Amelia's POV:
Handa na akong umalis para sumama kay papa. Naayos ko na ang aking mga damit at tiningnan ang lahat ng maaari kong dalhin. Hindi pa nga lang ako nagpapaalam kay mama. Hay, ayaw ko man siyang iwan ngunit kailangan kong lumabas ng isla. Pag-aaralan ko ang lahat sa abot ng aking makakaya at kapasidad. Kung nalaman man na nila ang lahat patungkol sa Artus Syndrome, magiging malaya na ako. Sa ganoon ay maaari na akong malayang mabuhay, hindi ba? Wala ng pipigil sa akin at dadakip para pag-eksperimentuhan dahil wala naman na akong silbi sa kanila. Mas gusto ko rin iyon dahil ayaw kong mabuklat ang aking katawan. Sugat pa nga lang ay masakit na, paano pa kaya kapag tahi lalo na at walang pangpangimay tulad ng anesthesia o kaya ay pampatulog? Sa napapanood kong mga video tape ng pag
