Love me Harder

Chapter 06

NANGINGINIG ang mga kamay ni Allyson habang nakakapit sa manibela ng kanyang sasakyan. Ramdam pa rin niya ang kakaibang kuryenteng dumaloy sa kanyang mga labi—isang sensasyong hindi niya inaasahang mararamdaman mula sa isang lalaking ang tanging alam ay bwisitin at sirain ang araw niya.

"Hayop ka, Dark... Hayop ka talaga!" asik niya sa sarili habang mabilis na pinapatakbo ang sasakyan palayo sa kamalig.

Ang mga kamay niya ay nanginginig. Hindi dahil sa takot. Hindi dahil sa galit. Kundi dahil sa... sa kung ano.

Confusion? Attraction? Frustration?

Lahat ata.

Sa rear-view mirror, nakita niya ang maliit na pigura ni Dark na nakatayo pa rin sa gitna ng daan, tila kampanteng-kampante sa ginawa nito. Ang kapal ng mukha! Ipinakilala siya sa isang kabayo—sa isang kabayo!—pagkatapos ay nanakawan siya ng halik?

"Kabayo! Best friend daw! Tangina, ang kapal talaga!" singhal niya sa sarili, pero ramdam niya ang pamumula ng pisngi.

Pagkarating sa ancestral house, binuksan agad ni Manang Mirna ang gate.

"Señorita! Kumain na po ba kayo ng—"

"Mamaya na, Manang!" putol ni Allyson, dire-diretso sa loob ng bahay nang hindi man lang lumingon.

Narinig niya ang nag-aalalang boses ni Manang Mirna. "Naku, ano na naman kayang nangyari sa dalaga na 'yan?"

Pabagsak na nahiga si Allyson sa kama. Tinakpan niya ang mukha ng unan at sumigaw doon—isang muffled scream na puno ng frustration.

Ngunit kahit anong pikit niya, ang mukha ni Dark ang nakikita niya—ang mapaglarong ngiti nito bago siya siniil ng halik, ang init ng mga kamay nito sa bewang niya, at ang amoy ng mamahaling pabango ng binata na humalo sa amoy ng dayami sa kamalig.

"Bakit ka tumugon, Allyson? Ang tanga mo!" sermon niya sa kanyang sarili, hinampas pa ang unan. "Dapat tinulak mo! Dapat sinampal mo! Dapat... dapat..."

Pero hindi niya ginawa.

Kasi sa totoo lang, gusto niya.

At 'yun ang mas nakakatakot.

Kinuha niya ang kanyang cellphone upang maglabas ng sama ng loob sa social media, ngunit nakita niya ang notification mula kay "Dee Eyy."

Three messages.

Dee Eyy: Nakarating ka ba nang maayos?

Dee Eyy: O baka hanggang ngayon ay lumulutang ka pa rin sa ulap dahil sa halik ni Vortex?

Dee Eyy: Ah, mali, halik ko pala. 😏

Namula ang mukha ni Allyson. Ang kapal! Ang kapal talaga!

Ally: Mamatay ka na! Huwag na huwag kang magpapakita sa akin bukas o kahit kailan!

Instant reply.

Dee Eyy: Ouch. Ang sakit naman. 💔

Dee Eyy: Pero aminin mo, mas masarap pa ako sa noodles na kinain mo sa kubo.

Dee Eyy: At mas mainit pa sa shower mo.

"Tangina nito!" sigaw ni Allyson, halos ihagis ang phone sa dingding. Pero nag-type pa rin siya.

Ally: Walang hiya ka talaga. Kung hindi ka pa sana tumigil, sinuntok na kita kanina.

Dee Eyy: Pero hindi mo ginawa. Kasi nag-enjoy ka. Umamin ka na.

Ally: In your dreams!

Dee Eyy: Oh, don't worry. You're definitely in my dreams. 😉

Ally: BASTOS!

Dee Eyy: Pero totoo naman. 😂

Inis na in-off ni Allyson ang kanyang phone. Pero ilang segundo lang, binuksan niya ulit. Tignan niya lang daw kung may reply pa.

Wala naman.

"Good. Tumahimik na rin," bulong niya.

Pero bakit parang... disappointed siya?

"Ugh! Ano ba 'tong nangyayari sa akin?!" Hinampas niya ulit ang unan.

KINABUKASAN, sinubukan ni Allyson na maging produktibo. Ayaw niyang isipin ang "one month deadline" ng kanyang Mamita, ngunit kailangan niyang kumilos. Nagpasya siyang pumunta sa palengke ng San Vicente upang bumili ng mga kagamitan para sa pagbe-bake—isang bagay na ginagawa niya kapag stressed siya.

Baking. The one thing that calms her down. Kneading dough. Measuring ingredients. Following recipes. Everything is controlled. Everything is predictable.

Hindi tulad ng buhay niya ngayon.

Suot ang isang malapad na sumbrero at sunglasses para hindi makilala—kahit wala naman talagang nakakakilala sa kanya roon—naglakad siya sa gitna ng mataong palengke. May basket siya, at may listahan ng bibilhin.

Flour. Check.

Butter. Check.

Eggs. Check.

"Magkano po ang isang kilo ng asukal?" tanong niya sa isang tindera, isang matandang babae na naka-apron.

"Limampung piso, hija," ngiti ng tindera.

Mahal naman. Pero okay lang. Ayaw na niyang tumawad. Pagod na siya.

Bago pa makadukot ng pitaka si Allyson, isang pamilyar na boses ang sumabat mula sa kanyang likuran.

"Masyadong mahal 'yan, Aling Nida. Bigay mo na ng apatnapu, suki naman ako dito eh."

Nanigas si Allyson sa kinatatayuan niya.

No.

Hindi pwede.

"At saka, tignan mo 'tong kasama ko," patuloy ng boses. "Mukhang hindi marunong tumawad. Baka maubos ang pera sa isang araw. Kawawa naman."

Hindi niya kailangang lumingon para malaman kung sino ang asungot na nasa likuran niya.

"Dark," gigil na wika ni Allyson habang dahan-dahang humaharap, ang boses ay parang pagkilos ng lava sa bulkan—mabagal pero siguradong sasabog.

"The one and only," nakangiting sagot ng lalaki.

Ngayon ay suot nito ang isang simpleng puting t-shirt na bakat ang magandang hubog ng katawan—yung abs na nakita niya noong naka-tuwalya lang ito—at isang maong na shorts. Casual. Relaxed. Nakakabwisit.

"Ano? Naghahanap ka ba ng mapapangasawa dito sa tindahan ng asukal?" pang-aasar nito, lumapit pa ng konti. "Gusto mo ba ng matamis? Kasi matamis ako, e."

Napairap si Allyson. "Matamis? Ikaw? Mas matamis pa ang ampalaya kaysa sa'yo."

"Ouch. Masakit 'yan," kunwa'y nasaktang sabi ni Dark, hawak ang dibdib.

"Good. Sana nga masaktan ka pa," asik ni Allyson, binalingan na ang tindera. "Aling Nena, po, ibibigay ko na—"

"Apatnapu na lang, hija. Dahil kasama mo si Dark," ngiti ng tindera, kindat pa.

Namula si Allyson. "Hindi po kami—"

"Salamat, Aling Nida! Sweet mo talaga," singit ni Dark, hinawakan pa ang kamay ni Allyson. "Halika na, mahal. Bilhan pa kita ng iba."

"Bitawan mo ako!" bulong ni Allyson, pero mahigpit ang hawak ni Dark.

"Huwag kang maingay. Baka isipin nila nag-aaway tayong mag-asawa," pabulong na biro ni Dark na lalong nagpa-init ng ulo ng dalaga.

Hinila niya ang kamay niya pero mas lalo lang hinigpitan ni Dark ang hawak. Wala siyang choice kundi sumunod habang dinadala siya nito sa mas tahimik na parte ng palengke.

"Dark! Bitawan mo na ako!" singhal niya nang makalayo na sila.

Binitiwan siya ni Dark, pero naka-smirk pa rin. "Wow. Sa itsura mong 'yan sa tingin mo ba mapagkakamalan tayong mag-asawa?" tanong ni Allyson saka pinagkrus ang mga braso.

"Sabagay, sa gwapo ko ba namang 'to mukhang hindi sila maniniwalang asawa kita," sagot ng binata, sinuklay pa ang buhok gamit ang maga daliri na parang model sa commercial. "Kasi usually, ang asawa ng mga gwapong lalaki ay... parang mas maganda. Hindi yung laging naka-sumbrero at sunglasses na parang tago na ninja."

"Excuse me?! Anong hindi maganda?!" asik ni Allyson, tinanggal ang sumbrero at sunglasses. "Tingnan mo 'to! Ganda-ganda ko, 'no!"

Tumawa si Dark. "Oo nga. Maganda ka. Lalo na nung humalik ka sa'kin—"

"Tumigil ka!" Hinampas ni Allyson ang braso ni Dark gamit ang sumbrero.

"Aray! Ano ba! Physical violence na 'yan!" reklamo ni Dark, pero tumatawa pa rin.

"Deserve mo 'yan! Sinusundan mo ba ako? Stalker ka ba?" asik na tanong ni Allyson.

"Hindi. Namimili lang ako," depensa ni Dark, itinuro ang basket niya na puno ng gulay.

"Namimili? Ikaw? May alam ka ba sa pagluluto?"

"Oo naman. Maliban sa alam kong pogi ako," proud na sabi ni Dark. "May utak din ako. May skills. May—"

"May kapal ng mukha," putol ni Allyson.

"Meron din," tango ni Dark, walang bahid ng kahihiyan.

Napailing si Allyson. This guy. Walang hiya talaga.

Huminto si Dark at hinarap siya. Nawala ang mapaglarong ngiti nito at napalitan ng isang seryosong tingin na tila binabasa ang kaluluwa ni Allyson.

"Bakit ganyan ka makatingin?" tanong ni Allyson, uncomfortable sa intensity ng titig.

"Bakit ba nagmamadali kang makapag-asawa?" tanong ni Dark, direkta.

Napatigil si Allyson. Hindi niya alam kung paano sasagutin. Kasi kung sasabihin niya ang totoo—na kailangan niya o mawawala ang lahat ng pinaghirapan niya—baka isipin ni Dark na desperada siya.

Well, desperada naman talaga siya.

"Hindi mo naiintindihan, Dark," sabi niya finally, ang boses ay medyo mahina. "Mahal ko ang lola ko. At kung ito ang tanging paraan para maging masaya siya bago siya... bago siya mawala..."

Hindi na niya naituloy ang gusto niyang sabihin. Tumulo ang luha. Kahit labag sa loob niya ang usapan nila ng Mamita niya, alam niyang nag-aalala lamang ito kung sakaling mawala ito sa mundong ibabaw.

Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Dark, ngunit sandali lang iyon.

"Ang pagpapakasal ay hindi parang pagbili ng isda sa palengke, Ally," sabi nito, ang boses ay gentle pero may diin. "Hindi porke sariwa at maganda sa paningin, iyon na ang kukunin mo. Kailangan mo ring malaman kung malasa ba kapag niluto na."

Nag-angat ng tingin si Allyson. "Wow. Coming from you? Ang lalakeng humahalik na lang bigla nang walang paalam?"

"That was a test," mabilis na sagot ni Dark.

"Test? Anong test?" asik ni Allyson, punas ang luha. "Test kung gaano ka kabastos?"

"Isang test kung papasa ka bang maging asawa ko," nakangising sagot ni Dark.

Napatigil si Allyson. "H-ha? Asawa mo? Ako? Sa'yo?"

"Bakit? May mali ba?" tanong ni Dark, lumapit ng konti. "At saka halata namang gusto mo yung halik na 'yun."

Nilapit niya ang mukha sa dalaga, ilang pulgada na lang ang layo.

"Tumugon ka nga e," bulong nito.

Namula si Allyson. Umatras siya. "You... you jerk! Hindi iyon tugon! Iyon ay... reflex! Defense mechanism!"

"Defense mechanism na gumaganti sa halik?" tanong ni Dark, tumaas ang kilay. "Bago 'yan ah. Usually ang defense mechanism ay pagsuntok o pagsipa. Hindi pagganti sa halik nang may intensity."

"Walang intensity! Wala!" depensa ni Allyson, pero alam niyang mali siya.

"May intensity. At may tongue pa," dagdag ni Dark.

"WALANG TONGUE!" sigaw ni Allyson, namula ang buong mukha.

Tumawa nang malakas si Dark, isang tunog na aminin man o hindi ni Allyson ay masarap pakinggan—yung genuine, walang pretension, walang arte.

"Okay, okay. Walang tongue," suko ni Dark, tumawa pa rin.

Hinampas ni Allyson ang braso nito. "Tigilan mo ako! Umalis ka na! Wala akong pakialam sa'yo!"

"Ganito na lang," panimula ni Dark habang naglalakad sila pabalik sa sasakyan ni Allyson. "Dahil mukhang desperada ka na talaga—"

"Hindi ako desperada!"

"—desperada ka na talaga," patuloy ni Dark, ignoring her protest. "Tutulungan na kita. Pero sa paraan ko."

Tinaasan naman siya ng kilay ni Allyson dahil alam niyang wala, baka kalokohan na naman ang nasa isip niya.

"Anong paraan?" tanong niya, suspicious.

"Tutulungan kitang makilala ang mga 'eligible bachelors' dito sa San Vicente," paliwanag ni Dark. "Pero sa bawat lalaking ipapakilala ko sa'yo, kailangan mong dumaan sa isang 'date' na ako ang mag-aayos."

"Date? With them?"

"Hindi. With me," tama ni Dark.

Napakunot ang noo ni Allyson. "Bakit sa'yo? Ang punto ay makahanap ako ng asawa, hindi makipag-date sa'yo!"

"Kasi," sabi ni Dark, lumapit ulit. "Kung pagkatapos ng isang linggo ay wala ka pa ring mapili sa mga ipapakilala ko... bibigyan mo ako ng pagkakataong patunayan ang sarili ko."

"Anong patunayan ang sarili mo?" tanong ni Allyson, confused na.

"Na hindi mo na kailangang maghanap pa ng malayo," sagot ni Dark, ang boses ay seryoso. "Na nandito lang ako. Na... ako ang kailangan mo."

Napatigil ang paghinga ni Allyson.

"At kung hindi mo pa rin ako pipiliin after one week," patuloy ni Dark. "I'll back off. I'll help you marry whoever you choose. Promise."

Nag-isip si Allyson. One week. Seven days. Seven dates. Tapos may listahan pa siya ng prospects.

It's a win-win.

"Deal," sabi niya finally. "Pero may conditions ako."

"Ano?" tanong ni Dark.

"Una, walang kissing nang walang permission."

"Noted."

"Pangalawa, walang kabastusan."

"Define kabastusan," ngisi ni Dark.

"Alam mo na 'yan!"

"Okay, okay. Walang kabastusan. Next?"

"Pangatlo," sabi ni Allyson, tumingin sa mata ni Dark. "Kung after one week, may napili na ako, hihinto ka na. Walang drama. Walang kulit. Tatapos na."

Natigilan si Dark. Pero tumango.

"Deal," sabi nito, inilahad ang kamay.

Tinanggap ni Allyson ang kamay at nag-shake hands sila.

Pero hindi agad binitawan ni Dark ang kamay niya.

"One more thing," sabi ni Dark.

"Ano?"

Hinalikan ni Dark ang likod ng kamay niya—isang gentle, soft kiss na nagpabilis ng t***k ng puso niya.

"Huwag kang magsisisi," bulong ni Dark bago bumitaw.

Kumindat si Dark bago sumakay sa kanyang motor. "See you tomorrow, 8:00 AM. Magsuot ka ng damit na madudumihan, Señorita. Hindi tayo mag-ma-mall."

Pinaandar ni Dark ang kanyang motor at mabilis na humarurot, iniwan si Allyson na nakatulala sa gitna ng kalsada, hawak pa rin ang kamay na hinalikan nito.

"Hoy! Hindi pa ako pumapayag sa oras!" sigaw niya, ngunit tanging usok na lang ng motor ang sumagot sa kanya.

Napahawak si Allyson sa kanyang dibdib. Bakit ba sa bawat pagkakataong magkasama sila, tila laging may gyera sa loob niya? Inis, kaba, at isang damdamin na hindi niya alam kung ano.

Tumingin siya sa kamay niya—sa parte na hinalikan ni Dark.

At kahit ayaw niyang aminin, nag-smile siya.

"One week," bulong niya sa sarili. "Let's see kung sino ang mananalo sa laro na 'to."

Pero sa loob-loob niya, alam niyang talo na siya.

Kasi ang puso niya, kampante nang kumakabog para kay Dark.