EP. 16 คุ้มค่าที่สุด
1674 Words
"ที่คุณพูดออกมาเนี่ยมีหลักฐานหรือเปล่า ไม่ใช่เพราะว่าโกรธแฟนตัวเองแล้วมาใส่ร้ายป้ายสีนะ แล้วสุดท้ายก็กลับไปคืนดีกันแบบนั้นผมไม่เล่นด้วยหรอก" อินทัชสิ่งที่เธอพูดออกมานั้นจะไม่เป็นความจริงเขาก็เลยพูดดักทางเอาไว้ก่อน
"ฉันไม่จำเป็นที่จะต้องสร้างเรื่องโกหกหรอกนะคะ"
"แล้วคุณเอาเรื่องนี้มาบอกผมทำไม?"
"ก็อย่างที่ฉันแจ้งให้คุณได้ทราบไปเมื่อสักครู่นี้ ฉันโดน 2 คนนั้นหักหลังและสวมเขาฉันก็เลยอยากจะเอาคืนบ้างก็เท่านั้นเอง ถ้าหากว่าคุณมีอะไรให้ฉันช่วยก็สามารถบอกได้นะคะฉันยินดีที่จะทำให้พวกนั้นต้องสูญเสียและเจ็บปวดบ้าง" อิษยาพูดออกมาพร้อมกับแววตาเจ็บปวด
แม้ว่าเธอนั้นจะเริ่มทำใจได้บ้างแล้วก็ตามเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่คนทั้งสองคนนั้นก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่เธอรักอีกคนนึงเป็นคนรักส่วนอีกคนเป็นเพื่อนสนิทการที่โดนคนรักทั้งสองคนหักหลังแบบนี้ก็ทำให้เธอเจ็บปวดอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แต่เธอเองก็ไม่ได้มีเวลาที่จะเสียใจนานเท่าไหร่นักเพราะว่าเธอยังคงต้องเอาคืนพวกนั้นภายใน 3 เดือน ถ้าหากว่าเธอไม่สามารถตามหารักแท้ได้อย่างที่กระจกบอกเธอคงจะได้ตายลงไปจริงๆ อย่างน้อยถ้าเธอจะต้องตายโดยที่ตามหารักแท้ไม่เจอเธอก็ขอที่จะเอาคืนทั้งสองคนนั้นอย่างสาสมก่อน
เพราะฉะนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรถ้าเธอจะพูดเกี่ยวกับพฤติกรรมของทั้งสองคนให้กับอินทัชได้รับรู้ เพราะว่าเขาไม่ใช่คนอื่นแต่เขาเป็นถึงเจ้าของโรงเรียนซึ่งใหญ่กว่าทั้งสองคนนั้นมาก ภาคภูมิเองก็เป็นเพียงผอ.อัตราจ้างที่ถูกจ้างมาเท่านั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่ทางโรงเรียนไล่ออกก็จะเกิดประวัติไม่ดีและก็ยากที่จะไปทำงานที่ไหนต่อ ส่วนเรวดีนั้นยิ่งแล้วใหญ่เพราะว่าเธอเป็นเพียงคุณครูอัตราจ้างไม่ได้มีการสอบบรรจุราชการแต่อย่างใด ก็ไม่ต่างอะไรจากเธอเท่าไหร่หรอกแต่เธอมั่นใจว่าตัวเองจะยังสามารถเดินหน้าต่อไปได้
"คุณอยากเอาคืน 2 คนนั้นก็เลยมาฟ้องผมสินะ" อินทัชเริ่มเข้าใจสถานการณ์เขาพยักหน้าและก็คิดว่าถ้าหากให้เธอหาหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องที่ภาคภูมิยักยอกเงินโรงเรียนน่าจะง่ายกว่าเพราะว่าเธอเป็นคนในและสามารถเข้าออกได้อย่างที่ไม่มีใครสงสัยและอีกอย่างตอนนี้เธอยังเป็นแฟนของภาคภูมิอยู่การจะใกล้ชิดหรือว่าสืบหาข้อมูลนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายกว่าการที่เขาจะให้ลูกน้องเข้าไปสืบ
"ค่ะ คุณอยากได้หลักฐานอะไรก็บอกได้เลยนะคะฉันยินดี หรือว่าหลักฐานทางวินัยที่ผู้ชายคนนั้นนอกใจฉันก็มีนะคะ โรงเรียนมีกฎอยู่ในนามว่าห้ามมีเรื่องชู้ต่างกัน"
"ในฐานะที่คุณโดนนอกใจ...แล้วถ้าผมไล่ผู้ชายคนนั้นออกไปคุณคิดว่ามันสาสมกับสิ่งที่เขาทำกับคุณหรือเปล่า? ถ้าคุณคิดว่าพอใจแล้วและสาสมแก่ใจแล้วผมก็ยินดีที่จะไล่เขาออกทันที แต่ถ้าคุณยังเก็บเขาไว้เพื่อทำให้คนๆนั้นรู้สึกเจ็บปวดเหมือนคุณบ้างผมจะยังไม่ไล่ออกก็ได้ แต่ระหว่างนี้คุณจะต้องหาหลักฐานว่าผอ.ได้ทำการยักยอกเงินของโรงเรียนไปเท่าไหร่บ้างและไปที่ไหน...?"
"ได้สิคะ...สิ่งที่พวกมันทำเอาไว้จะต้องได้รับการเอาคืนอย่างสาสม" สิ่งที่สองคนนั้นทำไม่ใช่เพียงการหักหลังและหลอกลวงลักลอบมีความสัมพันธ์กันเท่านั้น แต่สองคนนั้นทำให้เธอต้องตาย ถ้าหากสวรรค์ไม่เห็นใจป่านนี้เธออาจจะได้ไปเป็นนางฟ้าอยู่บนสวรรค์แล้วก็ได้ แต่เพราะว่าความคับแค้นใจของเธอที่มันจุกอยู่ในอกก่อนตายมันทำให้เธอได้ย้อนเวลากลับมาเพื่อเอาคืนและแน่นอนว่าเธอจะใช้เวลาที่ได้กลับคืนมาให้คุ้มค่าที่สุด
"คุยกันนานจังเลยนะฮะ? จีบกันอยู่หยอออ?" และระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั่นเองอชิระก็เดินเข้ามาและส่งเสียงถาม
"ทำไมไม่อยู่กับลุงเอฟเดินมาตรงนี้ทำไม?" หมับ! อินทัชถาม
"ก็เห็นคุยกันนานแล้วยังไม่กลับไปสักที...ผมก็เลยมาดูฮะ...ว่าปาป๊าทำอะไรมาม๊าหรือเปล่า?"
"ป๊าจะไปทำอะไรมาม๊าเขาได้ละ....ก็แค่คุยธุระกันเท่านั้นเอง"
"มะมาม๊าอะไรของคุณ0///0" อิษยาถามอินทัชกลับไปพร้อมกับใบหน้าที่แดงขึ้นมาอยู่ๆเธอก็รู้สึกเขินกับสิ่งที่เขาเรียก เวลาที่อชิระเรียกเธอว่ามาม๊าเธอไม่รู้สึกเขินเลยสักนิดเดียวแต่พอเป็นอินทัชที่เรียกเธอว่ามาม๊าแล้วเธอกลับรู้สึกเขินหน้าแดงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ผมก็แค่เรียกตามลูกชายเท่านั้นแหละ เอาเป็นว่าเรื่องที่เราคุยกันก็ทำตามนั้นและถ้าหากว่ามีอะไรที่จะติดต่อก็ติดต่อมาหาผมโดยตรงได้เลย..."
"ค่ะ"
"ส่วนเรื่องค่าซ่อมรถเดี๋ยวผมจัดการให้เองไม่ต้องจ่ายอะไรทั้งนั้นและไม่ต้องแบกหน้าไปขอผ่อน 0% 12 เดือนอะไรนั่นด้วยอายคน" อินทัชผู้จบแล้วก็อุ้มอชิระและเดินออกมาจากตรงนั้น
"เดี๋ยวก่อนสิปาป๊าผมจะคุยกับมาม๊าาาาาา!" อชิระพยายามดิ้นเพื่อจะมาหาอิษยา
"เอาไว้ไปคุยกันที่โรงเรียนพรุ่งนี้นะ เราเจอกันทุกวันอยู่แล้วนี่นาา" เธอไม่อยากทำให้อินทัชลำบากใจก็เลยเดินมาพูดกับอชิระด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เราเจอกันทุกวันก็จริง...แต่อยู่ที่โรงเรียนผมเรียกว่ามาม๊าไม่ได้นี่นา..." อชิระพูดด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าตัดพ้อ
"เอ่อ..." อิษยาได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้าไม่ถูก
"เอาไว้ป๊าจะพามาเจอมาม๊าบ่อยๆก็แล้วกัน นอกโรงเรียน"
"เย่~~~"
"คุณตามใจลูกเกินไปหรือเปล่าคะเนี่ย?" อิษยาได้ยินอย่างนั้นก็หันไปถามเขา ตั้งแต่เธอเกิดมายังไม่เคยเจอพ่อคนไหนที่ตามใจลูกขนาดนี้มาก่อนเลย
"ลูกผมก็ต้องได้สิ่งที่ดีๆและสิ่งที่ต้องการสิ เอาเป็นว่าถ้าหากชิระอยากเจอคุณผมจะติดต่อกลับไปก็แล้วกันนะครับ ส่วนคุณก็ทำตัวให้ว่างก็แล้วกันผมมีค่าเสียเวลาให้" อินทัชแก้ไขปัญหาด้วยเงินเพราะคิดว่าน่าจะใช้ได้ผลกับเธอ
"คุณจะใช้เงินฟาดหัวฉันหรอคะ?" เมื่อเธอได้ยินอย่างนั้นก็อดที่จะถามกลับไปไม่ได้
"ครั้งละ 10,000 บาทตกลงไหม?"
"ตกลงค่ะอยากเจอเมื่อไหร่ก็สามารถติดต่อมาได้เลยนะคะเบอร์โทรศัพท์ก็ตามที่ข้อมูลคุณนี้ได้เลยค่ะฉันยินดีที่จะรับสายตลอด 24 ชั่วโมง แล้วเจอกันนะอชิระของมาม๊า^^" เมื่อเงินมาอะไรๆก็ง่ายไปหมด
บ้านอิษยา
ห้องนอน
พรึ่บ!!
"เหนื่อย.." เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วอิษยาก็ทิ้งตัวลงนอนที่เตียงภายในห้องนอนอย่างหมดแรง หลังจากที่กลับมาถึงบ้านพร้อมกับพูดออกมาเบาๆ ก่อนที่เธอจะค่อยๆหลับตาลงแต่ยังไม่ทันได้หลับตาสนิทสักเท่าไหร่ก็มีแสงสว่างจ้าขึ้นมาจากกระจกบานเดิม
วาบบบบบ!
"อย่ามัวแต่หมกมุ่นกับความแค้นและการแก้แค้นจนลืมเรื่องการตามหารักแท้ล่ะ" มีเสียงออกมาจากกระจกทำให้อิษยาต้องเด้งตัวขึ้นมาและหันไปมอง
"พูดได้นี่...ฉันไม่ได้หมกมุ่นกับการแก้แค้นแต่ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะตามหารักแท้จากที่ไหนต่างหาก กับแฟนที่อุตส่าห์คบกันมาตั้ง 5 ปียังนอกใจได้เลยแล้วรักแท้มันจะมีจริงหรอ?" อิษยาถามกระจกกลับไปด้วยความไม่แน่ใจการโดนหักหลังจากคนรักที่คบมา 5 ปีแถมยังมีการวางแผนว่าแต่งงานกันอีกมันทำให้เธอหมดศรัทธาในความรักและไม่เชื่อในความรักอีกแล้วแต่เจ้ากระจกตรงหน้ากลับบอกให้เธอตามหารักแท้
"เวลาไม่ใช่สิ่งที่การันตีว่าคือรักแท้ บางทีรักแท้เจอกันแค่ 2 ครั้งก็อาจจะรักกันตลอดไปก็ได้"
"แล้วคนนั้นคือใครล่ะ...ฉันเชื่อว่าเธอรู้เพราะฉะนั้นบอกมาเลยจบๆจะได้ไม่ต้องเสียเวลาหา"
"บอกไม่ได้หรอกมันเป็นความลับของสวรรค์ เธอมีหน้าที่ทำตามภารกิจที่ได้รับเพราะฉะนั้นรีบทำให้สำเร็จเพื่อที่จะได้มีชีวิตที่ยืนยาว"
"บางทีหลังจากแก้แค้นแล้วฉันตายไปซะยังดีกว่า"
"งั้นขอสปอยหน่อยก็แล้วกัน...ถ้าหากว่าเธอตายนรกขุมที่ 111 กำลังรอเธออยู่"
"นรก! คนสวยคนดีรักเด็กแบบฉันเนี่ยนะจะตกนรกอย่ามาโกหกกันหน่อยเลย?!" เมื่อได้ยินอย่างนั้นอิษยาก็ตกใจมาก
"ถ้าไม่อยากตกนรกก็รีบตามหารักแท้ซะ และมีชีวิตที่ยืนยาว"
"ผัวมันไม่ได้หาง่ายขนาดนั้นนะคุณพี่!"
พรึ่บ! และแสงสว่างจากกระจกก็หายไปในทันทีโดยไม่มีคำร่ำลาใดๆ
"นึกอยากจะมาก็มานึกอยากจะไปก็ไป เฮ้อออ!!"
"แล้วไอ้รักแท้มันอยู่ไหนล่ะ?! เอารักแร้ไปก่อนได้ไหม?!" อิษยาพูดแล้วโชว์จักแร้ขึ้นมา
- Writer
