Chapter 10
1474 Words
Aviana Kye
"Hi kuya, Deacon, Hi ate, Aviana..." Bati sa amin ng magandang babae. Napakunot ako ng noo. Nang tawagin niya akong ate. I can't really remember his face where I saw him.
Nang lapitan ni Deacon ang dalaga. Tsaka niya niyakap ito ng bahagya. Napataas ang isang kilay ko sa nakita ko parang na miss nila ang isat-isa.
"Kamusta kana? kailan ka pa dumating, Hannah?" Tanong ni Deacon sa dalaga.
"I'm fine, kuya... Kanina lang ako, dumating.." Masaya sabi ng dalaga kay Deacon nakangiti.
Ako, tahimik lang nakikinig saka nilang dalawa. Habang pinagmamasdan ko sila mula sa harapan ko. Napansin ko medyo humapa ang mabangis na mukha ni Deacon. na hindi katulad kanina parang gusto na niya akong saktan. Parang bang nabunutan ako ng tinik sa akin dibdib at nakahinga ako ng maluwag. Malaking ang pasasalamat ko sa bisita nila at sa kanya na tungod ang pansin ni Deacon hindi na sa akin.
"Ate, Aviana... Halika rito.." Tawag sa akin ng dalaga. Hindi ko napigilan hindi mapangiwi, ng sabay pa sila ng bumaling sa akin ng tingin. Hindi kasi nakalitas sa mga mata ko ang maitim na titig ng binata sa akin. Na mas lalo kung ikinangiwi. Tumango ako at naglakad papunta saka nila. Pero ang puso ko kabog ng kabog ng mabilis habang palapit ako ng palapit saka nilang kinaroronan.
Hindi inalis ni Deacon ang maitim niyang tingin sa akin habang palapit na ako saka nilang dalawa. Inirapan ko nalang siya. Hindi ko kasi. Kayang salubungin ang nagbabaga niyang tingin sa akin. Mas nagpokus nalang ako tumigin sa katabi niya. Nang makalapit na ako
"Na miss kita ate, Aviana..." She said to me at niyakap niya ako ng pagkahigpit-higpit. Maski ako napayakap din sa kanya ng mahigpit kahit nagugulohan ako sa ina-aksyon niya. Kanina pa niya ako tinatawag na ate pero hindi ko parin siya maalala kung sino siya?
"Ang daya mo, ate Aviana?!" Malungkot na boses na sabi niya sa akin. "Ah? bakit?" Nagugulohan kung tanong sa kanya ng magkahiwalay na kami sa pagkayakap.
"You do not remember, me?" Sumimangot ang maganda niya mukha at saka makanis ng tanungin niya ako sa bagay na 'yun.
"A, e. Hindi, e? Pasensya kana, ah..." napasuklay tuloy ako sa buhok ko. Na mas lalong lumungkot ang mgandang mukha ng dalaga dahil sa sinabi ko.
"Ako si Hannah? Pinsan ni kuya, Deacon..." Tumingin muna ako sa katabi ni Hannah. Kung totoo ba sinasabi ng dalaga sa akin. Ang kaso walang emosyon sa mukha ng binata tahimik lang siya habang naka ekis ang dalawa niyang braso sa ibabaw ng dibdib niya.
Bakit ba siya ganyan? may malaking ba akong kasalanan nagawa sa kanya para mag kaganyan siya. Kung tungkul naman sa boyfriend ko bakit naman siya magagalit sa bagay na 'yun? Hindi pa nga niya nakikilala yung tao ng personal para magalit siya ng ganyan. kung ano man ang pagkakamali ko hindi ko talaga alam. Hay! It's hard to guessb what have I done wrong or say wrong. Napabuntong hininga nalang ako sa pag iisip.
"Mamaya muna kausapin si Ate Aviana, mo, Hannah. May meron kaming mahalagang pag-uusapan ngayon. Kaya mauna na kami, sayo..." He said to Hannah.
"Okay, kuya..." Sabi ng dalaga sa pinsan niya. Kahit nagugulohan ang mga mata sa nakikita kung ano ba pag-uusapan namin ng kuya Deacon niya.
"Magusap tayo mamaya ate Aviana, okay lang ba, sayo?" Tanong niya sa akin na nakangiti
"Oo, naman..." Walang pang-aalinlangan kung sagot sa kanya with genuine smile.
"Follow me..." Deacon said to me. At naglakad na siya papasok sa loob ng mansyon nila. Hindi na ako sumagot sa sinabi niya basta sumunod nalang ako sa pinag-uutos niya sa akin at iniwan ko nalang basta ang pinsan niya malapit sa may gate nila.
Ang bawat hakbang ng mga paa ko papasok sa loob ng mansyon nila parang may bakal na nakatali doon. At nakaramdam ako agad ng pag-bigat ng paghinga ko. Na parang may nakapasan sa akin dibbdib. Ng makapasok na kami sa loob ng mansyon nila. Parehas kaming napahinto sa paglalakad ng bumangad sa amin ang mommy niya. Na nag-uumapaw ang saya sa asul niyang mga mata sa pagkakita sa amin ni Deacon.
"long time no see, hija?! Bakit ngayon ka lang nagawi, dito? Kung hindi pa yata dumating itong anak ko, galing sa america? Hindi ka pa yata maliligaw, rito sa amin...." Ani ng ginang sa akin. Bakas sa boses nito ang pagdaramdam sa akin na hindi naitago sa hindi ko pagparito rito saka nila.
"Magandang araw po, tita Danise... Oo, nga po... Pasensya na po, kayo... Ngayon lang ulit ako nakapunta sa inyo. Naging busy lang po ako sa nagdaan mga, taon..." Paliwanag ko kay tita Danise. Pero natalima ako ng kumunot ang noo ni Deacon. Parang hindi yata naniwala sa sa sinabi ko sa mommy niya. Kung ano ang dahilan ko na hindi ko pagdalaw rito. Kung bakit ngayon lang ako nagawi saka nila.
Kitang-kita ng dalawa kung mata, ang pag-kuyom ng magkabilang niyang palad. Ang mga ugat sa magkabilang niyang braso, nagmistulang na gising dahil sa pagtitimping galit kanina ko pa napapansin sa kanya pati yata sama ng loob meroon siya tinatago sa akin. Na hindi ko alam kung saan ba ng gagaling ang mga 'yun?
"Its okay, hija... Tara ipaghahanda ko kayo ng meryenda niyong dalawa.. Sumunod ka sa amin, hijo..." Baling niya sa anak niya. Ng lumapit si tita Danise sa akin at hinakbayan niya ako sa magkabilang kung balikat. Patungo sana sa dining table nila.
"Ma... May kailangan kaming pag-usapan ni Aviana? Kaya mamaya na kayo mag istorbo sa amin..." Naiirita niyang sabi sa kanyang mommy, kaya napahinto kami ng ginang sa paglalakad patungo sa dining table nila.
"Ganun ba? Pasensya kana anak.. Hindi ko alam? May paguusapan pala kayong ng bestfriend, mo..." Paumahin ng ginang sa kanyang anak. Na wala parin emosyon sa mukha niya. Kaya hindi ko alam kung ano tumatakbo sa utak ng lalaking ito.
"Sige na, maiiwan ko na kayong, dalawa... Magpapadala nalang ako ng meryenda, niyo... Kung saan kayo mag-uusap dalawa..." Tumango nalang ako sa ginang at humakbang ako patungo sa kinatatayuan ni Deacon.
"Huwag na ma, hindi na kailangan..." He said to his mommy. At naglakad ang binata paakyat sa hagdanan nila.
"Pasensya kana, hija... Mukhang mainit yata ulo ng bestfriend, mo... Ilan araw ko na din napapansin ganyan ang timpla ng bata na 'yan! Hindi naman niya sinasabi kung ano problema niya. Kaya ikaw nalang umintindi d'yan sa ugali ng anak ko, hija?"
"Okay lang po, tita. Akyat na po, ako. Baka lalo pa mainis 'yun, kapag pinaghintay ko pa, po...."
"Mabuti pa nga, hija. Salamat parati ka nand'yan para sa anak, ko. Kausapin mo siya mabuti... Alam ko naman sayo lang naman 'yan makikinig, e."
"Oo, po tita, akyat na po, ako..." Tinalikuran ko na si tita Danise at napakawala muna ako ng malalim na buntung hininga bago sumunod sa binata. Ng maayos na ang paghinga ko saka na ako humakbang paakyat sa taas. Kung saan kami mag-uusap ni Deacon, bakit kaya sa taas pa kami mag-uusap. Pwede naman dito sa baba nila o kaya sa may hardin nila kagaya ng sa amin. Gaano ba ka importante ang pag-uusapan namin dalawa.
Dahil sa malalim na pag-iisip ko hindi ko na pansin nakaakyat na pala ako sa second floor ng mansyon nila at binuksan niya ang isang pinto ng kwarto. Hindi ako nagkakamali kay Deacon ang kwarto na 'yun. Kung saan siya pumasok. Dahil noong mga bata palang kami. Madalas nasa kwarto niya ako natutulog kapag gabi.
Dahan-dahan ako sa paghakbang patungo sa kwarto niya. Ng marating ko ito. Tumampat sa akin ang sari-saring alala na buong sa akin sa isipan noong mga bata palang kami. Wala parin kasing pinagbago ang kwarto niya. Kung ano yung ayos noon, hanggang ngayon ganun parin ang ayos ng kwarto ng binata. Namamangha ang akin mga mata sa nakikita ko. Ilan trato namin ang nakasabit sa dingding ng pader niya. Yung iba kuha pa noong nasa dagat kaming dalawa. Habang nakaluhod siya sa akin at may bulaklak siyang ina-abot sa akin. Bakas sa mga mata namin ang kasayahan nag-uupaw sa mga labi namin dalawa noong time na 'yun. At napasulyap ako sa ibang picture namin na-nakadisplay. Meroon kaming kuha noong maliliit pa kaming dalawa nagtatawanan at naghahabulan sa ulan.
Kay sarap bumalik sa mga panahon 'yun. Meroon part ng katawan ko ang nasasayahan sa nakikita ko pakiramdam ko bumalik ako sa nakaraan ko kung gaano kami kasaya dati ni Deacon.
Napasinghap ako ng may tumikhim sa likuran ko at humarap ako sa rito ng marahan. Nanikit ang mga mata ko ng marinig ko ang pag lock niya ng pinto ng kwarto niya. Bigla akong kinukluban ng kaba.
"Bakit mo nilock, ang pinto?" Tanong ko sa kanya.
"Para walang istorbo sa atin." Sabi niya sa mababang boses at napatitig ako sa kanyang mga mata na malamlam.
- Writer
