Chapter 11
1145 Words
Aviana Kye
"Istorbo sa atin? What do you mean ah, Deacon?" Pag-uusisa ko sa kanya pero binigyan lang niya ako ng pamatay niyang ngisi. Na weweirduhan ako sa inaasal ng lalaking to. Nagulat pa ako ng hapitin niya ako sa bewang ko palapit sa malapad niyang katawan. Literal na kinabahan ako at nakaramdam ng kuryente. Ako lang ba ang nakaramdam nun o pati siya?
"Deacon..." Tawag ko sa pangalan niya. "Akala ko ba mag-uusap tayo dalawa?"
"Oo, maguusap tayo." Humigpit ang hawak niya sa may bewang ko at umangat ang mukha niya malapit sa sentido ko at hanalikan niya ako doon sa may part na 'yun, ng mukha ko. Nagkadabuhol-buhol ang paghinga ko sa kaba. At napapikit ako ng marahan dahil sa hindi ko maitago ang nervious ko sa ginagawa niya.
"Ano bang ginagawa mo?!" Tinulak ko siya palayo sa akin para magkaroon ang distansya ang amin pagitan. Pero hindi niya ako pinakawalan.
"Bakit?! nag boyfriend ka na hindi mo sinabi sa akin?" Madiin niyang sabi sa akin na may pahid na galit sa tono ng pagtanong sa bagay na 'yun.
"Bakit? kailangan ko pabang sabihin sayo, na magbo-boyfriend ako? kailangan ko paba humingi ng permisyo na galing sayo?!" Nagsisimulang bahayan namin dalawa. Hindi ko narin naitago ang namumuong inis sa kanya. Sino siya para pangunahan ako sa mga desisyon ko sa buhay ko.
"Of course! I'm your bestfriend Aviana!" Diin niyang sabi. Hindi ko kinaya ang iritasyon sa kanya. Kaya pinilit kung kumawa sa kanya. At nag-tagumpay ako sa makawala sa mahigpit niyang pagyakap sa akin.
Tinignan ko siya at seryoso ang mukha niya habang nakatunghay siya sa akin.
"Oo, alam ko! best friend tayo Deacon! Pero huwag mong pahimasukan ang pribado kung buhay! Kung ano man gusto ko gawin sa buhay ko, wala kanang pakialam don?!"
Kasing bilis ng kidlat ang pagbago ng emosyon ng mukha niya. At may kakaiba na rin akong nararamdaman sa mga titig niya sa akin. Para bang pinapahiwatig nito. Ano man oras ay ilalabas na nito ang kanina pang tinitiping galit.
"Ngayon palang. . Makipaghiwalayan kana sa boyfriend mo, Aviana!" Matoridad na utos niya sa akin.
"A-ano?! Nababaliw kana ba?! O sadyang nahihibang kalang! Bakit ko gagawin 'yun? Kay, Paul, umikot ang mundo ko! at sa tuwing malungkot ako siya nagpapasaya sa akin! Kaya kahit kailan hindi ko gagawin yan pinag-uutos mo sa akin!" Galit na sagot ko sa kanya at naglakad ako patungo sa pinto ng kwarto niya. Wala naman patutunguhan ang ganitong bahayan namin dalawa. Magdudulot lang ito ng hindi magandang relasyon namin sa isat-isa. Ito ba yung sinasabi niyang pag-uusapan namin dalawa na walang kakwentang-kwentang bagay! Kainis!
Ang galing niyang pahimasukan ang buhay ko. Wala siya pakialam kung sino ang maging boyfriend ko. Kung ilan man ito. Hindi ko naman pinakailaman ang buhay niya noong nag asawa siya. Nanahimik lang ako kahit na saktan ako sa nalaman ko. Sobrang sakit until now nandito parin 'yun sa puso ko nakatanim. Na pahawak ako sa dibdib ko na bahagyang nanikip. Hindi ko na- napigilan na manubig ang magkabilang gilid ng mga mata ko. Dahil sa alala ng sakit nadinulot niya sa puso ko.
Isang malakas na kalabog ang ang narinig ko sa likuran ko. Upang matigil ako sa pagbukas ng pinto.
"Sa oras na lumabas ka diyan sa pinto na yan! Hinding-hindi mo magugustuhan ang manyayari Aviana!" At muli na naman siya nagbanta na nakakatakot. Huminga muna ako ng malalim at saka humarap sa kanya.
Nakasuksuk ang dalawa niyang kamay sa loob ng bulsa ng kanyang pantalon habang nanlilisik ang mata niya nakatingin sa akin. Kakaibang Deacon na ang nakikita ko ngayon.
"Bakit lagi mo nalang ako pinagbabantaan ng ganyan?! Ano ba ang pag-uusapan natin ah?! Tungkol ba sa boyfriend ko? Anong bang gusto mong manyari?! hiwalayan ko siya. Dahil sa utos mo. Alam mo ang sagot d'yan, Deacon. Impossible yan gusto mong manyari!" Hinihingal ko sabi sa kanyang. Kung may sakit lang ako sa puso baka kanina pa ako inatake ng sakit ko dahil sa pag-aaway namin.
"Hindi mo naman kailangan mag-boyfriend! Nandito ako? hindi ba ako sapat para, sayo?! Hindi ba kita napapasaya noon?!" He asking me with emotional. s**t! anong problema niya Bakit siya ganyan?! Bakit ang bilis niya magpalit ng emosyon.
"Ako ba Aviana, hindi ba naging sapat para sayo? 4years lang ako nawala at nag boyfriend kana? Hindi mo pa pinaalam sa akin. Kung hindi kopa kayo maririnig ni Claire, naguusap tungkol d'yan, hindi ko pa malalaman." He asking me again na hindi inaalis ang maitim niyang titig. Naging sapat ang binata sa akin. Pero umalis s'ya iniwan niya ako. Sino nasaktan sa amin dalawa ako.
"Oo, 4 years ka, nawala? Pero hindi lahat ng panyayari sa buhay ko ay kailangan kopa ipaalam sayo at magreport? May sarili akong pagiisip at desisyon sa buhay ko, Deacon. Sapat ka sa akin, dahil best friend kita! Pero babae ako, na pinanganak sa mundong ito. Para lumigaya!" Hindi ko gusto ang lumalabas sa bibig ko. Pero sumusubra na siya.
Nang marinig ko ang malalim niyang boses ay agad ako napatuwid ng tayo. At bilis ng hangin ng lumapit siya akin. Kinabahala ko agad yung bagay na 'yun. Naramdaman ko ang pag-nginig ng mga tuhod ko sa binti. At walang babala hinawakan niya ako sa may pulsuhan ko.
"Ano ba?! bitiwan mo nga ako nasasaktan ako Deacon!" Pumipiglas kung sabi sa kanya. Pero naging bingi lang siya. Wala siyang pakialam kung nasasaktan na niya ako o hindi. Dahil mas malakas ang binata. Nahatak niya ako at tulak niya ako sa ibabaw ng kama niya.
Nanlaki ang mga mata ko sa ginawa niya. "Anong problema mo, Deacon?!" Galit na tanong ko sa kanya. Kahit umaapoy sa galit ang mata niya at umiigting ang magkabilang niyang panga sa galit. Napalunok ako ng sunod-sunod. At marahan siya lumapit sa akin. Napaawang ang bibig ko at bigla siyang umibabaw sa akin. At hinalikan niya ako sa akin labi.
Kakaibang ang hatid ng mga halik niya na pinaparamdam sa akin. Puno ng galit at puot na kanina pa niya tinitimpi. Nasasaktan ako sa ginagawa niya. Pilit niya binubuka ang akin bibig. Na hindi siya magtagumpay. Kaya kinagat niya ito ng madiin. Hanggang sa malasalahan ko may dugo sa akin labi.
"Deacon, Stop!" Pagmamakaawa kong sabi sa kanya. Pero binaliwa lang niya ang sinabi ko. Ang dalawa kung kamay, uma-agat sa may uluhan ko. Mahigpit ang hawak niya doon. Na parang nakagapos sa sobrang higpit ng hawak niya. Gusto ko makawala sa kanya pero hindi ko kaya. Parang akong nahihina at walang lakas. At bumaba ang mukha niya sa akin leeg kinagat niya ito ng madiin hanggang sa mapapikit ako sa sakit at napakagat sa sa dumudugong kung labi.
Pakiramdam ko bumagat ang ngipin niya sa akin leeg. "De_acon. . . Ple_ase. . . Tama naa!" Sambit ko muli sa kanya at napaiyak na ako sa pagtawag ko muli sa pangalan niya.
- Writer
