Love me Harder

Chapter 20

LUMIPAS ang tatlong araw. Tatlong araw na hindi umalis si Allyson sa tabi ng kanyang Mamita. Natutulog siya sa isang folding bed sa loob ng kwarto, kumakain ng hospital food, at pinapanood ang kanyang lola habang ito ay dahan-dahang humihina.

Ang mga doktor at nurse ay mabait, laging dumadaan para i-check ang kondisyon ni Señora Ignacia. Pero kahit ano pang gawin nila, alam ni Allyson na malapit na ang pagtatapos.

Sa ika-apat na araw, ng gabi, gumising si Allyson sa isang mahinang tawag. "Allyson... anak..."

Mabilis siyang tumayo, lumapit sa kama. "Mamita? Nandito ako."

Ngumiti ang matanda, ang mga mata ay halos sarado na. "Apo, pakinggan mo ako..."

"Opo, Mamita. Nandito ako. Nakikinig po ako."

"Huwag kang mag-alala sa akin. Pupunta ako sa lolo mo. Masaya na ako. Pero ikaw... kailangan mong maging masaya rin."

Umiyak si Allyson. "Mamita, please... huwag mo akong iwan..."

"Allyson..." Ang tinig ay halos pabulong na. "Mahal na mahal kita... tandaan mo yan..."

At pagkatapos noon, tumigil ang hinga ni Señora Ignacia.

Ang monitor ay nag-flat line. Ang nurses ay pumasok agad, sinubukan nilang i-resuscitate ang matanda, pero wala nang nagawa.

Si Señora Ignacia Salcedo-Morgan ay patay na.

---

ANG SUSUNOD na mga araw ay malabo para kay Allyson. Naging automatic na lang ang lahat—ang pag-aayos ng documents, ang pakikipag-usap sa funeral home, ang pag-coordinate sa cremation.

Tumawag si Tita Cassandra, nag-alok ng tulong, ngunit tumanggi si Allyson. Gusto niyang gawin ito mag-isa. Para sa kanyang Mamita.

Nang matapos ang lahat, hawak ni Allyson ang urn na naglalaman ng abo ng kanyang lola. Nakaupo siya sa hotel room na inupahan niya, nakatingin sa kawalan.

Ang cellphone niya ay tumunog. Isang text message mula kay Manang Mirna:

"Señorita, kumusta na po kayo? Nag-aalala po ako. Tumawag po si Don Dark kahapon, nagtanong po kung okay lang kayo."

Napatitig si Allyson sa message. Si Dark. Kahit sa gitna ng lahat ng ito, naisip pa rin siya nito.

Pero hindi niya alam kung ano ang isasagot. Hindi niya alam kung kaya pa niyang harapin ito pagbalik niya sa Pilipinas.

Kaya hindi na siya sumagot. Inoff niya ang phone, at bumalik sa pakikipag-usap sa kawalan.

----

ANIM NA BUWAN ang lumipas.

Anim na buwan mula nang mamatay ang kanyang Mamita. Anim na buwan mula nang umalis siya ng San Vicente. Anim na buwan mula nang huling nakita niya si Dark.

Sa loob ng anim na buwang iyon, nanatili si Allyson sa Tokyo. Hindi siya bumalik sa Pilipinas. Hindi siya tumawag kahit kanino. Gusto niyang mag-isa, gusto niyang magluksa sa sarili niyang paraan.

Nakakuha siya ng part-time job sa isang café malapit sa hotel kung saan siya naninirahan. Simpleng trabaho lang—mag-serve ng kape, mag-linis ng mesa—pero sapat na para makalimutan niya ang sakit kahit sandali.

Pero gabi-gabi, kapag mag-isa na siya sa hotel room, bumabalik ang mga alaala. Ang kanyang Mamita. Ang San Vicente. Si Dark.

Ilang beses na siyang nag-check ng phone, ilang beses na niyang binuksan ang messages ni Manang Mirna, pero hindi pa rin siya sumasagot. Takot siya. Takot na kapag bumalik siya, mas lalong masakit ang magiging sitwasyon.

Ngunit isang araw, habang nagta-trabaho siya sa café, may dumating na customer na nakasuot ng familiar na jacket. Napatigil si Allyson.

Hindi si Dark. Pero ang jacket na iyon—ang kulay, ang design—parang galing sa San Vicente.

Napaluha siya nang hindi namamalayan. Napansin ng manager, lumapit ito. "Allyson-san, okay ka lang ba?"

Tumango siya, pero alam niyang hindi. Hindi siya okay. Hindi siya okay simula nang umalis siya ng San Vicente.

Nang matapos ang shift niya, bumalik siya sa hotel. Nakaupo siya sa sahig, hawak ang urn ng kanyang Mamita.

"Mamita, sabi mo sa akin na maging masaya ako. Na ipagpatuloy ko ang buhay ko. Pero paano? Paano ko gagawin kung ang lahat ng taong mahal ko ay nandoon sa Pilipinas, at ako ay nandito, nag-iisa?"

Walang sumagot. Ngunit sa isip niya, narinig niya ang tinig ng kanyang lola: "Umuwi ka, Apo. Umuwi ka sa kung saan alam mong sasaya ka."

At sa pagkakataong iyon, napagpasyahan na ni Allyson na bumalik. Babalik siya sa San Vicente, hindi para kay Dark, kundi para sa kanyang sarili. Para ilibing ang abo ng kanyang Mamita, para ayusin ang kanyang buhay, para magpatuloy.

***

22

ANG EROPLANO ay lumapag sa NAIA ng alas-tres ng hapon. Pagbaba ni Allyson, agad siyang nakaramdam ng init—ang mainit na hangin ng Pilipinas na namiss niya kahit papaano.

Hinila niya ang maleta, hawak ang bag na naglalaman ng urn ng kanyang Mamita. Sumakay siya ng taxi, binigay ang address ng ancestral house sa San Vicente.

Ang biyahe ay tumagal ng mahigit tatlong oras. Habang lumilipas ang oras, mas lalong bumibigat ang pakiramdam niya. Paano kung makita niya si Dark? Ano ang sasabihin niya? Paano niya haharapin ang lahat ng iniwan niya?

Nang makarating sila sa San Vicente, halos mag-alas-sais na ng gabi. Ang bayan ay tahimik na, ang mga tindahan ay nagsasara na. Bumaba si Allyson sa harap ng ancestral house.

Ang bahay ay madilim, walang ilaw. Mukhang walang nakatira. Binuksan niya ang gate gamit ang susi na dala niya, at pumasok.

Ngunit sa loob ng bahay, may nakita siyang ilaw sa kusina. May tao?

Lumapit siya doon, at nakita niya si Manang Mirna na naglilinis ng mesa.

"Manang?" tawag ni Allyson.

Napalingon ang matanda, at nanlaki ang mata. "Señorita! Ikaw ba yan?!"

Tumakbo si Manang Mirna papunta kay Allyson, niyakap siya nang mahigpit. "Señorita, namiss kita! Bakit hindi ka man lang nagtawag? Nag-aalala ako sa iyo!"

Umiyak si Allyson. "I'm sorry, Manang. I'm so sorry. Hindi ko alam kung paano ako mag-eexplain..."

"Hush, hush, okay lang yan, Señorita. Basta nandito ka na. Yan ang importante." Hinawakan ni Manang Mirna ang mukha ni Allyson. "Kumain ka na ba? Pagod ka siguro. Halika, magluto ako ng dinner."

Naupo si Allyson sa dining table habang nagluluto si Manang Mirna. Habang naghihintay, tumingin siya sa paligid. Ang bahay ay parang hindi nagbago. Lahat ay pareho—ang mga furniture, ang mga litrato sa wall, ang mga alaala na naiwan dito.

"Manang, bakit ka nandito? Akala ko wala na dito sa bahay," tanong ni Allyson.

Ngumiti si Manang Mirna. "Sinabi ko kay Señora bago siya umalis na aalagaan ko ang bahay kahit wala kayo. Kaya araw-araw akong pumupunta dito, naglilinis, para handa ang lahat kapag bumalik kayo."

Napaluha si Allyson. "Salamat, Manang. Salamat talaga."

"Walang anuman, Señorita. Pamilya kita, eh."

Habang kumakain sila, nagtanong si Manang Mirna. "Señorita, ano ang plano mo ngayon? Manatili ka ba dito sa San Vicente?"

Napaisip si Allyson. "Hindi ko pa alam, Manang. Pero gusto kong ilibing ang abo ni Mamita dito, sa tabi ng Lolo ko. At pagkatapos noon... tingnan natin."

Tumango si Manang Mirna. "Mabuti yan, Señorita. At... may gusto ba akong itanong."

"Ano iyon, Manang?"

"Si Señorito Dark... alam mo ba kung ano na ang nangyari sa kanya?"

Napatigil si Allyson sa pagkain. "Ano... ano ang ibig mong sabihin?"

Bumuntong-hininga si Manang Mirna. "Señorita, matagal nang hindi natuloy ang kasal niya."

Nanlaki ang mata ni Allyson. "Ano? Hindi natuloy?"

Tumango si Manang Mirna. "Opo. Sabi ng mga tao dito sa bayan, nag-away daw si Señorito Dark at ang tatay niya. Sinabi raw ni Señorito Dark na ayaw niyang magpakasal sa babaeng hindi niya naman mahal. At pagkatapos noon, umalis siya ng San Vicente."

"Umalis? Saan siya pumunta?"

Umiling si Manang Mirna. "Hindi ko alam, Señorita. Pero sabi nila, bago siya umalis, pumunta siya rito sa bahay. Nagbabakasakali na nandito ka na. Pero wala ka pa noon."

Naramdaman ni Allyson ang sakit sa dibdib. Si Dark. Hinanap siya nito. Pero siya ay nagluluka sa pagkawala ng Mamita niya. Hindi pa niya kayang harapin ang lahat.

Tanging ang tawag lamang ni Von ang sinasagot niya noong panahon na 'yon, update sa kumpanya kahit papano ay napanatag siya kasi walang naging major problems sa kumpanya at laking pasasalamat nito kay Von ang pinsan niyang hinayaan siyang maghilom malayo sa lahat.

"Manang, alam mo ba kung nasaan siya ngayon?"

Umiling si Manang Mirna. "Hindi, Señorita. Pero kung gusto mo, pwede nating itanong sa mga tao dito sa bayan. Baka may nakakaalam."

Tumango si Allyson. Kailangan niyang malaman. Kailangan niyang hanapin si Dark.