* * * * *
Sonra bir gece kapımıza bir sürü kişi dayandı. Bağırıyorlardı: “Sizin gibi namussuzları istemiyoruz! Oğlunuzu bize verin!” diyorlardı. Parçalalayacaklardı bizi… Ama ne uğruna? Tamamen bir iftira uğruna…
Annem gözyaşlarına boğuldu, babam çaresizdi; ne yapacağını bilmiyordu. Kalbi sıkışıyordu sanki. Cam çerçeve indirdiler, beni ve ailemi linç etmeye kalktılar. Ama Duman Ağa yine geldi. Yanında babasını da getirmişti ve daha bir sürü kişi… Onlar da ailesinin adamlarıydı işte.
Bizi korudular. Üstelik Duman’ın abisi –babası– Rıdvan Çelik, öyle bir konuşma yaptı ki bir daha hiç kimse bize sataşamadı. Ama yine de babama, bana iş vermediler. Duman abi ve babası bize hem iş hem de güzel bir ev verdiler. Önce babam onların konağında çalıştı, annem de yanlarında yardımcılık yapmaya başla
