กันท่า
2222 Words
Chapter 02 : กันท่า(หมา)NC+
ห้องนอนพี่เมฆ
เราสองสามคนนอนอยู่บนเตียงเรียงรายเป็นแถวหน้ากระดาน เรื่องของเรื่องก็คือแม่ให้ฉันมานอนคั่นกลางระหว่างพี่เมฆกับอียัยแพร เพราะกลัวว่าสองคนนี้จะทำอะไรเกินเลยกันก่อนเวลาอันควร พอดีแม่เป็นคนหัวโบราณอะนะ ไม่ได้กลัวอะไร กลัวว่าลูกสะใภ้ในอนาคตจะมีข่าวเสียๆ หายๆ เอาได้
แต่หารู้ไม่ว่าหนูที่เป็นลูกสาวแม่...ได้กินพี่เมฆไปแล้ว ^^
ซึ่งมะลิคนนี้มีเหรอที่จะปฏิเสธ ถึงแม่ไม่สั่งอีลิคนนี้ก็ไม่ให้พี่เมฆนอนกับยัยนั่นกันสองต่อสองหรอกนะ แต่ว่า...
ถ้าเกิดสองคนนั้นแอบไปนัดเจอกันสองต่อสองข้างนอกล่ะ เราจะทำยังไงดีวะ และจะรู้ได้ยังไงว่าสองคนนี้ไปไหนต่อไหนกันมาบ้าง ที่สำคัญคือสองคนนี้มีอะไรกันหรือยัง?
“ขอโทษนะแพร...พอดีแม่พี่แกเป็นคนที่เคร่งนิดๆ น่ะ” พี่เมฆพูดบอกกับยัยแพรข้ามผ่านหัวฉัน
“ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ แพรเข้าใจนะคะ และอีกอย่างแพรก็เขินๆ ด้วย” ยัยแพรก็พูดข้ามหัวฉัน แล้วยิ้มกว้างให้พี่เมฆ
“เขิน? แต่ก็ยอมมานอนบ้านผู้ชายแบบง่ายๆ เนี่ยนะ” ปากฉันพูดแดกดันแต่ตาก็ยังคงดูซีรีส์เกาหลีในโทรศัพท์มือถือ
“มะลิ! พูดจาไม่ดีกับพี่แพรเขาแบบนี้ได้เรอะ”
“ลิไม่มีพี่ ลิเป็นลูกคนเดียว”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่เมฆ เดี๋ยวแพรขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะคะ” ยัยแพรหน้าเสียแล้วยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะลุกเดินไปห้องน้ำ
“นี่มะลิ หัดพูดจาให้มันดีๆ บ้างสิ แพรเขาโตกว่าเรานะ” พี่เมฆพูดพลางหยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วมองมาทางฉันอย่างหงุดหงิด “กลับไปนอนห้องเถอะ แม่ไม่รู้หรอก ป่านนี้น่าจะหลับไปละ”
“ถึงกับไล่ลิเลยใช่ปะ นี่พี่เมฆเห็นผู้หญิงคนอื่นสำคัญกว่าลิเหรอ คงอยากจะเอากันเต็มทนสินะ!”
“มะลิ!” เขาเรียกชื่อเสียงดังแล้วขึงตาดุดันใส่
“ถ้าพี่เมฆไล่ลิอีกรอบ ลิจะบอกทั้งแม่และยัยแพรว่าเราสองคนเอากันแล้ว ไม่ได้ขู่นะคะ!” พูดพลางลุกขึ้นนั่งแล้วขึงตาใส่อีพี่เมฆเช่นกัน “พี่คบกับยัยนั่นเพื่อที่จะกันลิให้ออกห่างจากพี่ใช่ไหมคะ แต่ขอบอกไว้ก่อน ยิ่งพี่จะกันลิออกห่าง ลิก็จะยิ่งเข้าหา”
ล้มตัวลงนอนดูซีรีส์ตามเดิม ส่วนยัยแพรก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี สีหน้านางดูซีดเซียวผิดปกติ หรือว่าคงจะได้ยินที่ฉันกับพี่เมฆคุยกันเมื่อกี้?
ได้ยินจริงๆ ก็ดีเหมือนกัน จะได้เลิกยุ่งกับพี่เมฆ
.....
23 : 00 น.
ภายในห้องนอนมีเพียงแสงไฟสลัวๆ พี่เมฆกับยัยแพรหลับเป็นตายไปแล้ว เหลือก็แต่ฉันที่ยังคงนอนตาสว่างจ้าดูซีรีส์เกาหลีอยู่ วัยรุ่นเขาไม่นอนดึกกันหรอก นอนเช้าทีเดียวเลย
“หืม...พระเอกจูบนางเอกอีกแล้ว อ๊าย” ฉันเผลอพูดเสียงดังและทำท่าทีเขินอายเมื่อพระเอกกับนางเอกจูบกัน “ในชีวิตจริงอยากจะลองจูบกับผู้ชายแบบในซีรีส์บ้างจัง”
“จูบกับผีก่อนไหมมะลิ! เอะอะเสียงดังไม่มีความเกรงใจ”
“ก็คนมันฟินจนลืมตัวนิ โถ่...”
“ปิดโทรศัพท์แล้วนอนหลับไปได้แล้ว”
“ไม่ปิด ลิจะดูให้จบทีเดียวเลย ไม่อย่างนั้นมันจะค้าง คุณสารวัตรเมฆนั่นแหละปิดตานอนไปเลยค่ะ”
อยู่ๆ พี่เมฆก็แย่งโทรศัพท์มือถือไปแล้วปิดหน้าจอก่อนจะเอาไปวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง “นอนซะไอ้เด็กดื้อ”
“เอาโทรศัพท์ลิคืนมาเลยนะพี่เมฆ” พูดพลางจะเอี้ยวตัวไปหยิบแต่พี่เมฆก็จับมือไว้แน่น “ลิฟ้องแม่นะ”
“เอะอะก็ฟ้องแม่อย่างเดียวเลยเนอะ อย่างว่า...เด็กน้อยก็แบบนี้แหละนะ ขี้แย ขี้ฟ้อง”
“.....” จ้องมองหน้าแบบค้อนๆ และไม่พูดสวนกลับ
“มานอนข้างนี้ได้ปะ พี่จะนอนกอดแพร”
“ไม่!” ฉันปฏิเสธเสียงแข็งแล้วล้มตัวลงนอนตามเดิม “ถ้าเกิดอยากกอดก็มากอดลิแทนนะ” พูดพลางดึงแขนแกร่งมากอดตัวเองไว้ “แค่นี้ก็จบ”
“มะลิปล่อยแขนพี่เดี๋ยวนี้ มาจับไปกอดแบบนี้ไม่ได้นะ!” พี่เมฆพยายามดึงแขนตนเองออก
ในจังหวะนั้นยัยแพรก็ตื่นแล้วลุกขึ้นพรวดมานั่งก่อนจะมองมาที่ฉันกับพี่เมฆ แล้วนางก็นิ่งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดขึ้น...
“เอ่อ...คือ...”
“มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะแพร คือมะลิ...”
“ทำไม พี่ชายจะนอนกอดน้องสาวมันแปลกนักรึไง ทำหน้าตกใจอย่างกับเห็นผีไปได้ แต่ถ้านอนไม่ได้ก็กลับบ้านไปดิ”
“นี่มะลิ!” ดึงแขนออกอย่างแรง “จะเกินไปแล้วนะ ขอโทษแพรเดี๋ยวนี้เลย” พี่เมฆดุเสียงดังใส่ แล้วบอกให้ฉันขอโทษยัยนั่น “พี่บอกให้ขอโทษแพร เดี๋ยวนี้!” เขาเน้นย้ำอีกครั้ง
“ไม่เป็นไรค่ะพี่เมฆ...แพรไม่ถือสาหรอกค่ะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแพรกลับไปนอนที่บ้านก็ได้ค่ะ” ยัยแพรพูดพลางยิ้มแห้งๆ ใส่พี่เมฆ แล้วเตรียมจะลุกออกจากเตียง
“ไม่ต้อง แพรนอนที่นี่แหละครับ ส่วนมะลิกลับไปนอนที่ห้องตัวเองเถอะนะ แม่ไม่รู้หรอก”
“อ๋อ นี่พี่เลือกที่จะไล่ลิเพื่อที่จะให้ผู้หญิงคนนี้นอนที่นี่กับพี่ใช่ปะ พี่เมฆจะทำแบบนี้จริงดิ” มองหน้าพี่เมฆก่อนจะหันไปมองยัยแพรนั่น “คงจะคันมากสินะ”
ว่าจบฉันก็ลุกพรวดลงจากเตียงแล้วเดินออกมาจากห้องของเขาทันที แม่งโคตรจะหัวร้อนเลยตอนนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินออกมา และใจเจ้ากรรมก็ดันลืมโทรศัพท์มือถือไว้ในห้องเขาอีก “เดี๋ยวเช้าค่อยไปเอาแล้วกัน”
.....
นี่ก็ดึกมากแล้ว มะลิคนนี้เคลิ้มๆ กำลังจะหลับ หนังตาทยอยปิดลงมาเรื่อยๆ แต่เหมือนฟ้าจะกวนบาทา อยู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูห้อง
ก๊อก ก๊อก
ดีดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูในสภาพที่ชุดนอนยุ่งเหยิง เกงในกับเสื้อในก็ไม่ได้ใส่ ถ้านอนคนเดียวหรือห้องตัวเองก็ไม่ใส่เป็นปกติอยู่แล้ว มันรู้สึกอึดอัด
พอเปิดประตูห้องก็เห็นชายหนุ่มยืนทำหน้าเข้มอยู่ แล้วในมือก็ถือของบางอย่างก่อนจะยื่นให้ฉัน
“เอาโทรศัพท์มาให้ มะลิลืมไว้ที่ห้องพี่น่ะ”
“.....” ไม่พูดอะไรตอบ มองหน้าก่อนจะรับโทรศัพท์มือถือมา แล้วเตรียมจะปิดประตูห้อง
มือใหญ่ดันประตูห้องไว้แล้วพูดขึ้น “ผู้ใหญ่เอาของมาให้ขอบคุณสักคำมีปะ มารยาทสะกดเป็นไหมฮะ”
มองหน้าแล้วจิกสายตาก่อนจะตอบกลับ “แล้วมาเคาะห้องคนอื่นดึกๆ ดื่นๆ นี่มีมารยาทมากเรอะ เอามือออกไป!”
“เด็กอย่างเธอนี่มันสอนยากสอนเย็น”
“ค่ะ ไม่เหมือนเด็กของพี่ที่ชื่อแพรหรอก รายนั้นคงจะสอนง่าย ง่ายชนิดที่ว่ามานอนบ้านผู้ชายทั้งๆ ที่คบได้แป๊บเดียว”
“ถามจริง แพรไปทำอะไรให้มะลิเหรอ มะลิถึงไม่ชอบ”
“ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ไม่มีอะไรเยอะ กลับไปนอนกกกันได้แล้วไป ลิจะนอนแล้วอย่ามากวนดิ”
พูดพลางจะปิดประตูลงแต่ก็โดนพี่เมฆผลักประตูต้านไว้ แล้วอยู่ๆ เขาก็เดินพรวดเข้ามาในห้องของฉันเสียอย่างนั้น
อะไรวะเนี่ย อีมะลิงง?
“จะนอนแต่เปิดไฟไว้เนี่ยนะ” เขาพูดพลางมองมาทางฉัน แล้วจ้องมองนมแบบรู้เลยว่ามองอะ ใบหน้าหล่อแดงซ่านขึ้นมา
กลอกตามองบนแล้วเดินไปปิดไฟ “อะนี่...หนูปิดไฟแล้ว พี่เมฆกลับไปนอนกับแฟนพี่เถอะ หนูจะนอนแล้ว” เดินไปกระโดดคว่ำหน้าลงที่เตียงแล้วหลับตาพริ้มอย่างไม่สนใจ
“เลิกประชดสักทีเหอะ” พี่เมฆพูดพลางเดินไปเปิดไฟ
“โอ๊ย พี่เมฆ! ลิจะนอนแล้ว” เอาหน้ามุดลงหมอนแล้วกระดกก้นขึ้น “ปิดไฟแล้วออกไปเลย ไป!” ไล่เขาอย่างหงุดหงิด
“เดี๋ยวนี้ไล่พี่เรอะ”
“ทีพี่ยังไล่ลิออกมาเลย เพราะฉะนั้น...เชิญออกไป” ดีดตัวนั่งแล้วผายมือเชิญให้พี่เมฆออกไปจากห้อง “ออก...ไป”
“พี่ขอโทษมะลิก็แล้วกันนะ” เดินมานั่งลงที่เตียงข้างๆ ฉัน แล้วใช้มือลูบหัวอย่างแผ่วเบา “หัดทำตัวให้อ่อนโยนบ้างสิเราน่ะ”
“เดี๋ยวๆ ผีเข้าหรือเปล่าเนี่ย” สองมือจับใบหน้าหล่อให้อยู่นิ่งๆ แล้วมองซ้าย มองขวา “ก็ปกติดีนะ แต่ดูแปลกไป” ว่าจบก็ปล่อยมืออกแล้วล้มตัวลงนอนท่าเดิม เอาหน้ามุดลงหมอนแล้วก้นกระดกชี้ฟ้า (คือนอนท่านี้มาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว)
“มะ...มะลิ” เสียงพี่เมฆดูตะกุกตะกัก “นะ...นอนดีๆ สิ”
“นี่มันห้องลิ ลิจะนอนยังไงก็ได้” ส่ายก้นไปมาเป็นการเย้ายวนไปในตัว ยิ่งเกงในไม่ได้ใส่ด้วยนะ คงจะเห็นถึงเนื้อเน้นๆ
“ยะ...หยุดทำแบบนั้นก่อน”
“พี่เมฆนั่นแหละถ้าไม่อยากเห็นก็ออกไปได้แล้ว” ส่ายก้นไปมาเพื่อเย้ายวนหนักกว่าเดิม ยั่วขนาดนี้ทนได้ก็ให้มันรู้ไปเซ่!
“มะลิ พะ...พี่...”
“.....”
“พี่ขอโทษนะ” ว่าจบร่างสูงก็ขึ้นมาบนเตียงแล้วใช้สองมือจับเอวเล็กไว้แน่น “ยั่วกันเองนะ”
“ลิไม่ได้ยั่ว แต่ถ้าพี่อยาก ก็เอาได้นะ” ยกก้นขึ้นสูงอีกนิด
ภายในห้องนอนมะลิ
ชายหนุ่มถาโถมกระแทกเอวใส่หญิงสาวแบบดุเดือดในท่าหันหลัง(ท่าหมา) เขาต้านทานแรงยั่วสวาทของเธอไม่ไหว ยั้บยั้งชั่งใจไม่อยู่ จับผู้หญิงที่คิดว่าเป็นน้องสาวมาอัดกระแทกแรงๆ แบบไม่ปราณี จนคนตัวเล็กถึงกับกำจิกผ้าปูที่นอนไว้แน่นเป็นการยึดเหนี่ยว และร้องครวญคราญเสียงดังก้องห้อง
อ๊าห์
ปัก ปัก!
“พะ...พี่เมฆ บะ...เบาหน่อย ลิจะไม่ไหว” ร้องบอกกับคนข้างหลังที่ตอนนี้ซอยเอวใส่รูร่องอย่างป่าเถื่อน “อ๊ะ...อ๊าห์ เบาๆ”
“มันเบาไม่ได้ มะลิมายั่วพี่เอง”
ท่อนเนื้อขนาดใหญ่ผุบเข้าผุบออกร่องสวาทแบบเป็นจังหวะและเน้นๆ ถี่ๆ ฉันได้แต่นอนจุกท้องน้อยแล้วน้อมรับความเจ็บจากการที่เขาอัดกระแทกมาแบบแรงๆ
แก่นกายของพี่เมฆมีขนาดใหญ่มาก ทั่วๆ ไปคือเต็มที่ก็ไซส์ห้าสิบเก้า แต่ของอีพี่เมฆคือไซส์หกสิบอะจ้า ใหญ่เกิน! ที่รู้เพราะว่าเคยได้ยินเขาคุยเรื่องถุงยางกับพี่คิมเพื่อนสนิทเขาอะ คุยประมาณว่าขนาดไซส์หกสิบไม่มีถุงยางเพราะคนไม่ค่อยผลิต
ของฉันก็เล็กแค่เนี้ย ไม่ฉีกก็ให้มันรู้ไปสิ
“อื้อ...ลิเจ็บ”
“ทนหน่อย พี่กะ...ใกล้แล้ว อ่าห์ ตอดดีมาก” เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากปากเขาเบาๆ แล้วซอยเอวถี่ๆ
ปึก ปึก!
อ้าห์ อ๊าห์
ร้องครางดังขึ้นกว่าเดิมจนพี่เมฆต้องเอามือข้างหนึ่งมาปิดปากฉันไว้แน่น เพราะกลัวว่าแม่กับยัยแพรจะได้ยินเข้า
“เบาเสียงไว้ เดี๋ยวแม่ได้ยินแล้วจะเป็นเรื่อง” ก้มกระซิบที่ข้างใบหูขาวแล้วขบเม้มเบาๆ ก่อนจะซุกหน้าลงที่ไหล่บาง
“อะ...อื้อ...” ได้แต่ร้องอู้อี้ภายในลำคอเพราะโดนปิดปาก
ตับ ตับ!
ปึก!
กระแทกได้ไม่นานร่างกำยำก็กระตุกเกร็งสองสามทีแล้วแน่นิ่ง ก่อนจะปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นเข้าสู่ร่างกายฉัน
“สะ...เสร็จแล้ว อ่าห์” พูดพลางค่อยๆ ถอนแก่นกายใหญ่ออกจากรูร่อง “ละ...เลือดไหลด้วย พี่ขอโทษ”
“อื้อ พี่เมฆเล่นกระแทกเอาๆ ไม่ยั้งแบบนี้ไม่ไหลไม่ฉีกก็ให้มันรู้ไปสิ” พูดออกมาในขณะนอนฟุบคว่ำหน้าอย่างหมดสภาพ
“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะซื้อยาคุมมาให้กินแล้วกัน พอดีปล่อยในไม่ได้ใส่ถุงยาง” พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเรียบเฉยสุดๆ “ที่จริงเราสองคนไม่ควรพลาดเป็นครั้งที่สอง”
“พี่เมฆพลาดเองต่างหาก ลิก็อยู่ของลิเฉยๆ แต่พี่ดันมาเอาลิเอง ทำไมไม่ไปเอายัยแพรของพี่ล่ะ” พูดแล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมานั่ง “ดูดิ น้ำไหลออกมาแฉะเต็มเลย กลิ่นคาวด้วย”
“ก็พี่อยาก...” อยู่ๆ ก็ชะงักไป
“อยากอะไรเหรอ?” ถามแล้วเอียงคอสงสัยเล็กน้อย
“อยากไปนอนแล้ว มันดึก ไปก่อนนะ” พูดจบก็เดินไป
- Writer
