Zelal
İnsan hayatında bazı anlar vardır, gerçek mi, rüya mı ayırt edemezsin. Bedenin yorgunluktan tükenmiş, zihnin uykuyla uyanıklık arasında gidip geliyordur ama kalbin… O hiç olmadığı kadar canlıdır.
Şu an tam olarak böyle hissediyordum.
Berfu…
Minik, sıcacık, masum kızım kollarımın arasındaydı. Onun o minicik bedenini sararken içimde kopan fırtınaları kimse göremiyordu belki ama ben hissediyordum. Sanki içimde bir şeyler tamamlanmış, yıllardır eksikliğini hissettiğim bir parça yerine oturmuştu.
Yorgundum. Hem de hiç olmadığım kadar. Arabada doğum yapmıştım. Hâlâ inanamıyordum. Filmlerde, kitaplarda okuduğum şeyleri gerçekten yaşamıştım. Hastaneye yetişemeden, sancılar bedenimi ikiye bölerken, Ateş’in titreyen elleri ve panik içindeki sesiyle, Berfu’yu dünyaya getirmiştim. Ateş
