Akşam, Havin eve gittiğinde evde amcası ve yengesi vardı. Ellerinde nişan bohçası ile oturuyorlardı. Yengesi söze başladı:
— Kızım, Şiyar’la evlenmek istemiyor. Biz de o yüzden bu nişanı bozmak için geldik. Bizde size verecek kız yok.
Şiyar:
— Yenge, sen çok kötü birisin, biliyor musun? Berfin’in beni ne kadar çok sevdiğini cümle âlem biliyor. Yalan söylüyorsun! Sırf Zelal, Azad’ı kabul etmedi diye yapıyorsun bunu. Sen ikimizin de vebaline giriyorsun, yazıklar olsun senin gibi anneye!
Deyip dışarı çıktı.
Babası:
— Otur oğlum!
Şiyar:
— Yok baba yok! Burada kalırsam kendimi tutamam!
Deyip büyük bir sinirle kendini dışarı attı.
Yengesi hâlâ konuşuyordu:
— Ne alakası var canım, kız istemiyor, zorla mı?
Şiyar’ın babası:
— Bak, siz benim sinirlerimi zıplatıyorsunuz. Evimde huzur bır
