Love me Harder

Chapter 02

KINABUKASAN, maaga pa lang ay paalam na ng paalam si Mamita. Naka-ayos na ang matanda, kompletong suot ang kanyang traveling outfit—malinis na blusa, mahabang palda, at ang kanyang paboritong perlas na kwintas na galing pa sa lola nito.

"Apo, huwag mo akong bibiguin ha? Pagbalik ko, dapat may lalaking ipakikilala ka na sa akin," sabi nito habang hinahaplos ang pisngi ni Allyson.

"Oo na po, Mamita. Mag-ingat po kayo sa byahe," tugon ni Allyson sabay halik sa noo ng matanda.

Tumango lang ang lola at sumakay na sa van. Sumunod dito ang dalawang kaibigan nitong si Lola Tessie at Lola Pacita, pareho ring may edad pero mas maingay pa sa mga teenagers. Nang tuluyang mawala sa paningin ang sasakyan, napabuntong-hininga na lang si Allyson.

"Manang, may tinda ba na singsing dito sa bayan?" tanong niya nang bumalik sa loob ng bahay.

Tumawa si Manang Mirna. "Meron po, Señorita. Pero para kanino naman?"

"Sa akin, Manang. Baka sakaling pag may suot akong singsing, aakalaing may asawa na ako," biro niya, pero sa loob-loob niya ay seryoso siya.

"Naku po, hindi po iyan eepekto sa Mamita ninyo. Alam po yan ng lahat," ngiti ng kasambahay bago bumalik sa kusina.

Napahilot na lang si Allyson sa kanyang sentido. Tama si Manang—imposibleng malinlang ang kanyang lola. Lumabas siya sa bahay at naglakad-lakad sa paligid, tila gusto lang niyang magsukatan ng sitwasyon.

Tahimik ang San Vicente. Malayo sa ingay ng Makati. Walang traffic, walang reklamo ng mga boss, walang board meetings. Sa totoo lang, nakakainis na nakakarelaks.

"Excuse me, Miss. Naligaw ka ba?" biglang tanong ng isang lalaking nakatayo sa tabi ng kalye.

Lumingon si Allyson at nakita ang isang lalaking medyo may edad na, mukhang nasa mid-thirties. Naka-polo shirt ito at may dalang folder. "Hindi naman. Nakatira po ako rito... temporarily," sagot niya.

"Ah, kayo pala ang apo ni Doña Carmen! Napansin ko lang kasi na naglilibot kayo. Ako pala si Antonio, ang barangay secretary dito," nakangiting pakilala nito sabay abot ng kamay.

Tinanggap ni Allyson ang kamay at ngumiti. "Nice to meet you, Sir Antonio."

"Please lang, just call me Mang Tony. Kung may kailangan kayo, huwag kayong mag-atubiling lumapit sa barangay hall. Nandoon ako palagi," yaya nito.

"Noted po. Salamat," tugon niya.

Nagpatuloy si Allyson sa paglalakad. Pumasok siya sa palengke, bumili ng kaunting prutas, at nag-ikot pa sa plaza. Lahat ng tao ay mukhang nakakakilala sa kanya. Batian dito, batian doon. Parang celebrity siya sa sariling bayan.

"Kumusta na si Doña Carmen?" tanong ng isang matandang tindera.

"Mabuti naman po siya. Nag-travel po," sagot ni Allyson habang pumipili ng mangga.

"Naku, hija! Buti na lang may naiiwan na magbabantay sa ancestral house. Baka kasi mayroong nakawin doon," paalala ng tindera.

Tumango si Allyson at binayaran ang kanyang binili. Habang naglalakad pabalik, napansin niya ang isang grupo ng mga lalaking nagtratrabaho sa kalsada. Nakahubad ang ilan sa kanila, pawisan at mukhang seryosong-seryoso sa ginagawa.

Hindi niya napigilan ang tumingin, lalo na sa isa sa kanila na medyo matangkad at may matikas na katawan. Pero nang mapansin niyang nakatingin na rin sa kanya ang lalaki, mabilis siyang nag-iwas ng tingin at nagpatuloy sa paglalakad.

"Naku, Allyson. Focus ka," bulong niya sa sarili.

Pagdating niya sa bahay, naabutan niyang nag-aayos ng sala si Manang Mirna.

"Manang, sino-sino pong mga kilalang pamilya dito sa San Vicente?" tanong niya habang umuupo sa sofa.

Tumingin sa kanya ang kasambahay. "Marami po. Meron pong mga Villaruz, mga Monteclaro, mga Alvarez. Bakit niyo naman po natanong?"

"Wala lang. Curious lang ako," katwiran ni Allyson.

"Alam ko po, Señorita. Hinahanap niyo ang lalaking pakakasalan ninyo, di ba?" nang-aasar na ngiti ng kasambahay.

"Manang naman!" natatawang reklamo ni Allyson. "Pero seryoso, may kilala po ba kayong matino ditong lalaki? Yung… may pinag-aralan, may trabaho, at hindi basagulero?"

Nag-isip si Manang Mirna. "Hmm… meron po. Anak ni Kapitan Alvarez, si Gabriel. Galing po siya ng abroad. Engineer po iyan. Nandito lang ngayon dahil may pinaplano pong proyekto sa bayan."

"Gabriel Alvarez?" ulit ni Allyson. Hindi pamilyar sa kanya ang pangalan.

"Opo. Mabait po iyon at napakagalang. Lagi ko pong nakikita sa simbahan tuwing Linggo," kwento ng kasambahay.

"Interesting…" bulong ni Allyson.

Napatingin sa kanya si Manang. "Gusto niyo po ba siyang makilala? Madali lang iyan. Kaibigan po ako ng ina niya."

"Hindi pa naman. I mean, mamaya na. Gusto ko munang mag-settle dito," palusot niya.

Pero sa loob-loob ni Allyson, alam niyang kailangan niya ng plano. Kung isang buwan lang ang ibinigay sa kanya ng kanyang lola, kailangan niyang magtrabaho nang matalino.

Matagal-tagal din siyang nag-isip. Paano ba naman kasi? Hindi naman siya yung tipong babae na basta-basta lang lalapit sa lalaki at magsasabing, "Hoy, pakasalan mo ako."

Nakakainis.

Bumalik ang alaala ng mukha ng kanyang lola—ang seryosong tingin, ang diin sa bawat salita. Napahawak si Allyson sa kanyang dibdib. Kung totoo man ang sinabi nito, mawawala talaga ang lahat ng pinaghirapan niya.

Hindi siya pwedeng maubusan ng oras.

Kinabukasan, nagdesisyon siyang magpunta sa simbahan. Hindi dahil relihiyoso siya—medyo hindi na nga siya nagsisimba ng regular dahil sa busy schedule—kundi dahil alam niyang maraming tao roon tuwing umaga. Baka sakaling may makita siyang prospect.

Pero pagdating niya sa simbahan, wala masyadong tao. Tanging ilang matanda at dalawang bata lang ang naroon. Umupo siya sa isang upuan sa likuran at napabuntong-hininga na naman.

"Bakit ba ang hirap maghanap ng lalaki?" reklamo niya sa sarili habang nakatitig sa altar.

Bigla niyang naalala ang sinabi ni Manang tungkol kay Gabriel. Baka nga kailangan niyang subukan. Pero paano? Hindi naman niya alam kung saan nakatira ang pamilya Alvarez.

"Lord, kung nandyan ka man... pakiusap, bigyan mo ako ng sign," bulong niya, parang desperado na talaga.

Nang lumabas siya ng simbahan, nakasalubong niya ang isang lalaking naka-casual attire. Matangkad, mestizo ang dating, at may suot na salamin. Mukhang propesyonal.

"Good morning," bati nito sa kanya.

"G-good morning din," sagot ni Allyson, medyo nagulat.

Ngumiti lang ang lalaki at nagpatuloy sa paglalakad papasok ng simbahan. Nanatiling nakatayo si Allyson, nakatingin pa rin sa likuran ng lalaki.

"Manang!" sigaw niya pagdating sa bahay. "Si Gabriel Alvarez… ano ba ang itsura niya?"

Nagulat si Manang Mirna sa kanyang energy. "Hmm… matangkad po, maputi, minsan po ay naka-salamin. Bakit po?"

Napatigil si Allyson. "W-wala. Nagtanong lang."

Pero sa loob-loob niya, sigurado na siya. Ang lalaking nakasalubong niya kanina sa simbahan… baka iyon na ang Gabriel Alvarez na tinutukoy ni Manang.

At kung tama siya… mayroon na siyang unang prospect.

Ngumiti siya nang bahagya. Siguro nga, hindi imposible ang misyon niya.

Pero ang tanong… paano niya ito lalapitan?