* * * * *
Odanın içinde dört dönüyordum. Adımlarım halının üstünde boğuk, sinirli sesler çıkarıyordu. Nefesim kesik kesik, göğsüm inip kalkıyor, ellerim yumruk olup açılıyordu. Pencereden sızan son ışıklar solmuş, oda loş bir griye dönmüştü. Aynadaki yansımama bile bakamıyordum artık; saçlarım darmadağın, gözlerim çökmüş, dudaklarım öfkeden bembeyaz. Ama en çok içim yanıyordu. O ateş sönmüyordu, her nefeste daha da harlanıyordu.
Alper’den boşanmıştım. Resmi nikâh da bitmişti. Ama biliyordum, sırada ne olduğunu çok iyi biliyordum: Duman beni imam nikâhıyla yetinmeyecekti. Resmi nikâh da kıyılacaktı. O zaman gerçekten, kağıt üstünde de onun karısı olacaktım. Buna izin veremezdim. Asla.
Bir yol bulmalıydım. Buradan kaçmanın, bu lanet olası evden kurtulmanın bir yolunu bulmalıydım.
Tam o s
