“ANG daya mo naman, eh!” Biglang nailayo ni Eveleen ang tainga sa hawak na cellphone dahil sa pagsigaw ni Tiffany.
Pagkatapos niya kasing tawagan ngayong umaga ang mga magulang upang sabihin na uuwi siya, ito naman ang tinawagan niya. Hindi niya naman talaga dapat babanggitin ang tungkol sa pag-uwi niya dahil alam niyang ganito ang magiging reaksyon ng kaklase—hindi nga siya nagkamali. Sa tono pa lang ng pananalita nito, alam niya nang nagtatampo ang dalaga.
“Sorry na. Biglaan naman ‘to. Hindi ko naman kasi alam na sarado pala ‘yong resto ng Linggo. Kagabi lang din sinabi ni Tito Paulo sa akin. Promise, sa susunod na pagpunta ko, isasama ko na kayo ni Pia. Kahit pa roon tayo matulog, okay lang,” pangungumbinsi niya.
“Oo na. Sige na. Kwentuhan mo ako ng nangyari kagabi. Nabalitaan nami
