EP. 12 เยาะเย้ย
1795 Words
วันต่อมา
โรงเรียนอนุบาลนานาชาติ
เอี๊ยดดดด~~
"ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่มาส่ง ถ้าไม่ได้คุณเนี่ยฉันคงแย่แน่ๆ ^^" อิษยายิ้มให้กับผู้ชายที่มาส่งเธอในวันนี้
"ไม่เป็นอะไรเลยครับคุณเป็นผู้หญิงคนเดียวปล่อยให้เดินทางเองและอยู่ข้างทางคนเดียวแบบนั้นมันอันตรายครับ" ผู้ชายที่มาส่งเธอพูดด้วยความมีน้ำใจและมารยาทดี
"ยังไงฉันก็ต้องขอบคุณอยู่ดีค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะขอบคุณอีกครั้งค่ะ" หมับ!! และในขณะที่เธอกำลังก้าวลงจากรถของเขาประตูก็เปิดออกไปแล้วด้วยอยู่ๆผู้ชายที่มาส่งเธอซึ่งเป็นผู้ชายที่เจอกันข้างทางก็คว้าแขนของเธอเอาไว้ แล้วเมื่อเธอหันไปมองเขาก็รีบปล่อยพร้อมกับรีบขอโทษทันที
"อุ๊ย! ขอโทษนะครับพอดีว่า...มือมันไปเอง"
"มีอะไรหรือเปล่าคะ...เพราะว่าถ้าไม่มีอะไรคุณคงไม่จับแขนของฉันเอาไว้แบบนี้" อิษยาถามพร้อมรอยยิ้มอย่างใจเย็น
"แค่อยากจะถามนะครับว่าคุณชื่ออะไร นั่งด้วยกันมาตลอดทางแต่กลับไม่ได้ถามชื่อกันเลย"
"อ่อออ~ อิษยาค่ะเป็นคุณครูสอนเด็กๆอยู่ที่โรงเรียนนี้ค่ะ...แล้วคุณผู้ชายผู้ใจดีชื่ออะไรหรอคะ?" เธอถามเขาเสียงหวานพร้อมรอยยิ้ม แถมยังแอบหยอดเขานิดๆอีกด้วย
"ผมชื่อภูผานะครับ...ตอนนี้กำลังเป็นผู้คัดเลือกตัวผอ.อยู่ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันนะครับ" ภูผาเองก็เป็นคนในวงการการศึกษาเหมือนกันตอนนี้เขาเองก็กำลังเตรียมตัวสอบเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนเช่นกัน
"หวังว่าอย่างนั้นนะคะ..งั้นไว้เจอกันใหม่นะคะคุณภูผา" อิษยาลงจากรถก่อนจะปิดประตูและหันไปโบกมือให้เขาอีกครั้ง
การกระทำของเธอนั้นตกอยู่ในสายตาของเรวดีและเธอก็ไม่พลาดที่จะบันทึกเหตุการณ์ด้วยโทรศัพท์ของเธอและส่งไปให้ภาคภูมิดู เพื่อให้เขาคิดว่าอิษยาอาจจะกำลังนอกใจเขาอยู่
"เสร็จฉันแน่..." เรวดียืนยิ้มแต่เธอเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำของเธอนั้นก็อยู่ในสายตาของอิษยาเหมือนกันเธอเลยจงใจเดินมาหาเพื่อทักทาย
"วดีทำอะไรอยู่หรอ?"
"พอดีว่าเห็นว่าแกยังไม่ถึงโรงเรียนสักทีก็เลยเดินออกมาดูแต่ไม่คิดว่าจะเจอแจ็คพอต" เรวดีพูดด้วยท่าทางเหนือกว่าเพราะเธอคิดว่าเธอมีสิ่งที่สามารถกดขี่อิษยาได้
"แจ็คพอตอะไรหรอบอกให้ฉันดูบ้างสิ?" อิษยาแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่เรวดีกำลังพูดอยู่
"ก็ฉันเห็นแกลงมาจากรถของผู้ชาย แบบนี้เขาเรียกว่านอกใจหรือเปล่า...ฉันเองก็ไม่กล้าตัดสินน่ะแต่ว่าฉันไม่เคยเห็นแกสนิทกับผู้ชายคนไหนนอกจากพี่ภาคฉันก็เลยคิดว่าแกกำลังนอกใจเขาอยู่หรือเปล่า?"
"แกรู้จักกับฉันมาตั้งหลายปีแกไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นคนยังไง?" อิษยาแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจและผิดหวัง
"ขอโทษนะอิษ...แต่ว่าเวลาเปลี่ยนคนเราก็สามารถเปลี่ยนกันได้ การที่เคยซื่อสัตย์และรักแค่พี่ภาคคนเดียววันนี้อาจจะกำลังรักคนอื่นอยู่ก็ได้"
"ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก...การนอกใจคนที่รักเป็นเรื่องที่สาระเลวจะตาย ใครได้ยินก็ด่าว่าชั่วช้าสามาน ไม่ใช่แค่คนที่นอกใจนะผู้หญิงที่ชอบยุ่งกับแฟนชาวบ้านก็สารเลวไม่ต่างกันสันดาสกปรก" อิษยาพูดจากกระแทกแดกดันจนทำให้เรวดีรู้สึกว่ากำลังโดนด่าอยู่
"นี่แกกำลังด่าใครหรือเปล่า?!"
"ก็ด่าผู้หญิงที่ชอบแย่งแฟนคนอื่นและยุ่งกับแฟนคนอื่นไงแต่คนอย่างแกไม่ทำอยู่แล้วฉันรู้เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็นเดือดเป็นร้อนหรอก"
"ฉันน่ะไม่เดือดร้อนหรอกแต่แกน่ะสิระวังจะเป็นว่าคนอื่นแต่เข้าตัวเอง" เรวดีก็รู้สึกไม่ยอมเหมือนกันเธอรู้สึกได้ว่าอิษยากำลังพูดจากกระแทกแดกดันเธออยู่แต่เธอก็ค่อนข้างมั่นใจว่าอิษยาคงไม่มีทางรู้เรื่องของเธอกับภาคภูมิแน่นอนเพราะเธอคิดว่าอิษยานั้นโง่และไม่ทันคน จึงไม่มีทางที่จะรู้เรื่องระหว่างเธอกับภาคภูมิ
"เข้าตัวยังไงหรอฉันงงที่แกพูดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะวดี?"
"ก็แกลงมาจากรถของผู้ชายคนอื่นไม่ใช่หรอ ใครเห็นก็คิดว่าแกกำลังนอกใจพี่ภาคอยู่ทั้งนั้นแหละ" เรวดีกอดแขนและยืนมองหน้า
"อุ๊ย! แกเห็นด้วยหรอ?" อิษยาแกล้งถามท่าทางตกใจแต่ใครๆก็รู้ว่าเธอกำลังแอ๊บแบ๊ว
"ก็ใช่น่ะสิ...หรือว่าความจริงแล้วแกตั้งใจให้คนอื่นเห็น"
"บ้าาาา! ฉันจะทำแบบนั้นทำไม ถ้าหากว่าฉันมีคนอื่นฉันก็ต้องหลบๆซ่อนๆสิแบบนั้นถึงจะเรียกว่าชู้หรือว่ากิ๊กได้แต่สิ่งที่ฉันทำอยู่เนี่ยเปิดเผยและบริสุทธิ์ใจเพราะฉะนั้นก็หมายความว่าฉันไม่ได้นอกใจแฟนตัวเองสักหน่อยและแกก็คิดไปเอง พูดแบบนั้นน่ะระวังจะโดนฟ้องเอานะข้อหาหมิ่นประมาทซึ่งหน้า" อิษยาตอบกลับยาวเหยียด
"คนอย่างแกจะมาฟ้องอะไรฉันได้ฉันเป็นเพื่อนแกนะ ที่ฉันพูดเนี่ยก็เพราะว่าหวังดีเห็นแก่ลงรถมากับผู้ชายฉันก็คิดว่าแก...มีกิ๊ก"
"ก็ต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้แกผิดหวังอ่ะ...แต่ว่าผู้ชายที่มาส่งฉันเมื่อกี้เขาก็แค่รับฉันมาจากข้างทางเท่านั้นเองเพราะว่ารถของฉันเสียและกำลังไปส่งที่อู่ คุณผู้ชายคนเมื่อกี้ผ่านมาเห็นก็เลยเสนอตัวช่วยและมาส่งที่นี่ก็เท่านั้นเอง...มันไม่มีอะไรมากกว่านั้นเสียใจด้วยนะที่ไม่มีเรื่องไปฟ้อง" อิษยาเยาะเย้ยเต็มที่
"ใครจะรู้อยู่ในรถ 2 คนแกอาจจะพูดอะไรกันแลก contact กันและอาจจะสานต่อสัมพันธ์กันก็ได้ตอนนี้แกก็พูดได้นี่"
"จะคิดอะไรก็เชิญเลยนะ...แต่ถึงฉันจะทำก็ไม่ใช่เรื่องของแก...ขอตัวไปสอนนักเรียนที่น่ารักก่อนนะป่านนี้คงจะรอกันแย่ แกเองก็รีบไปสอนหนังสือล่ะเดี๋ยวจะโดนผู้ปกครองคอมเพลนมาอีกอ่ะว่าสอนแย่ไร้มารยาท"
"อิษยา!!!!"
ห้องอนุบาล 2/B
"hi~ good morning~~" อิษยาเข้าห้องเรียนมาแล้วทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสเช่นเคย
"hi good morning teacher"
"morning~~" เสียงเด็กๆอันสดใสก็ตอบกลับมาเช่นกัน
"morning ฮะมาม๊า^^" อชิระทักทายพร้อมรอยยิ้มแต่ก็โดนสายตาดุๆของอิษยาเข้าไปแต่เธอก็ไม่ได้ดุด้วยน้ำเสียงจริงจังไร
"ชิระคุณครูบอกแล้วไงคะว่าอยู่ในห้องเรียนต้องเรียกว่าคุณครูเท่านั้น ถ้าหากว่าไม่เรียกเราจะไม่ได้เรียนด้วยกันนะ"
"ค้าบบบ~ so sorry teacher"
"cute^^ งั้นวันนี้เราก็มาเริ่มเรียนกันเลยนะ~~are you ready"
"ค่าาาา/ค้าบบบบ/yes~~~"
"go!!" และหลังจากนั้นอิษยาก็เริ่มสอนนักเรียนตามแผนการเรียนการสอนของเธอที่ได้วางเอาไว้ ซึ่งโรงเรียนเอกชนแบบนี้จะค่อนข้างเปิดโอกาสให้คุณครูได้แสดงฝีมือและความสามารถในการวางแผนการสอนใครจะสอนแบบไหนสอนยังไงก็สามารถทำได้เลยโดยไม่ต้องมีแบบแผนก็ได้แต่แต่โรงเรียนนี้จะค่อนข้างเน้นไปทางภาษาอังกฤษซะมากกว่าเพราะฉะนั้นแล้วไม่ว่าจะสอนอะไรก็แค่เน้นภาษาอังกฤษเขาไปเท่านั้นเอง และแน่นอนว่าห้องเรียนของเธอนั้นนักเรียนของเธอมีประสิทธิภาพและความสามารถมาก แม้ว่าจะไม่ใช่ห้องท็อปหรือว่าห้องตัวเต็งเหมือนกับห้องเอแต่ห้องของเธอนั้นเรียกได้ว่ามีคุณภาพและเด็กเก่งทุกคน เรียกได้ว่าสมรรถภาพแซงหน้าห้องเอไปแล้วก็ว่าได้
"วันนี้เราจะมาเรียนวาดรูปกัน ใครชอบวาดรูป say hi ยกมือขึ้นมาหน่อยเร็ววว~" พรึ่บบ!
"หนูๆๆๆ"
"ผมค้าบบบ"
"ชอบกันเยอะเลยนะเนี่ยแสดงว่านักเรียนห้องของครูจะต้องเป็น artist กันแน่ๆเลย แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ขอให้ยืนหยัดอยู่ในความดี OK?"
"OK~~~"
ห้องผู้อำนวยการ
ปึก!
"ไม่ไปสอนหรือไงป่านนี้แล้ว?" ภาคภูมิถามโดยที่ไม่เงยหน้ามองบุคคลที่เข้ามาในห้องของเขาโดยที่ไม่มีการเคาะขออนุญาตใดๆและเขาก็รู้ว่าคนนั้นคือใครด้วย
"ไม่มีอารมณ์ที่จะสอน...วันนี้ไม่อยากสอนแล้วด้วย" เรวดีตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"เป็นอะไรอีกล่ะ?" ภาคภูมิวางปากกาในมือและพิงหลังไปกลับเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่
"วดีก็แค่กำลังสงสัยว่ายัยอิษ...รู้เรื่องของเราแล้วหรือเปล่า?" เรวดีเงยหน้ามองของภาคภูมิ
"บ้าหรือเปล่าอิษ...ถึงแม้ว่าจะเรียนเก่งและเก่งวิชาการแต่ก็ไม่ได้ฉลาดจนรู้ทันโลกซะทุกอย่างหรอกนะ หรือต่อให้รู้อิษยาก็คงมาถามพี่แล้วล่ะ"
"อย่ามั่นใจไปหน่อยเลย...ผู้หญิงน่ะน่ากลัวนะ" เรวดีพูดเตือนเพราะเธอเริ่มรู้สึกแปลกๆกับอิษยาแล้ว
"นั่นสิ...ความจริงพี่ก็พอรู้นั่นแหละว่าผู้หญิงน่ากลัวตัวอย่างก็อยู่ตรงหน้าพี่แล้วนี่ไง...เรวดีทั้งๆที่รู้ว่าพี่เป็นแฟนเพื่อนของตัวเองแต่ก็ยังจะแอบกินลับหลังไม่น่ากลัวยังไงไหวจริงไหม?"
"พี่ภาค!"
"หึ! อย่าทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นสิ...พี่ก็แค่ล้อเล่นเอง...เราคบกันเพราะรักกัน...ไม่เหมือนที่พี่คบกับอิษยาที่คบเพราะผลประโยชน์"
"พี่ไม่ได้รักอิษยาจริงๆนะ?" เรวดีถามย้ำอีกครั้งเพราะเธอกลัวว่าจะเป็นเธอนั่นแหละที่โดนเขาหลอก
"จริงสิที่รัก...พี่ไม่รักผู้หญิงธรรมดาๆหน้าตาเฉยๆแบบนั้นหรอก...พี่ต้องรักคนสวยแบบวดีสิคะ" หมับ!! ภาคภูมิเดินมาหาเรวดีพร้อมกับดึงเธอเข้ามากอดหลังจากที่เขาได้หยอดคำหวานใส่เธอไปแล้ว
แต่ในความเป็นจริงนั้นเขาไม่ได้รักใครหรอกนอกจากตัวเองแต่เพื่อยื้อผู้หญิงทั้งสองคนเอาไว้ให้อยู่ในชีวิตของเขาเขาจึงต้องพ่นคำว่ารักออกไปจากปากๆนี้...
- Writer
