JACK: The Panty-Ripper

Chapter 06

Matapos sabihin ni Alex na kailangan ni Jack ng appointment kung nais niya itong makita, tumalikod ang babae at sinimulan ang lighting test. Tahimik na naupo si Jack sa bar ng Eclipse habang isa-isang sumisindi ang ilaw sa kisame at kumakalat ang kulay pula sa dance floor. Nakatayo si Alex sa gitna ng club, hawak ang tablet habang nagbibigay ng direksiyon sa tauhan. Hindi nito nilingon si Jack maliban kapag kailangan ang desisyon niya. Para kay Alex, isa lamang siyang client.

“Move the spotlight slightly to the left,” seryosong utos ni Alex kay Marco, ang lighting technician. “Masyadong maliwanag sa gitna. Dapat may balance ang stage at dance floor.”

“Parang kulang ang red,” kalmadong puna ni Jack habang lumalapit. Agad na tumingin si Alex sa stage. “Marco, dagdagan mo ng ten percent ang red light,” maayos na utos niya. Pagkatapos ay muling ibinalik nito ang tingin sa tablet. “That’s it?” mapang-asar na tanong ni Jack.

“Hindi mo man lang ako tatanungin kung bakit?” “Ikaw ang may-ari,” pormal na sagot ni Alex. “Kung hindi makakasira sa design ang gusto mo, susundin ko. Hindi kailangan gawing mahaba ang simpleng usapan.”

“You’re always in a hurry to end our conversations.” “Dahil trabaho ang pinunta ko rito, hindi pakikipaglandian,” matigas na tugon ni Alex.

Napatingin sa kanila sina Marco at Nina, ngunit agad ding nagkunwaring abala. Bahagyang ngumisi si Jack. Walang babaeng nagsasalita sa kanya nang ganoon sa sarili niyang club. Marami ang sumusubok magpanggap na hindi interesado, ngunit nababasa niya ang lihim na paghanga sa kanilang mga mata. Kay Alex, pagod at pagkainis lamang ang nakikita niya.

“You think I’m flirting with you?” mahinang tanong ni Jack habang bahagyang yumuyuko sa tabi nito.

“Hindi ko kailangang hulaan,” mariing sagot ni Alex. “Ganiyan ka makipag-usap sa bawat babaeng nakikita mo.” “Jealous?”

Napatawa si Alex, ngunit walang lambing ang tunog nito. “Hindi ako nagseselos sa bagay na hindi ko naman gusto.”

Tumalikod si Alex at naglakad patungo sa stage. Naiwan si Jack na nakangiti, kahit bahagyang tinamaan ang pride niya. Hindi niya gusto si Alex bilang girlfriend o anumang seryosong bagay. Ang gusto niya ay makita kung kailan mawawala ang kontrol nito. Gusto niyang mapatunayan na sa ilalim ng pormal na pananamit at matigas na pananalita ay isa rin itong babaeng kayang maakit.

Makalipas ang isang oras, dumating si Lorna upang tingnan ang progreso. May dala itong dalawang paper bag at agad na tinawag ang team para kumain. Umupo sina Nina at Marco sa isang mesa, ngunit nanatili si Alex sa stage habang chine-check ang listahan ng kulang na kagamitan.

“Alex, kumain ka muna,” nag-aalalang sabi ni Lorna. “Alas-dos na. Hindi ka pa nagla-lunch.” “Mamaya na, Ate Lorna,” abalang sagot ni Alex. “Kailangan kong matapos ang supplier list bago pumunta sa hotel wedding.” “Tatlong oras lang ang tulog mo kagabi.”

“Okay lang ako. May kape naman.” “Hindi pagkain ang kape,” mahigpit na paalala ni Lorna. “Kapag nagkasakit ka, wala kang maipapadala sa parents mo at wala ring sasalo sa renta mo.”

Bahagyang tumigas ang balikat ni Alex nang mapansing nakikinig si Jack. “Please, Ate Lorna. Kaya ko ito,” mahinang giit niya.

Hindi nagsalita si Jack. Ngayon niya naintindihan kung bakit hindi palaging nasa Eclipse si Alex. Hindi ito nagpapahirap para lamang habulin niya. Marami talaga itong trabaho. Hindi rin nito kayang manatili sa isang project buong araw dahil bawat oras ay kailangang pagkakitaan. Ngunit sa halip na humingi ng tulong o gamitin ang kahirapan upang makakuha ng pabor, mas pinipili nitong magtrabaho hanggang mapagod.

Lumapit si Jack sa mesa at kinuha ang isang paper bag. “Eat,” malamig niyang utos habang inilalagay iyon sa tabi ni Alex.

Tumaas ang isang kilay nito. “Excuse me?” “Ayokong himatayin ang event designer ko sa club.” “Hindi ako hihimatayin.”

“Then prove it after you eat.”

Ilang segundo siyang tinitigan ni Alex bago kinuha ang pagkain. “I’ll pay for this,” pormal nitong sabi.

“It’s a sandwich, not a diamond.” “Ayokong may utang sa iyo.” “Relax. Hindi kita sisingilin ng date,” natatawang sagot ni Jack.

“Good. Dahil hindi ako magbabayad,” malamig na tugon ni Alex bago umupo sa malayong mesa.

Habang kumakain, tinanong ni Alex si Nina tungkol sa presyo ng tela at ilaw. Napansin ni Jack na pinipili nito ang murang supplier nang hindi isinasakripisyo ang kalidad. Nang magmungkahi siyang dagdagan ang budget, umiling ito. “Hindi kailangang sayangin ang pera dahil kaya mong gumastos,” seryosong paliwanag ni Alex. “Gamitin ang sobra para sa safety at emergency expenses.” “You protect my money too?” natutuwang tanong ni Jack. “Pinoprotektahan ko ang project,” pormal na sagot ni Alex. “Kasama iyon sa trabahong binabayaran mo.” Yumuko ito sa tablet at tinapos ang pagkain nang walang ibang usapan.

Hindi iyon pag-aalala para kay Jack. Ayaw lamang niyang maantala ang project. Iyon ang sinabi niya sa sarili habang pinapanood si Alex na mabilis kumain at sabay nagbabasa ng supplier list.

Pagsapit ng alas-tres, umalis si Alex kasama si Lorna. Naiwan ang team upang tapusin ang measurements. Hindi man lang nagpaalam nang personal ang babae kay Jack. Isang maikling mensahe lamang ang ipinadala nito kay Hannah tungkol sa susunod na schedule.

“She really doesn’t care who you are,” natatawang sabi ni Damian nang dumating ito sa club kinahapunan.

Kasunod nito si Rafael Montemayor, na agad kumuha ng whiskey sa bar. Matagal nang kaibigan ni Jack ang dalawa at alam nila kung paano siya pakitunguhan nang walang takot.

“Who?” kunwaring walang interes na tanong ni Jack. “The event designer,” nakangising sagot ni Damian. “Tatlong beses mong tiningnan ang pinto mula nang umalis siya.” “I’m checking the workers.” “Sure,” mapanuksong sabi ni Rafael. “At siguro workers din ang dahilan kung bakit alam mong wala siya rito nitong nakaraang dalawang araw.”

“She handles my event. I need to know her schedule,” malamig na paliwanag ni Jack. “O baka hindi mo matanggap na may babaeng hindi nahuhumaling sa iyo,” natatawang sabi ni Rafael.

Hindi sumagot si Jack. Kumuha siya ng whiskey at dahan-dahang ininom iyon. Ang katahimikan niya ang lalong nagpasaya sa dalawang kaibigan.

Kinagabihan, muling napuno ang Eclipse. Hindi nahirapan si Jack na ibalik ang atensyon sa nakasanayang buhay. Isang babaeng nakasuot ng maikling asul na dress ang lumapit sa kanya. Hindi ito sikat o mayaman. Isa lamang itong customer na matapang ngumiti at malinaw ang gusto.

“I’m Selene,” malambing na pagpapakilala nito.

“Jack,” nakangiting sagot niya, kahit alam niyang kilala na siya ng babae.

“I know. They call you The Panty Ripper.”

“And does that scare you?”

“It makes me curious,” mapang-akit na sagot ni Selene.

“Curiosity can be dangerous.”

“I like danger.”

Bago matapos ang gabi, magkasama silang umakyat sa private elevator. Walang pangako at walang tanong. Kinaumagahan, umalis si Selene nang nakangiti at hindi na siya hinabol ni Jack. Iyon ang mundong kabisado niya. Isang tingin, kaunting salita, isang gabi, at tapos na.

Nang bumalik siya sa office, nadatnan niya sina Damian at Rafael na naghihintay. May hawak na kape si Damian, habang nakaupo si Rafael sa gilid ng mesa.

“Still interested in the ice queen?” mapanuksong tanong ni Rafael. “Interested is the wrong word,” mariing sagot ni Jack. “I only want to prove that she’s not different.”

“Then make her fall for you,” hamon ni Rafael. “Thirty days. Kapag napasuko mo siya, kami ang magbabayad sa reopening party.”

“At kapag hindi?” nakataas ang kilay na tanong ni Jack. “Ikaw ang magbibigay ng fifty thousand dollars sa charity ni Helena,” sagot ni Damian, bagaman hindi natutuwa ang mga mata nito. “Pero huwag mong gawing laro ang trabaho ng babae.”

Humilig si Jack sa upuan. Hindi pag-ibig ang nasa isip niya. Hindi rin relasyon. Ang nakita niya ay isang hamon na hindi pa niya nararanasan.

“Thirty days?” kumpiyansang tanong ni Jack.

“Thirty days,” masayang sagot ni Rafael.

Mabagal na ngumisi si Jack bago iniabot ang kamay. “Deal. Mapapasuko ko si Alessandra Valderama, at pagkatapos, babalik ang lahat sa dati.”