İsra ona kaşlarını çatarak baktı.
-"Neden söylemedin?" İlker sırıttı.
-"Bir dikiş alacağın olduğu için." İsra bir an durdu. Sonra başladı gülmeye.
-"Evet var. Canımı çok acıtmıştın. Hala izi var biliyor musun?" İlker dalgınlıkla ona bakıp sonra dikkatini tekrar yola verdi.
-"Biliyorum. Ve üzgünüm. Özür dilerim." Gözleri kısıldı.
-"Bir dakika ben yanlış duymadım değil mi? Sen özür diliyorsun benden." İlker şaşırdı.
-"Evet ne var bunda." İnanamıyordu. Teyit etmek istedi.
-"Sen... Benden haz etmeyen İlker mi?" İlker gözlerini devirdi.
-"İsra senden nefret etmediğimi daha ne kadar söyleyeceğim sana." Başını şaşkınlıkla iki yana salladı.
-"İnanamıyorum çünkü."
-"Seninle konuşmamam nefret ettiğim anlamına gelmez." Tek kaşı havalandı bu defa.
-"Laf sokmaların?" İlker vitesi atarken bi
