Chapter 2: Flight

1785 Words
Sienna  "Good evening, ladies and gentlemen, this is your captain speaking. This is flight number A401 bound to Russia..." Naalimpungatan ako sa boses ng piloto. ang namumungay kong mata ay biglang nanlaki nang mapagtanto ko na nasa isang pribadong eroplano ako. Nakaposas ang aking mga kamay. "Where are you taking me?!" I hissed at nanggagalaiting nakatingin Kay Mister Vazquez. "Silence, Doll." He muttered in a cool yet authoritative tone. His accent is lenient and sharp. Nakasuot na ito ng itim at mukhang mamahalin na business suit. "Gago ka ba?" Inis kong tanong sa kanya. "Nakakaintindi ako ng tagalog, babae." Tiimbaga nyang sagot na sya namang ikinagulat ko. His accent noong nagtagalog sya ay halata na bihisa na. "Who are you? I know Vazquez is not your real surname." Irita kong tanong, pinipilit na magpakatatag. He leaned his back on his seat at tumingin ng diretso sa mga mata ko. "I don't intend to answer your questions, Doll. If you want to ask or request something, beg for it." Tumaas ang isa kong kilay sa sinabi niya. I would never bow down, not ever. Not to anyone. I only bow down to God. Nagsimula ng lumipad ang eroplano. wala na akong nagawa. Pinakalma ko na lamang ang sarili ko, sa oras na ito, kailangan kong mag-isip kasi panigurado, ibabalik nya ako sa Spain. Napatingin ako sa kanya na walang imik habang ang titig nya ay nanatili lang na nasa akin. Regardless, I met his gaze without wavering. "Are you going to send me back to Spain?" I asked. He slightly tilted his head, his thick eyebrows furrowed as if what I said is absurdity. "I worked so hard to catch you and I'll just hand you to them that easily? I'll give you a hint, Doll. I bought you from your Familia, so now, you're my possession." Nanindig ang balahibo ko. "I am not anyone's possession! Hindi ako bagay na pinagbibili! Return me to the Philippines this instance!" I yelled fuming in anger as I tried to wiggle my hands. "No. You're coming with me." Giit nya na parang ang sinabi nito ay ang dapat na nakatakda. "Kastilio de Celestre has a high and strict security, how did you escape, little mouse?" He continued to say. Hindi ako tumingin sa kanya. "Wala ako sa mood sumagot. At wala akong balak sumagot sayo." I said firmly. He leaned forward at marahas na hinawakan ang baba ko gamit ang malaki nitong kamay at pilit na pinapatingin ako sa kanya. "When I ask you a question, answer me." He said in a low scowling tone. I had a glance of his amber eyes and his gaze glinting with displeasure and authority. "Don't make yourself so confident. Just because you had me now doesn't mean I can't escape." I muttered angrily. "Hindi ako bobo para hindi makatakas sayo." I added as I rolled my eyes at him. Napangiwi ako nang mas marahas nya pang hinawakan ang baba ko. "You're underestimating me, Doll. I dare you to escape and you'll know how evil I am, if I have to chain you with me, I will." "Ano ba kasi ang kailangan mo sa akin! Wala naman akong silbi sa Mafia! Ayoko makisali sa gawain nyo! Wala na akong koneksyon sa pamilya ko sa Espanya!!" I argued glaring at him. Binitawan nya ng marahas ang baba ko at bumalik sa pagkakaupo. "You're useful to me." "A-ano naman ang pakinabang ko?" I stammered, confuse by his response. “I abandoned my elite blood, matagal na...if you want a share from Familia De Celestre, having me is not a good decision! I was cast away by my own blood!” I hissed. "I bought you because I want you to bear my child." He said directly, walang halong pagmaang-maangan. Nanlaki ang mata ko. "Ginagago mo ba ako?!" Mas tumalim pa ang kanyang tingin sa akin. "Don't provoke me. If I said that you will bear my child, you will. You have no choice. I won't give you any choice." He uttered. "No!" Galit kong sagot sa kanya, buong pwersa kong sinagi ang kamay para mabitawan nya ang pagkakahawak sa baba ko, but my strength is inferior compared to him. "I won't let go of your jaw unless you say yes." He ordered. "Kahit basagin mo pa ang baba ko, hinding-hindi ako papayag!" I saw his jaw clenched in anger, napansin ko rin ang ugat na namuo sa may noo at leeg nito. He let go of my jaw roughly as he glared at me. "Your testing my patience here, doll. Akala mo ba mahaba ang pasensya ko?" I didn't dare to answer him, masakit pa ang baba ko. I ignored him and swallowed my fear, pinipigilan ko rin ang luha ko. Napagdaanan ko na to,hindi na ako iiyak pa nang dahil lang dito. I'm strong and I'm free. No one can cage me. Nagpapasalamat na rin ako at kahit papano ay hindi na sya ulit nagsalita. Naging tahimik na ang paligid pero naririnig ko parin ang pag-uusap ng kanyang mga tauhan sa di kalayuan. Nakatingin lang ako sa bintana ng eroplano. From what I observed, his tone and his demeanor, alam ko na sa sarili ko, he's the supreme one. Ang tanong, saan na clan naman sya galing? His accent is Russian, unfortunately, I have no background knowledge in Russian Mafia aside from knowing there are three mafia houses reigning there. Isa kaya sya sa tatlo? I took a peek at him through his reflection on the window. I had planned this all through, two years akong nawala at hindi mahagilap, even Linaje de Celestre didn't find me for two years, sya lang ang bukud tangi na nakahanap sa akin. If he was an owner of an ordinary mafia he would never find me. Bukod pa don, nasabi nya rin na binili nya ako sa pamilya ko. I am the sole granddaughter of Alejandro Celestre, the supremo of Linaje de Celestre. Hindi ako basta-basta mabibili ng pepetsugin na mafia clan lamang. I gazed at him, coldly. "Saan ka sa tatlong matatayog na mafia sa Russia?" He coyly met my gaze. "Your smart, doll, marami ka na agad nalalaman sa konting oras lang. But I won't answer your question. Your brain is your asset. I'm not a fool." Hindi na ako nagpumilit pa, alam ko kapag sinabi nya na hindi sya sasagot, Hindi talaga sya sasagot. It's better to stay silent for now. Hindi ako papayag na sa lahat ng sinakripisyo ko na makatakas at makuha ang kalayaan, ay babawiin nya lang ng ganon kadali. I frowned even more at him bago ako tumingin ulit sa bintana ng eroplano. Nakalipas ang isang oras, tumayo ako sa pagkakaupo. "And where do you think you're going?" "Sa cr." Sagot ko ng mahinahon. Nabigla ako ng tumayo din sya. "I'll go with you." Tumaas ang isa kong kilay sa kanya. "No." I responded. "I'm not asking for your permission." Matigas nyang sabi. "Iihi lang ako! If you're thinking na tatakas ako, pano naman? Nasa ere tayo!" I argued. He pulled me to him at marahas akong pinalakad. "Let go of me!" Galit kong angal sa kanya. All his men stared at us while we walked to the comfort room. "Masyado ka ng abusada, pinapataas ko na nga ang pasensya ko sayo, sinasayang mo pa." He whispered angrily, like a low scowl. "Kung hindi mo ako pwersahan na kinuha, edi sana wala kang problema ngayon. Don't blame me with the problem that you cause yourself." Giit ko sa kanya. Marahas nya parin akong dinala papunta sa banyo. "Don't close the door." He demanded. Napantig ang tenga ko sabay lingon sa kanya. "Excuse me? Bakit ko naman hindi isasarado ang pinto?" "Stop messing with me, doll." He said as he glared at me. “Don’t close the door.” I rolled my eyes at him before I close the door but he's fast, he managed to step just on the door frame of the comfort room at pinigilan ang pinto. "What's wrong with you?!" I yelled at him. "Don't test my patience." He coldy responded as he met my fiery gaze. "Pag ikaw tumingin, di kana makakita habang buhay!" I argued, pero alam ko sa sarili ko na ang simpleng pagtapang-tapangan ko ay walang magagawa. Pinagdarasal ko nalang na sana kahit sa simpleng bagay na ito, bigyan nya ako ng respeto. "It's fine, at least when I go blind, your flower is the last thing I will see." He refuted casually na parang normal lang na marinig ng kahit na sino ang kanyang linya. "Gago ka ba? Kilabutan ka nga sa mga sinasabi mo!!" Tiimbaga kong komentaryo sa kanya. "Don't insult me, woman." He reprimanded. "Yung linyahan mo kasi nakakagago." I complained. "Why? Are you affected?" He asked coyly. I never give him any response, pinanliitan ko lang sya ng mata. "Fine, I won't look." I felt relieved when he said that. Kahit papaano pumayag siya. Itinaas ko na ang aking palda at umupo sa toilet seat. His gaze never lowered, good. At least may isang salita ang lalaking to. Out of the blue, biglang dumating ang isa nyang tauhan, he immediately covered me with his large frame at humarap sa tauhan nya. "Sir, a private plane is following us." I heard him say something in Russian language but I know, nagmura sya. Medyo may galit at bigat kasi ang pagkakasabi nya. "Are you done, doll?" He asked. I immediately stand, put my underwear back at nag-flush. "Done." I answered. Agad nya hinila ang braso ko papalabas ng cr. Nahahalata ko ang paghahanda ng lahat. Hawak-hawak nya parin ang braso ko habang papunta kami papunta sa unahan, he was saying something in Russian, mukhang may iniutos sya sa mga tao nya. Pumasok kami sa part ng eroplano kung saan nagmamaneho ang piloto. I can't understand what they're saying, it's in Russian. May utak din pala ang lalaking ito. Alam nya na kapag nalaman ko ang mga nangyayari at ang plano nya, ay baka makapagplano din ako at makatakas. The pilot nodded at him before we exited. May binigay ang tauhan nya sa kanya. It's a parachute. "Oh? Para san yan? Baka dagat tayo mag-landing ah? Kung marunong kang lumangoy eh baka may chance ka pang mabuhay at ako? hindi. Di 'po' ako marunong lumangoy." I complained, pinag-diinan ko talaga ang salitang po. "Shut up. Be silent. I don't want to hear you talk." He demanded. "I can talk whenever I want to." I debated. "If you complain again, I'll make sure your womb will be nine months full." He threatened as he whispered it in my ear. Nanindig ang balahibo ko at hindi na ako nagsalita ulit.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD