to feel numb. Ayoko ng pakiramdam na 'to, kuya... ayoko nito! 'Di ko kaya 'tong sakit na 'to... please take it away." I begged.
Ito 'yong sakit na alam kong 'di ko kakayanin, araw-araw parang gusto ko na lang maglaho o mamanhid. Akala ko sa paglipas ng mga araw ay mababawasan 'yong sakit, but it turns out na mas lumalala lang.
I heard my brother sniffed, he's crying! Sa lahat ng kapatid ko, sya 'yong pinakamalapit sakin. Ever since I was in my elementary days, andyan sya para patahanin ako.
"Makayla, bumababa nanaman ang grades mo dahil sa pagmamajorette!" bumungad sakin ang galit na tinig ni mommy pagkauwi ko.
I stiffened, alam kong papagalitan nanaman nya ako. "Sinisira mo ang pagaaral mo dahil sa majorette na yan, ano bang mapapala mo dyan?!" she's so mad.
Wala akong ibang nagawa kundi umiyak, such a crybaby! Naiiyak ako dahil hindi ko manlang magawang depensahan ang sarili ko, gusto kong magsalita pero alam kong hindi nya pa rin ako pakikinggan.
She was so loud, napakarami nyang sinabi na tumatak sakin ng husto. I felt so down, pakiramdam ko'y nagiging pabigat lang ako sakanya...sakanila. I was crying when my mom stopped, tila ba'y merong nagpatahimik sakanya. That's when I knew it was my brother, dumating pala sya...
"Makayla.." nilapitan ako ni kuya, he tried to talk to me. "Napakaiyakin naman ng baby kong 'yan!"
Lalo akong naiyak dahil don. He hated me when I was still a baby, pero ngayon ay sobrang alaga nya na ako. Nabaliktad pa nga ang panahon, kung kailan malaki na ako ay saka nya ako bini-baby. Alam kong bumabawi lang sya dahil never nyang naiparamdam sakin dati na mahal nya ako, he was so jealous of me before. Akala nya kasi sya na 'yong bunso, kaso dumating ako kaya't lahat ng atensyon ay nabaling sakin.
"Pano kapag umalis na si kuya, sinong magpapatahan sayo?" he sighed. "Wag mong pabayaan ang pagaaral mo, pwede ka naman magmajorette kung gusto mo talaga 'yon... pero dapat priority mo pa rin ang pagaaral. Nagpapakahirap sila mommy para mapag-aral ka, oh... tapos sinasayang mo lang."
He lectured me. Sya 'yong tumayong magulang ko nong mga panahong down na down na ako. Sya 'yong nandyan tuwing hindi ko kayang depensahan ang sarili ko. He was there to speak for me whenever I'm voiceless. Everytime there's no one for me, sya 'yong andyan para pakinggan ako.
"Buti andito si kuya... pano ka kung nagkataon na nasa ibang bansa pa rin ako?" he asked.
I chuckled. "I gotta stand for myself sa mga oras na 'to kung ganon..."
He shook his head. "Don't chain yourself in the past, leave it all behind. Hindi ka makakausad kung patuloy mong ibabaon 'yang sarili mo sa nakaraan, you need yourself para sa future...." he patted my head, tila ba'y inaamo ako.
"How?" I gulped, bahagya akong lumayo sakanya. "Do you know the feeling na para bang... umaasa ka pa rin na babalik sya? Umaasa kang panaginip lang lahat 'to and then you'll suddenly wake up having him by your side?" namamaos na ako pero nagpatuloy ako sa pagsasalita.
"Hmm?" he nodded, animo'y sinasabing ituloy ko lahat ng gusto kong sabihin.
"Iniwan nya ako pero tuwing makikita ko 'yong phone ko, umaasa ako na sana nagmessage sya o tumawag... umaasa akong babalik sya. I can't even take steps forward kasi pakiramdam ko 'pag ginawa ko 'yon, maiiwan ko sya sa likuran ko? I don't know....but it really feels like that." I shrugged, naguguluhan na din ako.
"Natatakot kang umusad kasi inaalala mo na baka pag ginawa mo 'yon, tuluyan mo na syang mabitawan... ganon ba?"
I gasped. He got it! "Uh..." I nodded.
He chuckled. "Iniwan ka nga diba? Bumitaw na sya... ikaw na lang 'yong kumakapit." he shook his head. "If he comes back, choice mo na 'yan kung tatanggapin mo sya... if he doesn't, don't ever chase him. Chase your dream, not a guy who runs away from you."
He's the dream....
*****
- Writer
