MY JERK STEPBROTHER

Dahan-dahan akong lumapit sa pintuan ng kwarto ni Clinford—anak ng stepmom ko. Pinapatawag na kasi siya ni Mama. Mama niya talaga, pero sa akin… hindi ko pa alam kung anong dapat kong itawag. Isa pa, natatakot ako sa kanya. Noong unang araw ko pa lang sa bahay na ito, malinaw na pinaramdam niya sa akin kung gaano niya ako kaayaw. Huminto ako sa harap ng pinto. Kakatok ba ako? O hihintayin ko na lang siyang lumabas? Napabuntong-hininga ako. Sa huli, pinili ko pa ring kumatok. Mahina. “Kuya Clinford… pinababa ka na ni Mama,” maingat kong sabi. Walang sagot. Lumipas ang ilang segundo. Hanggang sa naging minuto. Tahimik pa rin. “May tao kaya?” bulong ko sa sarili ko. Muli akong kumatok—mas mahina pa sa una. Nang wala pa ring sumasagot, dahan-dahan kong hinawakan ang doorknob. Hindi pala ito nakasara nang maayos. Bahagya kong itinulak ang pinto at sumilip. At doon ko siya nakita. Nakadapa sa kama. Mahimbing na natutulog. “Kuya Clinford?” mahina kong tawag, sabay kalabit sa balikat niya. Umungol lang siya bago tumihaya. Napasinghap ako. Ngayon lang ako nakakita nang ganito—isang lalaking walang suot sa itaas, ilang hakbang lang ang layo sa akin. Bigla kong naramdaman ang init sa pisngi ko. Mas matanda siya sa akin ng tatlong taon. Kinse na siya. Third year high school. Ako? Grade 6 pa lang. Bigla siyang gumalaw. Unti-unting dumilat. Agad akong napaatras. Kinabahan ako. Paano kung magalit siya? Paano kung pagalitan niya ako—o mas malala? At tama nga ako. Bigla siyang bumangon, galit ang ekspresyon. “Ano’ng ginagawa mong babae ka sa kwarto ko?” sigaw niya. Napatitig lang ako sa kanya. Halos hindi makapagsalita. “Ano kasi, kuya Clin—” “Anong ‘kuya’?” putol niya sa akin. “Nagpapatawa ka ba? Hindi kita kapatid. Kaya huwag mo akong tawaging kuya, stupid.” Parang may sumikip sa dibdib ko. “Hindi naman… si Mama kasi ang nagsabi na—” “Mama?” sarkastiko niyang ulit. “Wow. May instant mama ka na agad?” Napayuko ako. “Pero sorry ka na lang,” dugtong niya, “dahil ayoko ng instant na kapatid. Lumabas ka sa kwarto ko. LAYAS.” Parang may kumurot sa puso ko. Tahimik akong tumalikod, handang lumabas— pero biglang bumukas ang pinto. “Anong nangyayari dito?” tanong ni Mama, bahagyang hingal. Kasunod niya si Daddy. “Sa susunod, Mama,” malamig na sabi ni Clinford, “huwag n’yong paakyatin ang babaeng ’yan sa kwarto ko. At isa pa—wala akong kapatid. Kaya huwag n’yo siyang papatawag sa akin ng ‘kuya’.” Ramdam ko ang biglang katahimikan sa loob ng kwarto. Lumapit si Mama sa kanya. “Ford,” mariin niyang sabi, “gusto mo man o hindi, kapatid mo na siya. Anak siya ng Daddy mo.” Ngumisi lang siya. “Si Daddy, tanggap ko,” sagot niya. “Pero siya? Hindi.” Napatingin siya sa akin. Diretso. Walang emosyon. “Kung gusto n’yong tumira siya dito,” dagdag niya, “tawagin niya ako sa pangalan ko. Ford. Kung hindi, mag-aaway lang kami.” Pagkatapos noon, dumaan siya sa tabi ko. Saglit siyang huminto. Tumingin. At saka tuluyang umalis. Hindi ko napigilang mapaluha. “Pasensya ka na, hija,” mahinang sabi ni Mama habang inaalo ako. “Hindi siya masama… ayaw lang niya talagang may kapatid.” Tumango na lang ako. “Pwede bang Ford na lang ang itawag mo sa kanya?” dagdag niya. “Opo,” mahina kong sagot. “Lalabas muna kami,” sabi ni Daddy. “Kakausapin ko lang siya.” Naiwan akong mag-isa sa kwarto. Dahan-dahan kong nilibot ang tingin ko sa paligid. Hindi ko alam kung bakit… pero pakiramdam ko, hindi lang kwarto ang pinasok ko. Kundi isang mundo na hindi ako tanggap. Tahimik akong lumabas. At isinara ang pinto. Chapter 2 (6 Months Later – Publish-ready) Madey’s POV Bakasyon na. At sa halip na magpahinga lang, ito ang panahon na kailangan kong magdesisyon kung saan ako papasok ngayong Grade 7. K-12. Kung hindi dahil doon, high school na sana ako. Napabuntong-hininga ako habang pinagmamasdan ang dagat. Nasa isang resort kami sa Cebu ngayon, at sa totoo lang… napakaganda ng lugar. Para bang lahat ng problema mo, kayang tangayin ng alon. “Sayang… sana nakikita mo rin ito, Mommy,” bulong ko. “Tumabi ka nga.” Napalingon ako. Si Ford. Palapit sa cottage kung saan ako nakatayo. Mabilis akong gumilid. “Sorry,” sabi ko. “Ewan ko sa’yo,” sagot niya. “Kahit kailan, sagabal ka.” Hindi na ako sumagot. Sanay na rin ako. Kinuha niya ang tuwalya sa likod ko at agad na tumalikod. Nakita ko si Daddy na papalapit. “Madey, andito ka lang pala,” sabi niya. “Hindi ba sinabi ko na makihalubilo ka naman sa mga kaedad mo?” “Opo… susunod na po ako,” sagot ko. Iniwan ko ang cottage. Mas maraming tao sa tabing-dagat. Umupo ako sa buhanginan. Tahimik. Payapa. Hanggang sa— Thud! “Aray!” May tumamang bola sa ulo ko. “Sorry, miss!” Paglingon ko— natigilan ako. “Hyun?” “Madey?” Napangiti siya. “At last! Ikaw nga!” Tinulungan niya akong tumayo. “Okay ka lang?” tanong niya. “Oo,” sagot ko. “Ikaw? Dito rin kayo nagbabakasyon?” Tumango siya at itinuro ang grupo niya. Biglang may sumigaw mula sa kanila. “Uy, Hyun! Naiwan ka na yata diyan!” Napangiti ako. Pero hindi ko inaasahan ang sumunod. May biglang humawak sa balikat ko. Mahigpit. Paglingon ko— si Ford. Masama ang tingin. “Kanina ka pa hinahanap nila Mama,” malamig niyang sabi. “Nandito ka lang pala… nakikipagharutan.” “Hindi naman—” “Hindi ko ba sinabi sa’yo?” putol niya. “Huwag mo akong tawaging kuya.” Humigpit ang hawak niya sa braso ko. “Wala akong kapatid.” “Brad,” seryosong sabi ni Hyun, “nasasaktan na siya. Bitawan mo.” “Wag kang makialam,” sagot ni Ford. At bigla niya akong binitawan. “Anong plano mo?” dagdag niya. “Sasama ka ba o hindi? Bahala ka.” Huminga ako nang malalim. Humarap kay Hyun. “Pasensya na… next time na lang,” sabi ko. Tumango siya. Pero bago ako tuluyang umalis, hinabol niya ako. May iniabot. “Tawagan mo ako,” sabi niya. “Number ko ’yan.” Hindi ko napigilang ngumiti. Pero agad ding napawi iyon. “Baka gusto mong umalis na,” sigaw ni Ford mula sa malayo, “kaysa tumunganga diyan sa lalaki mo.” “Hindi ko siya lalaki,” sagot ko. “Kaibigan ko siya.” Pero hindi na siya nakinig. Naglakad lang siya. At tulad ng dati sumunod na lang ako.