Love me Harder

Chapter 05

TANGHALI na nang magising si Allyson kinaumagahan. Ang sikat ng araw ay tumagos sa mga kurtina at tumama sa kanyang mukha, pinipilit siyang bumangon. Pero ayaw niya. Gusto niya pang matulog. Gusto niyang magtago sa ilalim ng kumot at kalimutan ang lahat.

Isang linggo na ang nakalilipas simula nang bigyan siya ng ultimatum ng kanyang Mamita, ngunit hanggang ngayon ay wala pa rin siyang mahanap na mapapangasawa. Tila ba mailap ang tadhana sa kanya sa gitna ng katahimikan ng San Vicente.

Tatlong linggo na lang.

Tatlong linggo bago mawala ang lahat ng pinaghirapan niya.

Bumangon siya at tumingin sa salamin. Ang reflection na bumungad sa kanya ay isang babaeng magulo ang buhok, may eyebags, at mukhang stressed. Definitely not the picture of a woman who's about to find a husband.

"Allyson Morgan, ano na'ng nangyayari sa buhay mo?" tanong niya sa sarili.

Walang sumagot. Syempre. Mag-isa lang siya.

Napabuntong-hininga siya. Kailangan niya ng plano. Kailangan niya ng strategy. Pero ang problema? Wala siyang alam tungkol sa paghahanap ng asawa. Ang alam niya lang ay business. Numbers. Profit margins. Board meetings.

Hindi naman "How to Get a Husband in 30 Days."

Inayos niya ang sarili bago bumaba. Nagsuot siya ng komportableng cargo pants at isang itim na crop-top na nagpatingkad sa kanyang hubog. Simple lang ang kanyang ayos, ngunit bakas pa rin ang ganda ng isang laking-Maynila. Nag-apply siya ng kaunting lipstick, ayos sa kilay, at bahagyang blush-on. Presentable. Ready for action.

"Señorita, may lakad po ba kayo?" tanong ni Manang Mirna nang madatnan niya ito sa kusina na naghahanda ng almusal.

"May pupuntahan lang ho ako, Manang," magalang na sagot ni Allyson bago umupo sa hapag. Balisa siya, dahil hindi niya rin naman talaga alam kung saan siya magsisimulang maghanap sa gitna ng malawak na bukirin. Saan ba nagtatago ang mga eligible bachelors dito?

Nilapag ni Manang sa harap niya ang mainit na tinola at kanin. "O siya, kumain ka muna. Tumawag ang Señora kaninang umaga at hinahanap ka."

Napatigil si Allyson sa pagsubo. Nanlamig ang buong katawan niya. "Bakit daw po, Manang?"

"Kailangan niyo raw pong tumupad sa usapan ninyong dalawa. Mukhang nagmamadali na ang iyong lola," sagot ng kasambahay habang nagpupunas ng mesa.

Of course. Syempre naman. Kahit nasa Japan, may paraan pa rin si Mamita para kontrolin ang buhay niya.

"Wala naman ho ba kayong naikwento kay Mamita, Manang? Tungkol sa... alam niyo na," pag-aalala ni Allyson, nag-iwas ng tingin.

"Naku, wala ho, Señorita! Ayaw ko naman kayong pangunahan," umiiling na wika ng matanda habang sinasalinan ng tubig ang baso ng dalaga. "Pero Señorita, wala pa rin ho ba kayong napipili? Nababalisa na rin ho ako sa inyo. Paano na ho kung matuloy ang sinabi ng Señora?"

"Alam ko, Manang. Kaya nga lalabas ako ngayon. I need to... expand my options," sabi ni Allyson, pero sa loob-loob niya ay walang ideya kung paano.

Matapos kumain at mailigpit ang pinagkainan, napagpasyahan na ni Allyson na lumabas. Dala ang kanyang shoulder bag at cellphone, naglakad siya patungo sa gate. Naka-on ang aircon ng sasakyan na naka-park sa labas, handa na siyang umalis. Gumamit na siya ng sasakyan dahil baka mas malala ang mangyari sa kanya pag nagbisikleta na naman siya.

"Mag-iingat ka, Señorita," nakangiting pahabol ni Manang Mirna. Isang tango at kaway na lang ang naisagot ni Allyson bago tuluyang lumabas.

Naglalakad na siya palapit sa kanyang sasakyang nakaparada sa labas nang biglang may humintong motor sa kanyang tabi. Isang pamilyar na ingay ng makina ang nagpalingon sa kanya.

Oh no.

Not him again.

"Hoy, saan ang punta natin?" tanong ng lalaking lulan nito. Si Dark. Naka-black shirt na fit, at faded jeans. Naka-shades, pero kilala niya agad ang boses.

"Diyan lang," walang gana niyang sagot. Ayaw niyang makipag-usap sa lalaking ito ngayon. Wala siyang oras para sa gulo niya.

"Huwag mong sabihing maglilibot ka na naman para maghanap ng asawa?" nakangising tanong nito, tinanggal ang shades at tumingin sa kanya nang diretso.

"Siguro," maikling sagot niya. Ayaw niyang mag-elaborate. Wala siyang gana.

"Wala ka pa rin sa mood?" usisa ni Dark, na nagpakunot sa noo ni Allyson.

Wait.

"Paano mo nalaman?" tanong niya, suspicious na.

"Wala lang. Kagabi ka pa kasi wala sa mood, eh," casual na sagot nito, may kasamang ngiti.

Napatitig si Allyson sa kanya. Bumalik ang alaala ng f*******: chat kagabi. Yung estranghero na nag-send ng friend request. Yung "Dee Eyy" na may weird na profile picture.

"Ikaw 'yung nag-add friend sa akin kagabi?" tanong niya, ang boses ay medyo mataas na. Dahil 'yung estranghero na 'yun lang naman ang sinabihan niyang wala siya sa mood makipag-usap.

"Hindi mo sure," nakangiting tugon ni Dark, pero ang ngiti ay isang konpirmasyon na mismo.

Ito ang unang pagkakataon na napagmasdan ni Allyson nang malapitan ang ngiti ni Dark—isang ngiting tila nakakatunaw at lalong nagbibigay-diin sa kagandahang lalaki nito. Biglang bumilis ang t***k ng kanyang puso na pilit niyang ipinagsawalang-bahala.

No. Hindi.

Focus, Allyson.

"O, natulala ka na naman sa kagwapuhan ko," komento ni Dark, may kasamang pagkakamot sa baba, kunwari'y nag-iisip.

"Tss... kapal," inirapan niya ang lalaki upang itago ang pagkapahiya. "Napaka-jejemon naman ng pangalan mo sa f*******:. Dee Eyy? Seriously? Ano 'yan, abbreviation ng 'Desperado at Yabang'?"

"Ouch," kunwa'y nasaktang sabi ni Dark, hawak ang dibdib. "Ganun talaga kapag pogi. Ayaw ko naman kasing mahalata. Low-key lang."

"Saan?" tanong ni Allyson, sabay tingin sa likod ng lalaki, kunwa'y naghahanap.

"Saan ang alin?"

"Saan kamo 'yung poging sinasabi mo? Wala akong makita," nangiinis niyang sabi.

"Tss... nai-in love ka na nga sa akin, eh," confident na sabi ni Dark, lumapit pa ito ng konti sa kanya.

"Huwaw! Ang kapal din naman talaga ng mukha mo, 'no?" asik ni Allyson, tumigil sa paglalakad at hinarap ang lalaki. "Kung wala ka nang sasabihing importante, lumayas ka na at may lakad pa ako," pagtataboy niya rito sabay pindot sa remote ng kanyang sasakyan.

Pero bago pa siya makabukas ng pinto, humarang si Dark. Ang braso nito ay nakapatong sa bubong ng sasakyan, blocking her way.

"Gusto mong sumama sa akin?" tanong ni Dark, ang mukha ay ilang pulgada lang ang layo sa kanya.

"Saan mo naman ako dadalhin, aber?" tanong ni Allyson, nag-cross arms, hindi magpapahuli sa pagbibigay ng mataray na tingin.

"Sa kubo. Kunin mo na raw 'yung naiwan mong damit doon," sabi ni Dark na casual lang.

Oh. Ang pink dress.

"Itapon na lang nila kamo. Marami pa naman akong damit," sagot niya, ayaw pumunta doon. Nakakahiya. At baka may makita na naman siyang hindi dapat makita—like Dark in a towel. Again.

"Tsk. Nalabhan na 'yun. Nakakahiya naman sa naglaba kung itatapon lang," seryosong wika ni Dark.

"Eh 'di basain na lang nila ulit, saka nila itapon," sarkastikong sagot ni Allyson. Ayaw niya talagang pumunta.

"Sus. Ayaw mo lang sumama kasi baka lalo kang mahulog sa akin," hamon ng lalaki na may kasamang ngiti na animo'y parang alam na niya ang isasagot.

Napabuntong-hininga si Allyson. This guy. Sobrang nakakainis. Pero... may point naman. Kailangan niya ng damit. At hindi naman siguro masama kung pupunta siya. Kunin lang niya ang damit, tapos alis na agad.

"Mauna ka na. Susunod ako gamit itong sasakyan ko," sabi niya finally, ayaw na niyang umangkas dito dahil baka kung ano na namang kalokohan ang gawin nito, at ayaw niyang muling madikit ang kanyang katawan sa likod nito. Dahil noong huling beses lang ay halos atakihin na siya sa puso.

"Sige. Pero huwag kang tatakbo ha. Alam ko kung saan ka nakatira," banta ni Dark bago sumakay sa motor.

"Stalker," bulong ni Allyson, pero narinig pa rin ni Dark at tumawa.

Sinundan niya ang motor ni Dark patungo sa malawak na ubasan. Ang daan ay medyo rough, puno ng bato at buhangin, pero kaya pa naman ng sasakyan niya. Pagdating nila sa kubo, sinalubong sila ni Manong Bert at ng anak nitong si Aya.

"Sir Dark! Andito na ho pala kayo. Aba, sino ho ba itong magandang kasama ninyo?" tanong ni Manong Bert mababakas ang pagkagulat sa mukha nito.

"Siya ho ang may-ari ng damit na naiwan dito noong nakaraang araw," pakilala ni Dark, sabay turo kay Allyson.

Sinamaan ni Allyson ng tingin ang lalaki. Sobrang kahihiyan ang naramdaman niya sa harap ng mag-ama. Parang sinabi na ni Dark na may nangyari sa kanila doon. Kahit wala naman talaga. Well, technically.

"Kung ganoon ay kayo ho pala ang 'salarin' sa pagpasok dito sa kubo?" seryosong tanong ni Manong Bert, pero may himig ng biro sa boses.

"N-naku, hindi ko naman po ikakailang sa akin nga po 'yung damit. Pero kasama ko po itong lalaking ito noong nandito ako," paliwanag ni Allyson sabay irap kay Dark. Gusto niyang saksakin ng tingin. Humalakhak lang ang binata, parang walang pakialam.

"Ako po pala si Allyson. Ally na lang po ang itawag niyo sa akin," pagpapakilala niya, tinanggap ang kamay ni Manong Bert.

"Ako naman si Manong Bert hija at ito naman ang anak kong si Aya," pagpapakilala nito sa kanyang sa anak na kararating lang.

"Hello po, ate Ally," nakangiting bati ni Aya, may hawak na pink dress na nakabalot sa plastic. Linis na linis at halatang mabango pa.

"Hello din, Aya. Salamat sa pag-lalaba sa damit ko," ngiti ni Allyson.

"Kayo ho ba ang may-ari ng kubo na 'to?" tanong ni Allyson sa mag-ama dahil sa kyuryosidad. Kasi kung hindi, bakit parang pagmamay-ari ni Dark ang turing nito?

"A-ahh e, kami lang ang taga-pangalaga ng kubo hija, sa katunayan si—"

"Kunin mo na yung damit mo," putol ni Dark sa sinasabi ng matanda, may diin sa boses. Obvious na ayaw niyang ipagpatuloy ni Manong Bert ang sasabihin.

"Ang bastos mo naman, nagsasalita pa si Manong Bert sumasabat ka na," asik ni Allyson, naiinis. Kailan ba naging polite ang taong ito?

"Ayos lang yun hija, sanay na ako diyan kay Sir Dark," nakangiting wika ng matanda sa kanya, mukhang nakahalata naman ang matanda na ayaw ipag-sabi ng binata kung sino ang may-ari ng kubo.

Interesting. May tinatago si Dark. May secret.

Matapos makuha ang kanyang damit mula kay Aya at magpaalam sa mag-ama, naglakad na sila palabas ng gate. Akmang sasakay na si Allyson sa driver's seat nang unahan siya ni Dark na pumasok doon.

"Hoy! Bakit ka nandiyan? Alis!" singhal niya, nagtatalon na sa galit.

"Sumakay ka na rito. Ako na ang magmamaneho," sabi ni Dark, nag-adjust na ng seat at salamin.

"Sasakyan mo? Sasakyan mo?" singhal ni Allyson habang pinandidilatan ng mata ang lalaki. "Lumabas ka riyan! Baka sirain mo pa 'yan!"

"Napakasungit mo. Paano ka makakahanap ng asawa kung mas lalaki ka pa umasta kaysa sa akin?" pailing-iling na wika ni Dark. "Sumakay ka na. Tutulungan kitang maghanap."

Natigilan si Allyson. "Anong sabi mo?"

"Tutulungan kita. Maghanap ng asawa. Baka naman kailangan mo ng wingman," sabi ni Dark, seryoso.

"Bakit mo naman ako tutulungan?" tanong ni Allyson, bakas ang suspetsya niya rito. May gusto ba 'tong lalaking 'to?

"Wala. Bored lang ako. At parang nakakaawa ka na," pang-aasar ni Dark.

"Wow. Salamat naman sa concern," sarkastiko niyang sabi.

"So? Sasama ka ba o hindi?"

Dahil sa kuryosidad—at dahil wala naman siyang ibang option—sumakay si Allyson sa passenger seat. Pero napakunot ang kanyang noo nang mapansing imbes na sa bayan sila pumunta, ay patungo sila sa dulo ng bukirin.

"Hoy, saan tayo pupunta? Sabi mo maghahanap tayo ng asawa?" tanong niya, medyo nag-aalala na. Baka kidnapin siya nito.

"Oo nga. Dito tayo maghahanap," sagot ni Dark, focused sa pagmamaneho.

"Saan? Puro kabayo, baka, at kalabaw lang ang nakikita ko rito!" singhal ni Allyson, tumingin sa labas. Totoo naman. Wala siyang ibang nakikita kundi hayop.

Ngumisi lang si Dark. "Diba tinatanong mo ako kung may kaibigan ako? Ipapakilala kita sa best friend ko. Malay mo, magustuhan mo siya."

"Siguraduhin mong hindi mo ako pinagloloko, kundi sasamain ka talaga sa akin," babala ni Allyson, pero may bahagi sa kanya na kinakabahan. Paano kung totoo?

"Oo, promise. Gwapo 'yun at maganda ang katawan," pabirong sabi ni Dark, may kasamang tawa.

Huminto ang sasakyan sa isang malaking kamalig. Puno ng amoy ng dayami at alikabok. Pumasok sila sa loob kung nasaan ang mga kulungan ng kabayo. May tatlo o apat na kabayo doon, lahat ay matitikas at magaganda.

Huminto si Dark sa harap ng isang matikas na itim na kabayo. Matangkad, makintab ang balahibo, at mukhang matapang.

"Allyson, I would like you to meet my best friend, Vortex," nakangising wika ni Dark, sabay tapik sa leeg ng kabayo. "Binata pa ito, never been kissed, never been touched. Single. Available. Ready to mingle."

Napatigil si Allyson. Hindi siya makapaniwala. Tumingin siya kay Dark. Tumingin siya sa kabayo. Tumingin siya ulit kay Dark.

"Tangina mo talaga!" sigaw niya, ang boses ay umalingawngaw sa buong kamalig. "Niloko mo ako! Akala ko totoo! Akala ko may ipapakilala kang tao!"

Humalakhak si Dark na animo'y tuwang tuwa sa ginagawa niya.

"Bwisit ka!" asik ni Allyson. Akmang lalayasan niya ang lalaki nang bigla siyang kabigin nito palapit.

Mabilis ang pangyayari.

Isang segundo lang, malayo pa siya.

Susunod na segundo, hawak na siya ni Dark sa braso.

At sa susunod pang segundo, ilang pulgada na lang ang layo ng kanilang mga mukha.

Napatigil ang paghinga ni Allyson. Ang mundo ay parang nag-slow motion. Kita niya ang bawat detalye ng mukha ni Dark—ang makapal na kilay, ang matangos na ilong, ang mapupulang labi na bahagyang nakaawang.

"Bitawan mo ako," sabi niya, pero walang lakas ang boses. Parang bulong lang.

"Galit ka ba?" tanong ni Dark, ang boses ay mababa, animo'y bumubulong lang ito.

"Oo," sagot niya, pero hindi siya gumalaw. Hindi siya lumalayo.

"Paano ba kita mapapasaya?" tanong nito, ang mga mata ay nakatuon sa kanyang mga labi.

Hindi nagpatalo si Allyson sa titig ni Dark kahit halos kumawala na ang puso niya sa bilis ng pintig nito. Ang init ng katawan ni Dark, ang amoy nito na mix ng cologne at pawis, ang lapit ng mukha nito—lahat ay overwhelming.

Bago pa siya makapagsalita, bago pa siya makaisip ng witty comeback, bigla siyang siniil ni Dark ng isang halik.

Isang halik na tila nagnanakaw ng katinuan.

Isang halik na hindi dapat nangyayari.

Isang halik na... ang sarap.

Dapat itulak niya. Dapat sampalin niya ito. Dapat takasan niya ang binata.

Pero hindi.

Imbes na itulak ito, tila nakalimutan ni Allyson ang lahat ng galit at gumanti sa intensidad ng halik ni Dark. Ang paligid ay tila naglaho, tanging ang init na lamang ng labi ng isa't isa ang kanilang nararamdaman. Ang mga kamay niya ay umabot sa balikat ni Dark, hawak nang mahigpit, parang angkla niya para hindi siya matumba.

Ang halik ay malalim, passionate, at punong puno ng tension na nabuo sa loob ng isang linggo. Lahat ng away, lahat ng bardagulan nila, lahat ng inis—nag-culminate lahat sa isang halikan na parang matagal nang gustong mangyari.

Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, habol-habol nila ang kanilang hininga. Ang mukha ni Allyson ay namumula, ang labi ay maga na, at ang puso ay tumitibok na parang sasabog.

"Tangina mo pa rin," galit ngunit mahinang wika ni Allyson, bagaman bakas ang kalituhan sa kanyang mga mata. Ano ba 'tong ginawa niya? Bakit niya hinayaang mangyari 'to?

Agad siyang tumalikod, takbo palabas ng kamalig, sumakay sa sasakyan, at mabilis na pinaharurot ito palayo, iniwan si Dark na may nakakalokong ngiti sa mga labi.

Sa rearview mirror, nakita niyang tumatawa pa rin si Dark, hawak ang mga labi, parang masaya sa nangyari.

"Bwisit. Bwisit. Bwisit," paulit-ulit na sabi ni Allyson habang nagmamaneho, pero hawak pa rin niya ang kanyang mga labi, ramdam pa rin ang init ng halik.

Ano ba 'tong nangyari?

At bakit parang gusto niyang mangyari ulit?