SİDRA
Gece, Ateş’in ağlama sesiyle uyandığımda, Alper benden önce davranarak yatakta doğruldu. Koluma hafifçe dokunarak, “Sen kal, ben hallederim,” dedi. Saat sabahın dört buçuğunu gösteriyordu. Bu, Ateş’in evimizde geçirdiği ilk geceydi, bu yüzden hepimiz için özel ve biraz da endişe dolu anlardan biriydi.
Alper, doğruca beşiğe giderken onu izledim. Oğlumuzu kollarına almadan önce yumuşak bir sesle, “Gel bakalım, parmak çocuk,” diye fısıldadı. Bebeği alırken onunla konuşmaya devam ediyordu. “Sende ne iştah varmış... Ne doyumsuz herif çıktın. Böyle devam edersen seninle anlaşamayacağız, şimdiden söyleyeyim.” Alper’in her söylediği söz, sanki Ateş onu anlayacakmış gibi dikkatlice ve sevgi doluydu. Bu halleri beni hep gülümsetti.
Alper, Ateş’i kollarıma bırakıp yatağın ayak ucundan dol
