2
1825 Words
Chapter 2
| Kiel's POV |
Nandito na naman ako sa madilim na sulok na paulit-ulit kong napapanaginipan. Katulad ng dati, hindi ko pa rin kayang tiisin ang matinding lamig sa loob ng lugar na ito. Hindi ko alam kung isa ba itong kwarto o kulungan. Napakalamig dito na para bang unti-unti nang namamanhid ang buo kong katawan.
Kaagad kong kinuskos ang dalawang palad ko para kahit papaano ay makaramdam ng init. Ngunit tila walang epekto iyon. Lalo lamang akong nanginig habang patuloy na bumabalot sa akin ang nakakakilabot na lamig.
Bigla akong nakarinig ng kaluskos mula sa likuran ko.
Mabilis akong napalingon, ngunit wala namang tao.
Lalong bumilis ang t***k ng puso ko.
Hindi... panaginip lang 'to.
Kailangan kong labanan ang takot.
Kailangan kong magising.
Huminga ako nang malalim at nagsimulang maglakad sa madilim na paligid. Ang tanging liwanag lang na nagsisilbing gabay ko ay ang maputlang sinag ng bilog na buwan na pumapasok sa mataas na bintana.
"Ezekiel!"
Napahinto ako.
Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ang isang boses na tumawag sa buo kong pangalan.
Mabilis akong lumingon sa iba't ibang direksyon, ngunit wala pa rin akong makita.
Unti-unting nilamon ng takot ang buong pagkatao ko.
Hindi na ako nagdalawang-isip pa at mabilis na tumakbo.
Ngunit bigla rin akong napatigil.
May isang lalaking nakasuot ng itim na hoodie ang nakatayo sa harapan ko.
Hindi ko man makita nang malinaw ang mukha niya dahil natatakpan ito ng hood, kitang-kita ko naman ang naglalagablab niyang mga mata.
Sa kamay niya ay may hawak na kutsilyo.
Napaatras ako sa sobrang gulat.
Isa...
Dalawa...
Tatlong hakbang...
Sa bawat hakbang niya palapit sa akin ay katumbas naman iyon ng pag-atras ko.
"Nagtatangka kang tumakas?" nakangisi niyang tanong. "Saan ka naman pupunta?"
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi ko pa man nakikita nang buo ang mukha niya, sapat na ang mga matang iyon upang maramdaman ko ang matinding panganib.
"L-Lumayo ka..." babala ko habang nanginginig ang boses.
Ngunit tila wala siyang narinig.
Patuloy lang siyang lumalapit.
Hanggang sa...
Bigla siyang tumakbo papunta sa akin.
Nanlaki ang mga mata ko.
Parang nawala ang lakas ng katawan ko. Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko dahil sa sobrang takot.
Ang nagawa ko na lamang ay ipikit ang mga mata ko at magdasal.
Ngunit imbes na maramdaman ang talim ng kutsilyo...
Isang malamig na hangin ang dumaan sa harapan ko.
Dahan-dahan akong nagmulat.
Nakita ko ang lalaking nagtangkang saksakin ako na ngayon ay sinasakal na ng isa pang lalaking nakasuot ng mahabang itim na kasuotan.
Nakatalikod ito sa akin.
Humahampas sa hangin ang laylayan ng suot niyang damit habang mahigpit nitong hawak ang leeg ng lalaki.
Unti-unti niya itong iniangat hanggang sa mawalan ito ng pakikipaglaban.
Makalipas ang ilang segundo...
Binitawan niya ito.
Bumagsak ang lalaki sa sahig na parang isang basahang walang buhay.
Hindi ako makagalaw.
Nakatayo lang ako habang nakatitig sa misteryosong lalaki.
Nanatili siyang nakatalikod sa akin.
Tahimik.
Hindi gumagalaw.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang humarap.
Nanlaki ang mga mata ko.
Bago ko pa man makita nang malinaw ang mukha niya, bigla na lamang siyang sumulpot sa mismong harapan ko.
Nagbabaga ang kanyang mga mata.
"Hindi!"
Napabalikwas ako ng bangon habang hinihingal.
Mabilis ang paghinga ko at halos marinig ko ang malakas na pintig ng puso ko sa loob ng dibdib.
Napahawak ako rito habang pilit pinapakalma ang sarili.
Ilang segundo akong nanatiling nakaupo sa kama bago tuluyang bumalik ang ulirat ko.
Huminga ako nang malalim at bumangon.
Lumapit ako sa mini fridge sa loob ng kwarto at nagsalin ng malamig na tubig sa isang baso.
Habang nakasandal sa countertop, sapo ko ang noo ko at dahan-dahang inubos ang laman ng baso.
Magmula nang mangyari ang aksidente noong sampung taong gulang pa lamang ako, paulit-ulit na akong binabangungot.
Palaging may lalaking nakaitim sa panaginip ko.
Palagi niya akong inililigtas.
Ngunit sa tuwing nagigising ako...
Hindi ko na maalala ang mukha niya.
Napalingon ako sa cellphone ko nang bigla itong mag-ring. Nang tingnan ko ang screen, nakita kong si Rei ang tumatawag.
"Hello?" bungad ko.
"On the way ka na ba?" tanong niya agad.
"Ha?" kunot-noo kong sagot habang bumabangon mula sa kama.
"Wait... huwag mong sabihing kakagising mo lang?" inis niyang tanong.
Napahikab ako bago sumagot.
"Oo. Bakit?"
Narinig ko ang malalim niyang buntong-hininga sa kabilang linya.
"Ano ka ba naman, Kiel! Hindi ba sinabi kong may in-arrange akong blind date para sa'yo?"
Napakamot ako sa batok.
"Ngayon ba 'yon?"
"Aba, malamang! Anong petsa na ba ngayon?" iritado niyang balik.
"Ewan."
"Ikaw talaga!" reklamo niya. "Basta, maligo ka na at mag-ayos. Kanina pa naghihintay ang date mo sa restaurant!"
Hindi na niya ako hinayaang sumagot pa.
Pinatay na niya agad ang tawag.
Napabuntong-hininga na lang ako.
Mukhang wala na talaga akong choice.
Mabuti na lang at naka-one month leave ako sa trabaho, kaya wala naman akong ibang kailangang asikasuhin ngayong araw.
Dumeretso ako sa kusina at naghanda ng simpleng almusal.
Nagprito ako ng itlog at bacon, saka nagtimpla ng isang baso ng gatas.
Pagkatapos kumain ay dumiretso ako sa banyo upang maligo.
Ilang minuto lang ang lumipas bago ako lumabas na nakabihis na.
Isinuot ko ang puting crop top na paborito ko at ipinares dito ang checkered skirt na hanggang tuhod. Nilagyan ko rin ng simpleng accessories ang outfit ko bago isinabit sa balikat ang itim kong sling bag.
Humarap ako sa salamin.
Inayos ko ang ilang hibla ng buhok ko at sinuri ang sarili kong repleksyon.
"Good enough," bulong ko sa sarili.
Kinuha ko ang susi ng sasakyan at tuluyan nang umalis ng bahay.
Ilang minuto lang ang naging biyahe ko bago makarating sa restaurant na sinabi ni Rei.
Pagpasok ko pa lang ay agad kong hinanap ang lalaking nakasuot daw ng gold na polo—iyon ang description na ibinigay niya.
Hindi naman ako nahirapang makita siya.
Nasa VIP section siya sa pinakadulong sulok ng restaurant.
Naglakad ako papunta sa mesa niya.
Habang naglalakad, napansin kong maraming tao ang napapalingon sa akin.
May ilan pang tila napatitig.
Sanay na ako roon.
Kinuha ko ang sunglasses ko at isinuot iyon.
Mas lalo tuloy akong nagkaroon ng kumpiyansa habang papalapit sa lalaking naghihintay sa akin."Excuse me... Are you Mr. Libreion?" magalang kong tanong nang makalapit sa mesa.
Agad siyang napatingin sa akin at ngumiti.
"Yes. And you are?"
Sa sandaling makita ko nang maayos ang mukha niya, gusto ko na agad umatras.
Diyos ko...
Mas mukha pa yata siyang matanda sa tatay ko.
Napilitan akong ngumiti.
"It's Kiel... Ezekiel Haro."
"Nice to meet you, Kiel." Itinuro niya ang bakanteng upuan sa harapan niya. "Please, have a seat."
"Thank you."
Umupo ako, pero hindi ko maiwasang mapansin ang ngiti niya.
Okay... ako lang ba, o parang kailangan na niyang bumisita sa dentista?
Piliting ngumiti ako kahit gusto ko nang umalis.
"So, what would you like to eat?" tanong niya habang inaabot ang menu.
Ngumiti lang ako at umiling.
"No, thank you. Busog na ako."
"Are you sure?"
"Yeah. I'm good."
Tahimik ko siyang pinagmasdan habang nagsasalita siya.
Mukha naman siyang maayos manamit at halatang may kaya sa buhay.
Pero...
Sorry na lang.
Hindi talaga pasado sa standards ko.
Nagpakawala ako ng maliit na buntong-hininga bago siya muling hinarap.
"Anyway, didiretsohin na kita."
Napakunot-noo siya.
"Nandito lang ako para sabihin sa'yo na... I don't think this will work."
"Bakit naman?" nagtataka niyang tanong. "Single ka naman, di ba? Single rin ako."
Ngumiti ako nang alanganin.
"No offense, pero... mukha ka nang puwedeng maging tatay ko."
Halos malaglag ang panga niya.
"But... I'm only twenty-eight."
Napakurap ako.
"Talaga?"
Tumango siya.
"Sorry... you don't look like one."
Lalong natigilan ang lalaki.
Hindi ko na siya pinatapos magsalita.
Tumayo na ako at kinuha ang sling bag ko.
"Thank you for your time."
Ngumiti ako nang magalang.
"And... have a nice day."
Hindi na ako lumingon pa.
Iniwan ko siyang nakatulala sa kinauupuan niya habang tahimik akong naglalakad palabas ng restaurant.
Pagkalabas ko ng pinto, napabuntong-hininga ako.
"Hay naku..."
Mukhang papatayin na naman ako ni Rei kapag nalaman niyang hindi ko na naman sineryoso ang isa sa mga blind dates na ipinakilala niya.Kinabukasan, habang nagpapalutang-lutang ako sa swimming pool ng bahay, biglang tumunog ang cellphone ko.
Napatingin ako sa screen.
Rei.
Napabuntong-hininga na lang ako.
Hindi ko na kailangang hulaan kung bakit siya tumatawag.
Kinuha ko ang isang baso ng orange juice mula sa mesa at sumimsim muna bago sinagot ang tawag.
"Hello?"
"Hoy, babae! Nasaan ka na?" bungad niya agad.
"Nasa bahay," kalmado kong sagot.
Saglit na natahimik si Rei.
"Teka... huwag mong sabihing hindi mo na naman sinipot si Ramsey?"
Napakunot-noo ako.
"Sinong Ramsey?"
Narinig ko ang malakas niyang buntong-hininga.
"Gaga! 'Yung blind date mo ngayon!"
Napailing ako.
"Busy ako."
"Busy? Nasa bahay ka lang!"
"At saka," dagdag ko, "pwede bang tigilan mo na ang kakareto sa akin? Wala namang matino sa mga ipinapakilala mo."
"Arte mo! Akala mo naman kung sinong kagandahan."
Napataas ang kilay ko.
"Anong sabi mo?"
"Wala."
Napangiti ako nang bahagya.
"Please, Rei. Tama na muna ang mga blind dates. Pang-forty-seven ko na 'to, pero wala pa ring pumapasa."
"Exactly!" halos mapasigaw siya. "Apatnapu't pitong blind dates na ang ipinakilala ko sa'yo, pero ni isa wala kang sineryoso! Lahat tinataboy mo!"
Napaupo ako sa lounge chair sa tabi ng pool.
"Hindi ko naman sinabing gusto kong magka-boyfriend."
"You're twenty-eight, Kiel! Hindi ka na bumabata."
"So?"
"Kailangan mong makahanap ng taong magmamahal at mag-aalaga sa'yo. Hindi naman pwedeng habang buhay, mga pasyente mo na lang ang kasama mo."
Napailing ako habang umiinom ng juice.
"Honestly? Ayos lang naman sa akin."
"Ikaw talaga!"
Narinig ko siyang huminga nang malalim bago muling nagsalita.
"Sige na nga. Hindi na kita pipilitin sa mga bagong blind dates."
Napangiti ako.
"Talaga?"
"Oo... pero may kondisyon."
Napangiwi ako.
"Ano na naman?"
"Pumili ka ng isa sa lahat ng mga ipinakilala ko sa'yo."
Natahimik ako sandali bago napabuntong-hininga.
"Fine."
"Good!" masigla niyang sabi. "Paano si Elbert?"
"Sinong Elbert?"
"Elbert Lee! 'Yung gwapong chinito na CEO ng kumpanya ng sabon."
Napangiwi ako.
"Tsk. Seriously? Tapos araw-araw amoy sabon ako? Pass. Next."
Napatawa si Rei.
"Grabe ka naman!"
"Paano naman si Jacob?" tanong niya ulit. "Bartender 'yon sa club na pinuntahan natin. Gentleman pa."
"A big no."
"Bakit na naman?"
"Gentleman nga... pero kung manamit, parang walang planong bumili ng bagong damit."
"Kiel!" natatawa ngunit naiinis niyang sigaw.
"Ano? Totoo naman."
"Hindi ka na choosy. Napakataas na ng standards mo."
Ngumisi ako.
"What can I do? I know what I deserve."
"Sana talaga may dumating na lalaking makakatapat sa'yo."
Napatawa ako.
"Oh, come on. Kung may makakatapat man sa akin, baka isa na siyang Greek god... o kaya immortal."
"Ewan ko sa'yo! Bahala ka na nga!"
Kasunod no'n ay pinatay na niya ang tawag.
Napailing na lang ako habang nakatingin sa cellphone ko.
"Drama."
Inubos ko ang natitirang orange juice sa baso bago tumayo.
Muli akong tumalon sa swimming pool.
Bahala na si Rei kung maghanap pa siya ng panibagong ire-reto.
Sa ngayon...
Mas gusto ko munang namnamin ang katahimikan.
- Writer
