* * * * *
“Bırak beni, tiksiniyorum senden!” diye bağırdım.
Üstü tamamen çıplak, kemerini sökercesine açarken “Et!” diye bağırdı. Sesi tüm konağa yayıldı. “Nefret et benden, tiksin! Ama unutma; kocan dediğin adamdan daha adamım ben!”
“Defol!” diyerek onun çıplak göğsüne yumruk attım. Ama o ellerimi tutup kanepeye bastırdı ve yüzüme eğildi.
“Ne oldu? Gerçek olması zoruna mı gitti? O seni bu kadar azdırdı mı? Bu kadar sahiplendi mi? Tüm kadınların daha ilerisinde bir noktaya koydu mu? Herkesten daha değerli olduğunu sana hissettirdi mi? Seni bu kadar istediğini hissettin mi?”
O an sustum, yutkundum. Hiçbir şey söyleyemedim. Çünkü maalesef haklıydı… Kahretsin ki haklıydı…
“Duman, ben senin hiçbir şeyini istemiyorum!” diye bağırdım. Birbirimizin suratına bağırıyorduk; hem de alt-üst pozi
