Owning My Celestre

Chapter 3: Landing Gone Wrong

Sienna

Wala na akong nagawa pa nang ikinabit nya ang mga harness sa katawan ko at ikinabit din ito sa katawan nya. His hands work skillfully na animoy parang eksperto na sya sa larangan na ginagawa nya. Kalmado lang ito kahit pa ang nasa paligid nya ay parang kinakabahan at nagmamadali.

“Listen, when we jump, stay calm and breathe, understand?” He whispered into my ear bringing chills in my spine.

Hindi ako nakasagot kaagad, masyado na akong kinakabahan. I’m in a situation na wala akong mapili kundi ang sumama sa kanya.

“Doll!” He hissed in frustrations nang hindi nya marinig ang sagot ko. Napatingin ako sa kaniya.

“I said…Do you understand?” Tiimbaga nyang tanong.

“Y-yes...” I answered na may halong kaba. “Hindi ako marunong lumangoy...What if sa dagat tayo mag-landing?” I asked.

“That’s why I’m tying you with me. I know how to swim.” He answered calmly.

Narinig ko nalang ang pagbukas ng pintuan ng eroplano. I felt that my heartbeat would stop any minute, sa isang hakbang nya pa lang ay para bang mahihimatay ako. Sa bawat hakbang namin ay para bang maiiwan ang puso ko.

Haggang sa kami na ang nakatayo sa may pintuan at dapat tumalon.

“Teka! Ayoko ko pa—

Bago ko pa matapos ang pag-angal ko, agad na syang tumalon, at dahil nga konektado ang harness namin, wala na akong nagawa kundi ang mahulog narin mula sa eroplano na sinasakyan namin.

Sa sobrang takot ko ay para bang naiihi ako, masyado pa kaming mataas at gabi pa kaya hindi ko makita ang nasa ibaba namin. Umiyak nalang ako habang sya naman ay kalmado lang na para bang adventure lang ito lahat.

Masakit sa mata at sa mukha ang paghampas ng hangin sa mukha ko, naiiyak parin ako sa taranta at sa takot dahil sa sitwasyon namin.

Napansin ko rin ang pagyuko ng ulo nya at pagtingin nya sa akin, siguro ay narinig nya ang paghikbi ko.

Makalipas ang kalahating oras, di ko na talaga napigilan.

“Kapag namatay ako dahil sa katarantaduhan mo--!!!”

“—Don’t be too dramatic, little doll! I’ve work for 2 years just to find and get you, and I don’t have plan to waste that!” Tumataas ang baritono nyang boses para marinig ko lang ang sinasabi nya, masyado kasi ang lakas at pressure ng hangin habang kami ay nahuhulog papunta sa kalupaan o di kaya papunta sa dagat.

“Kailan mo ba hihigitin yang parachute?!!” Paiyak na sumbat ko.

He only laughed at me with his low and vibrating tone.

“Puny*ta!! Huwag mo akong tawanan!” Naiinis kong sumbat sa kaniya. “Kanina pa tayo nahuhulog dito bakit hindi mo pa hinihigit yang parachute!!!”

He even laughed harder.

Dahil sa inis agad ko na hinigit ang lubid na konektado sa parachute.

“What the— Its too early!” He hissed pero huli na, nakalabas na ang putting parachute. Narinig ko syang magmura at agad na kinontrol ang pagkahulog naming sa ere. Mas natakot ako sa sitwasyon namin, I regretted pulling the parachute. Baka ako pa yata ang magiging dahilan ng maaga nami na pagpanaw. Umiyak nalang ako habang pilit nya paring kinokontrol ang pagkakahulog naming dalawa.

Hanggang sa nakikita ko na ang kalupaan, nagpapasalamt talaga ako sa langit na hindi kami sa dagat mahuhulog sa dagat. Pero kahit na dininig ng kalangitan ang kahilingan ko wala paring kasiguraduhan kasi panay ang pagmumura nya. Although, Im not quite sure what he’s saying because it was in a Russian dialect pero sa bawat bigkas ng bibig nya nararamdamn ko ang bawat bigat at inis ng tono nito habang minamaniubra nya ang paglalanding naming dalawa.

Napasigaw ako kasi malapit kaming tumama sa kahoy, buti nalang mukhang alam nya ang ginagawa nya, kaya nakailag pa kami.

I was crying and praying at the same time, ayoko pa matigok. Ayoko pa mabalian ng buto.

“For heaven’s sake stop crying, Doll! I can’t concentrate!!!” He huffed in irritation.

Bago pa man kami mag-landing sa patag na bahagi ng kagubatan, agad nyang hinapit ang bewang ko gamit ang isang kamay samantalang ang isa nitong kamay ay umaalalay sa ulo ko na para bang pinoprotektan ito sa pagkakabagok. He used his body to cover mine na syang tumama sa matigas at medyo mabatong lupa.

As we landed I heard him groaned in pain before the white parachute covered us both. I pulled back and gazed at him, medyo nag-alangan ako kasi baka galit sya sa ginawa kong paghila sa lubid ng parachute.

Bumuka ang namumungay nito na mga mata. His eyelashes were long while I stared at his honey-liked colored iris. Inihanda ko na

ang sarili ko sa mura at pagsisi nya sa akin pero sa halip na galit na reaksyon ang makuha ko, isang maamo at nag-aalalang mga mata ang pinakita nya na reaksyon.

“Are you okay, Doll? Are you hurt?” He said softly.

Napatitig lang ako sa kanya habang nanatiling pumapaibabaw sa kanyang brusko at malaking katawan.

“Are you hurt?” He asked again.

Hindi ako nakasagot agad.

“Doll!” He hissed in irritation.

“H-huh?”

“I’m asking if are you hurt?” He muttered.

“…I’m...fine.” I whispered.

Napansin ko naman ang mga galos na natamo nya sa pagprotekta nya sa akin at nakonsensya ako ng malaki. Paano nalang kung napuruhan sya ng grabe? Edi kasalanan ko pa tuloy.

“A-are you hurt?” I asked as I stared at his bruises.

“I’m fine, humihinga pa naman ako.” He retorted na syang ikinainis ko.

“Puwede ba mag-seryoso ka naman?” Inis ko na sumbat.

“I’m not joking.” Tiimbaga nyang pagsagot.

“Hindi din ako nagpapatawa, seryoso ako. Ano? May nabali ba sayo? Napuruhan ka ba? Sabihin mo ng maayos—

“I’m fine. I don’t need your concern.” He said in a stern expression.

Hindi na ako nagsalita pa, masyado na akong mabait para sa taong dumukot sa akin. Bukod pa don, naiinis ako sa sarili ko kasi pakiramdam ko, hindi sana sya magkakagalos ng marami kung hindi ko hinigit bigla ang tali ng parachute.

“Up.” He commanded.

Agad akong tumayo at hinawi ang puting parachute papalayo sa amin. He then cut the harness strings around us sabay tingin sa gawi ko.

His soft expression a while ago were gone, napalitan na ito ng seryoso at kalmadong ekspresyon.

“Don’t even try to escape.” He warned. “I’ll scout the area.” He added.

Hindi ako sumagot, nanatili akong tahimik habang sya panay ang titig sa akin.

“Do you hear me, Doll? If you try to escape I won’t go easy on you.” He threatened.

Inis ako na nag-iwas ng tingin sa kanya, my small hands clenching into fists because of my anger.

“I want to hear your answer, Doll.”

Nanatili akong tahimik.

“I won’t ask again, answer me. Now.”

Nanatili akong tahimik habang nakayuko.

“I’m not asking, Doll. Answer me. Now.” He hissed.

Sa kabila ng nakakatakot nnya na tono, hindi parin ako sumasagot.

“Damn it. Sienna!” He yelled.

Napatingin ako sa kanya ng wala sa oras dahil sa pagkabigla.

“Y-yes…” I stammered while answering. His expression calmed down hearing my answer.

“Stay here, understand?” He added, his baritone voice has softened.

“Yes…” I responded nervously.

Pagtalikod nya, agad kong nakita ang duguan nya na likuran at mga galos mula sa pagtama ng kanyang likod sa mabatong lupa dahil sa maling pag-landing namin. Hindi ko maiwasan na makonsensya. Napaupo nalang ako sa lupa at naghintay sa kaniya.

He was holding his phone with his flashlight turned on and scout the area, probably making sure the enemy didn’t manage to follow us here. Nakatingin lang ako sa kaniya, hindi naman sya masyadong lumalayo sa akin, just walking around in a close distance.

“Hey, it would probably be safe if you don’t walk around…what if there’s snake or vicious animal around?” I whispered enough to

make him hear me.

Napatingin sya sa akin.

“Right, but as much as you have a point, its much safer if I’d make sure there’s no enemy lurking around.”

Kinilabutan ako sa sinsabi nya at napatingin ako sa paligid, kinabahan ako sa sobrang dilim at lamig, wala akong ibang naririnig kundi ang malakas na pag-ihip ng hangin. Makalipas pa ang ilang minuto, lumapit na sya ulit sa akin na may dala-dalang tuyong kahoy.

I watch him prepared to make a fire. Hanggang ngayon nakokonsensya parin ako sa mali kong paghila ng lubid ng parachute.

“There are bruises on your back.” I said.

“Don’t mind it.” He answered calmly.

“Pero mukhang kailangan ng lunas yang mga sugat mo.”

“We’re in the middle of nowhere, doll. Save your strength.” He responded as his amber eyes gazed at me.

He took a lighter in his pocket but his pack of cigarette fell on the ground. Ah, so he’s a smoker. Napatingin ulit ako sa seryoso nyang mukha habang iniihipan nya ang apoy. Napatitig ako sa labi nya, hindi kapanipaniwala na naninigarilyo sya sa pula ng labi nya.

“You’re oddly quiet, doll.” He began and gazed at me.

The moment our eyes met, I immediately look away.

“Wala ka na don, at diba mas gusto mo na manahimik ako?”

“Yeah but I’m quite expecting you to run your mouth right now.” He commented.

Inirapan ko sya.

“Patingin nga ng mga sugat mo-

“Its fine, they’re just scratch.”

“Scratch mong neknek mo! Pakita nga sabi!”

“What’s… neknek?” He asked.

“Ah basta! Wag ka nang magtanong!”

Agad akong lumapit sa kaniyang likuran kasi mas marami syang galos dun. I slightly lifted his white shirt at mas bumigat ang konsensya ko ng makita ang dami ng galos nya.

“Its needs to be taken care of, baka maimpeksyon.”

“Don’t bother, they’re just bruises.”

“Anong don’t bother?” I asked, irritated. “Ako na nga tong concern sayo-

“Do you even know how to clean bruises?” He asked.

Napaawang ang bibig ko.

“Excuse me? Iniiunsulto mo ba ako? Gusto mo sample?” Pabalang ko na sagot sa kaniya.

He sighed in frustrations.

“I’m just saying that we are in a deserted island…”

“Alam ko.” Inis kong sagot sa kaniya. “Look, I get it okay? We don’t trust each other… Pero kailangan lang talagang malinis yang mga sugat mo-

“Don’t bother… I called my consigliere when I scouted a while ago, he will come tomorrow. He track our location already-

“Oh, eh pano kung maimpeksyon yan?”

“Look woman…Im tired okay? I’m tired…So can you spare me with your runny mouth?”

I was dumbfounded. Tumayo na lamang ako mula sa pagkakaupo sa likuran nya at bumalik sa kinauupuan ko kanina. Bakit ba kasi nag-e-effort pa ako? Bahala na sya sa buhay nya