นางเอกเรื่องนี้ ตีสองหน้า หลายใจ แอ๊บแบ้ว แต่ที่ทำลงไปเพราะมีเหตุผล!!

EP. 02 ข้อตกลงจากกระจก

'เธอมีเวลา 3 เดือน...ถ้าหากไม่อยากตายก็ต้องตามหารักแท้ให้เจอ...'

พรึ่บ!! แล้วเมื่อข้อความสุดท้ายจบลงกระจกก็กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมทันที โดยที่อิษยายังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำว่าเมื่อกี้นี้มันคืออะไรและเธออ่านเกือบไม่ทัน

"ให้ตามหารักแร้หรอ? รักแร้ใครอ่ะ?"

"รักแท้!!!!!!!" คราวนี้กระจกตอบกลับเป็นเสียงกลับมาเพราะว่าอิษยากำลังได้รับข้อความแบบผิดๆกระจกเลยต้องรีบแก้ไขความผิดพลาดก่อนที่เธอจะไปตามหาจั๊กกะแร้ของใคร

"ว้ายยยยย!!ตกใจหมดเลยพูดได้ทำไมไม่พูดขึ้นข้อความอยู่ได้คนขี้เกียจอ่านนะ!! เป็นคุณครูรู้ไหมว่าต้องอ่านหนังสือมากแค่ไหนแค่อ่านหนังสือของเด็กก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้วยังต้องมาอ่านข้อความในกระจกอีก!! พูดได้ทำไมไม่พูดห๊ะ?! จะไม่บอกใครหรอกนะว่าแกพูดได้!!" อิษยาเมื่อได้ยินเสียงออกมาจากกระจกเธอก็ทำการโวยวายทันที เพราะว่าตั้งแต่เริ่มทำไมกระจกถึงไม่พูดกับเธอเอาแต่ขึ้นข้อความอยู่ได้จนทำให้เธอเกือบอ่านผิดไปจากรักแท้ เป็นรักแร้

"เกือบได้ไปตามหารักแร้แล้วไหมล่ะ?" อิษยาบ่นไปเรื่อยก่อนที่จะเดินกลับมาที่เตียงเหมือนเดิมและทิ้งตัวนอน

เพราะว่าตอนนี้กระจกกลับเข้าสู่ภาวะปกติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีเสียงและไม่มีแสงใดๆออกมาทั้งสิ้น

"ให้ตามหารักแท้...แต่ว่าไอ้ภาคภูมิหน้าหม้อนั่นไม่ใช่รักแท้ของฉันสินะ...เสียเวลาคบจริงๆเลย"

นอกจากเสียเวลาครบแล้วเธอยังวางแผนคิดเอาไว้แล้วว่าจะแต่งงานและมีครอบครัวกับเขาคนเดียวเท่านั้น แต่ในเมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาเธอจึงไม่มีความคิดที่จะแต่งงานกับเขาอีกต่อไปแล้ว

"ความคิดแต่งงานไม่มีมีแต่ความแค้น!! กูแค้นนน!!ก็ดียังไงมาหักหลังฉัน?!" อิษยาพูดด้วยน้ำเสียงโมโหและตอนนี้สมองของเธอก็เริ่มคิดเกี่ยวกับการวางแผนเอาคืนสองคนนั้นแล้ว

"ถ้าหากว่า 3 เดือนฉันยังไม่มีรักแท้...อย่างน้อยได้แก้แค้นก็ยังดี หึหึหึ" อิษยาพูดกับตัวเองก่อนจะหันไปยิ้มมุมปากให้กับกระจกเพราะคิดว่านี่แหละคือการเริ่มต้นแห่งความแค้น!! เธอจะไม่ยอมอยู่เฉยๆให้คนพวกนั้นหลอกลวงและสวมเขาอีกแล้ว!! ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่สองคนนั้นมีความสัมพันธ์ลับๆกัน เธอจะต้องไม่เจ็บปวดคนเดียว!! เธอจะต้องเอาคืนพวกนั้นให้สะสมใจ!!!

โรงแรมม่านรูด AIA

"น้องคะพี่ขอเปิดห้อง 2 ห้อง" เมื่อเธอได้ชีวิตของเธอกลับคืนมาแล้วและเธอก็รับรู้ว่าเธอได้ย้อนเวลากลับมาก่อนวันที่เกิดเหตุ แล้ววันนี้ที่เป็นวันตายของเธอๆก็เลยกลับมาที่เดิมที่เจอสองคนนั้นเข้าม่านรูดด้วยกัน

"2 ห้องเลยหรอครับพี่?"

"พอดีว่ารวยว่ะน้องไปเปิดขอเป็นห้อง 004 กับ 005" อิษยาแจ้งหมายเลขห้องพักที่เธอต้องการเข้าไป ซึ่งเธอจำได้ดีว่าสองคนนั้นจอดรถกันที่ห้องหมายเลขอะไรเธอยังคิดอยู่ว่าเธอจะเอาเลขห้องเฮงซวยนั้นไปซื้อลอตเตอรี่ดู เผื่อว่าเธอจะถูกหวยรางวัลที่ 1 ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็...ก็รวยไง

เรื่องอะไรเธอจะต้องบอกว่าถ้าถูกหวยแล้วจะเลิกแก้แค้น 2 คนนั้นล่ะ เธอต้องพูดแก้เคล็ดเอาไว้ก่อนถ้าหากว่าถูกขึ้นมาจริงๆเธอก็ยังคงแก้แค้น 2 คนนั้นอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละ

"จัดไปครับผม!" และพนักงานโรงแรมก็ไปจัดการเปิดห้องให้กับอิษยา

โดยที่เธอจอดรถของตัวเองไว้ที่ห้องหมายเลข 004 แล้วเธอก็เดินไปที่ห้อง 005 ซึ่งเป็นห้องที่ 2 คนนั้นจะมาทำกิจกรรมร่วมกัน แล้วเธอก็จัดการเอากล้องไปตั้งเอาไว้เพื่อรอเวลาให้ 2 คนนั้นเข้ามา ถ้าเมื่อไหร่ที่สองคนนั้นความแตกและถามหาหลักฐานเธอจะได้มียังไงล่ะ เธอไม่รู้หรอกว่าจะได้ใช้วีดีโอนั้นเมื่อไหร่แต่เธอก็ต้องเตรียมตัวไว้ก่อนป่ะ?

"โดนดีแน่!!!" เมื่อจัดการตั้งกล้องไว้เรียบร้อยแล้วอิษยาก็ออกมาจากห้อง 005 และไปบอกเช็คเอาท์กับพนักงานโรงแรม

ซึ่งพนักงานโรงแรมก็มีความงงนิดหน่อยว่าทำไมเธอถึงเช็คอินปุ๊บก็เช็คเอาท์ปั๊บเลยแต่ก็ไม่ได้มีคำถามอะไรออกไปเพราะว่ามันเป็นเรื่องของลูกค้า

และหลังจากนั้นเธอก็แค่รอเวลาให้ภาคภูมิกับเรวดีมาแทงกันที่นี่...

ห้อง 004

"ใกล้ได้เวลาแล้ว..." อิษยาที่อยู่ในห้องข้างๆนั่งมองเวลาที่สองคนนั้นจะเข้ามา เธอจำได้ดีเลยว่าสองคนนั้นเข้ามาในเวลาไหนออกในเวลาอะไร ความเจ็บปวดของเธอยังคงชัดเจน จนถึงตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกเจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เธอเองไม่ได้มีเวลาให้เสียใจมากขนาดนั้น เธอมีเวลา 3 เดือนในการจัดการแค้นและตามหารักแท้ แต่ถ้าหากว่าเธอไม่สามารถตามหารักแท้ได้เธอก็ขอแก้แค้นก่อนแล้วกัน

"พี่ภาค~~กลางวันแสกๆเลยนะคะเนี่ย~"

มาถึงเวลาแล้วอิษยาก็แอบเปิดประตูห้องของตัวเองและแอบฟัง 2 คนนั้นคุยกัน ขณะที่กำลังลงมาจากรถเสียงของเรวดีก็ดังขึ้น

"มีใครเขากำหนดหรอว่ากลางวันทำไม่ได้?" เสียงของภาคภูมิพูดกับเรวดีซึ่งน้ำเสียงของทั้งสองคนชวนให้คนฟังจะอ้วกแบบสุดๆ

"ก็ไม่ได้มีใครกำหนดหรอกค่ะ...แต่ว่าพี่ภาคไม่ไปหาอิษยาเหรอคะ?" กึก!! ชื่อของเธอที่ปรากฏอยู่ในบทสนทนาทำให้เธอหยุดชะงักไปและตั้งใจฟัง

"พี่อยากอยู่กับว่าดีมากกว่า...อยู่กับอิษยาน่ารำคาญจะตายน่าเบื่อด้วยคนอะไรโคตรน่าเบื่อเลยไม่เหมือนกับน้องวดีของพี่ ทั้งเผ็ดทั้งเด็ดทั้งอร่อยไม่น่าเบื่อ"

อิษยาที่แอบฟังอยู่ก็กำมือของตัวเองแน่นพยายามระงับอารมณ์ไม่ให้ออกไปกระชากหัวของทั้งสองคนมาตบ การแก้แค้นครั้งนี้เธอจะใช้สมองให้มากที่สุดแต่ถ้าใช้สมองแล้วยังไม่สาแก่ใจค่อยใช้กำลัง

"พูดแบบนั้นเดี๋ยวเพื่อนวดีได้ยินเข้าก็เสียใจแย่หรอกนะคะ" เรวดีแกล้งพูดแสร้งทำเป็นเห็นใจเพื่อนตัวเอง

"จะมาได้ยินได้ยังไงที่นี่มันโรงแรมม่านรูดนะ และอีกอย่างผู้หญิงคนนั้นโง่จะตาย เราสวมเขามาตั้งกี่ปียังไม่รู้ตัวอีก" ภาคภูมิพยายามพูดจาเยาะเย้ยถากถางแฟนสาวของตัวเองเพื่ออวดผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขาอยากให้เธอเห็นว่าเขาไม่ได้กลัวและไม่ได้สนใจอะไรอิษยาเลย

"แต่วันนี้มันวันครบรอบของพี่กับอิษยานะคะ เมื่อวานนี้อิษยาเอาแต่พูดว่าวันนี้จะไปเดทกับพี่ภาค โคตรน่ารำคาญเลย" เรวดีทำหน้าตาหงิกงอ

"วันครบรอบแล้วยังไงมันไม่ได้สำคัญเท่ากับน้องวดีนิ และอีกอย่างพี่แค่ไปขอโทษนิดๆหน่อยๆ เอางานไปอ้างบอกว่ายุ่งมาก ผู้หญิงโง่ๆแบบนั้นก็เชื่อและยกโทษให้พี่แล้ว เพราะฉะนั้นไม่ต้องไปสนใจหรอก...มาสนใจเรื่องของเราดีกว่า..."

ปัง!! ภาคภูมิพูดจบแล้วก็พาเรวดีเข้าไปในห้องพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง

"โง่เหรอ...ต่อจากนี้พวกแกนั่นแหละที่จะกลายเป็นคนโง่!" เมื่อทั้งสองคนเดินเข้าห้องไปแล้วอิษยาก็พูดด้วยน้ำเสียงโกรธแค้นแบบสุดๆ ยิ่งได้ยินประโยคพวกนั้นออกมาจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนและอีกคนขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนรักมันยิ่งทำให้แผลในใจของเธอมันบอบช้ำมากๆ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชีวิตของเธอจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

ถ้าถามว่า...เธอไม่เสียใจหรอถึงได้มาแก้แค้นแบบนี้

บอกเลยว่าเสียใจมากเสียใจแบบสุดๆแม้กระทั่งตอนนี้น้ำตาก็ยังคงไหลออกมา แต่อีกไม่นานเธอจะหายดีและไม่รู้สึกอะไรกับคนพวกนั้นอีก...เธอต้องตัดความรู้สึกออกไปการแก้แค้นของเธอถึงจะสำเร็จ

ชั่วโมงต่อมา...

ภาคภูมิกับเรวดีได้ทำกิจกรรมของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกไปจากห้อง อิษยาอาศัยจังหวะนั้นเข้าไปหยิบกล้องที่วางเอาไว้ออกมา

"อ้าว! พี่อยู่ห้องนู้นไม่ใช่หรอแล้วมาทำอะไรเนี่ย?" แล้วขณะที่เธอกำลังเดินออกมาจากห้องของภาคภูมิเธอก็เจอกับพนักงานโรงแรมพอดี

"มาจับกิ๊ก...อย่าไปบอกใครนะสองคนนั้นน่ะเป็นชู้กัน"

"อ่อออ! พี่เลยมาตามหาหลักฐานสินะสุดยอดเลยว่ะพี่! ถ้ามีอะไรต้องการความช่วยเหลือก็จ้างกันได้นะพี่" พนักงานโรงแรมหาช่องทางหาเงิน

เพราะว่าที่นี่มันโรงแรมม่านรูด เลยทำให้ลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการส่วนมากจะเป็นพวกพากิ๊กมานอนพาชู้มาเล่น และอาชีพเสริมของพนักงานโรงแรมก็คือการขายความลับของลูกค้ายังไงล่ะ

"เอาเบอร์มาดิไอ้น้องเดี๋ยวถ้ามีอะไรพี่จะติดต่อ" เมื่อได้ยินอย่างนั้นอิษยาก็รีบส่งโทรศัพท์มือถือให้กับพนักงานโรงแรมทันที เพราะเธอเชื่อว่าสองคนนั้นน่าจะวนกลับมาใช้บริการที่นี่บ่อยๆ

เนื่องจากว่าโรงแรมนี้เป็นโรงแรมที่อยู่ใกล้กับโรงเรียนที่เธอและสองคนนั้นทำงานมากที่สุด จึงสะดวกมากที่สุด

"ได้เลยครับพี่" พนักงานโรงแรมรับโทรศัพท์มากดเบอร์และคืนให้

"อ่านี่น้ำใจเล็กๆน้อยๆ" อิษยายื่นเงินให้เพื่อเป็นการซื้อใจพนักงาน

"ขอบคุณค้าบบบบบ!!!ขอให้จับชู้ได้นะพี่^^"

เวลาต่อมา

ร้านซากุระ

พรึ่บ!!

"ขอโทษนะที่รัก!! พอดีว่ามีเอกสารด่วนมาจากเจ้าของโรงเรียนพี่ก็เลยต้องรีบจัดการให้เขาก่อนน่ะเลยมาสาย"

หลังจากที่ออกมาจากโรงแรมแล้วภาคภูมิก็ติดต่อหาเธอบอกว่ากำลังมาหาเนื่องจากติดธุระด่วน เธอก็เลยต้องวนกลับมาที่ร้านอีกครั้ง

ไม่ใช่สิเกิดใหม่รอบนี้เธอไม่ได้มาที่ร้านนี้เลยแต่ไปตั้งฐานทัพอยู่ที่โรงแรมม่านรูดต่างหาก แต่เธอจะทำเหมือนกับว่าเธอรออยู่ที่นี่มานานแล้ว

"จริงหรอคะ?! ทำไมเจ้าของโรงเรียนจะต้องมาใช้พี่ทำงานในวันหยุดแบบนี้ด้วยอ่ะ!" อิษยาแกล้งตีหน้าซื่อไม่สงสัยอะไรทั้งนั้น

"นั่นสิ! ความจริงพี่บอกไปแล้วนะว่าวันนี้พี่มีนัดกับคนรักของพี่เนื่องจากว่าเป็นวันครบรอบที่เราคบกันมา แต่จะทำยังไงได้ล่ะเขาเป็นเจ้าของโรงเรียนส่วนพี่ก็แค่ผู้อำนวยการที่เป็นลูกจ้างเขาอีกที จะปฏิเสธก็คงไม่ได้"

"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะพี่ภาค อิษเข้าใจ...ทำงานเป็นผู้อำนวยการก็คงจะงานเยอะกว่าคุณครูทั่วไป แต่อย่างน้อยก็ยังได้มาอยู่ด้วยกันนะคะ^0^"

"ขอบคุณนะที่เข้าใจพี่ พี่สัญญาเลยว่าถ้าเราได้แต่งงานอยู่ด้วยกันแล้วเนี่ย พี่จะพยายามหาเวลามากขึ้นกว่านี้นะคนดีของพี่..."

"ค่ะ.."

'แหวะ!! จะอ้วกฉันเคยรักคนแบบนี้ไปได้ยังไงเนี่ย?!'