CHAPTER 10
1661 Words
MHIARA CASTANIEDA'S POV
"Good morning, Ma'am. May dumating pong package, galing kay Mr Montoya."
"Ma'am... may pinahatid po na flowers at pagkain si Mr Hale, ipapahatid ko na po ba ss office niyo?"
"Nasa lobby po si Mr Hale at Mr Montoya, naghihintay po sa inyo.."
"Ma'am. Nilibre po ni Mr Lucien at Mr Caelum lahat ng staff natin,"
"Maam--"
"STOP!!!" sigaw ko, napatayo mula sa aking pagkakaupo.
I'm tired of this! Nakakainis na!
Wala na akong ibang narinig kundi ang pangalan ng dalawang lalaking 'yun. Simula ng gabi ng mangyari iyong pagtapat nila sa akin ay hindi na sila tumigil.
Araw-araw silang nagpapa-deliver ng kung ano-ano dito sa opisina. At kahit anong tangka ko na iwasan sila ay nahahanap at nahahanap pa rin nila ako.
Halos hindi na nga ako umuuwi ng bahay dahil kahit hanggang doon ay sinusundan pa rin nila akong dalawa.
Napahilamos ako. Unti-unting napayuko sa mesa habang nakapikit ang mga mata. Iniisip ko kung paano ako makakatakas sa kanilang dalawa na hindi nila malalaman.
It's not so easy.. it's complicated because both Lucien and Caelum have connections around the world. And ytll be too easy for them to locate me.
Pero kailangan ko pa rin subukan! hindi pwedeng ganito na lang palagi, kasi nasasakal ako kahit wala naman silang ibang ginagawa na mas malala.
"Ma'am..." boses iyon ni Cynthia.
Mula sa mesa ay dahan-dahan kong inangat ang aking tingin sa kanya. At una kong napansin ay ang pag-aalala na dumaan sa kanyang mga mata.
"Okay lang po ba kayo?" tanong niya, humakbang siya papalapit sa mesa ko at ibinaba ang hawak niyang clipboard.
"Oo. Kailangan ko lang sigurong magpahinga."
"Gusto niyo po ba na tawagan ko ang driver niya para ihatid na kayo pauwi?" she offered, but then I just shook my head.
I leaned back to my chair, playing the pen with my fingers.
"Umiinom ka ba, Cynthia?" I ask.
Hindi siya kaagad nakasagot.
"Hindi?" muling tanong ko, maya-maya pa ay bigla siyang umiling.
"Umiinom po!" mabilis niyang sagot, bagay na nagpatawa sa akin nang bahagya.
I chuckled, then slowly I stood up from my chair. "Kung gano'n ay gusto kong samahan mo akong uminom ngayon."
"Ngayon po? agad agad?" sunod-sunod niyang tanong.
Tumango ako, inabot ang coat at wallet ko sa kabilang side ng lamesa.
"Tara na..isipin mo na lang na day-off mo ngayon," dagdag ko, at mabilis ang hakbang palabas ng opisina ko.
Hindi nagtagal ay naramdaman ko kaagad ang presensya ni Cynthia na nakasunod sa akin. Binagalan ko ang aking paglalakad ng sa gano'n ay magkasabay kaming dalawa.
Ngunit bago ako tuluyang lumabas ng building ay dumaan na muna ako sa lobby.
"Good afternoon, Ma'am..." sabay-sabay nilang bati sa akin.
Tipid ko lamang silang tinanguhan.
"I'll be out early today. Kung may pupunta rito at hinahanap ako, pakisabi na lang na umuwi ako nang maaga. Okay?" bilin ko.
They nodded. After that I finally turned my back on them and started walking again.
Dumiretsyo na kaming dalawa ni Cynthia sa kotse, at makalipas ang ilang segundo ay mabilis iyong pinaharurut ni Elmer patungo sa address na ibinigay ko sa kanya.
~~~~~~******~~~~~~
The moment we stepped inside the bar, the noise swallowed us whole.
Music. Laughter. Glasses clinking.
A completely different world from my office.
Dim lights painted everything in shades of gold and shadow, and for once… I didn’t feel like I was being chased by responsibilities.
Or two extremely persistent men.
“Ma’am… ang ganda dito…” she muttered, eyes already wide as she looked around.
“Sit,” I said simply, sliding into a corner booth.
She obeyed immediately.
Pagkatapos niyon at inabot ko sa kanya ang isang shot glass, sinalinan ko iyon ng kaunting alak...at nagulat ako nang mabilis niya iyong ininom.
I was staring at her.
“…Cynthia,” I called slowly.
She raised her glass like it was a trophy.
“Yes, ma’am!” sagot niya
I blinked.
Then I laughed.
I couldn’t help it.
Lasing na ba siya kahit isang shot pa lang?
Napailing ako. At pagkatapos kong inumin ang laman ng shot glass ko ay muli akong bumaling sa kanya.
“Bakit ka pa nagtatrabaho sa akin?” I asked, shaking my head as I watched her take another sip.
She gasped dramatically.
“Ma’am… I LOVE my job!” she declared, pointing at me like I was the most important person in the world.
I laughed again.
“Sure you do.”
She leaned closer to the table, squinting at me like she was suddenly serious.
“But Ma’am…” she slurred slightly, “you work too much…”
I raised a brow. “Oh?”
“Mhmm…” she nodded very seriously, then suddenly pointed at me again. “And those two men!!”
Even drunk, she remembers that.
I sighed and leaned back into the booth.
“Don’t start.”
But Cynthia wasn’t done.
“No no no... listen,” she insisted, swaying slightly as she spoke. “Mr. Montoya and Mr. Hale are BOTH handsome.”
I covered my face with my hand.
Oh no.
“Cynthia.”
“And rich,” she added proudly, like she was presenting a business report. “And powerful. And they look at you like," she paused, searching for the right word.
Then snapped her fingers.
“Like you’re the only thing in the room!”
"Tama na, Cynthia. Lasing kana..." awat ko sa kanya.
Pero nagulat ako nang bigla siyang tumayo, kasabay niyon ang lalong paglakas ng music.
"Cynthia!!" I tried calling her, but she's already far from my direction.
At wala akong ibang pagpipilian kundi ang tumayo upang sundan siya. Ngunit nakailang hakbang pa lang ako nang maramdaman kong nag-vibrate ang cellphone ko sa loob ng suot kong pantalon.
Huminto ako sa paghakbang, at kinuha ang cellphone. Agad na nagsalubong ang aking kilay ng sunod-sunod na lumitaw angmissed calls at text messages, mula sa dalawang numero na hindi naka-register sa cellphone ko.
"Tsk!" asik ko.
Hindi ako nagsayang pa ng oras na sagutin iyon. In-off ko na lamang ang cellphone ko at nagsimula maglakad para hanapin si Cynthia.
Mahigit sampong minuto rin ang iginugil ko sa paghahanap sa kanya, hanggang sa nakita ko siyang nakaupo sa isang tabi. Pinagkatitigan ko ito, at habang papalapit ako ay napansin kong nakayuko ang ulo niya....magaan ang bawat paghinga at mukhang tulog.
"Cynthia..." tawag ko sa kanya, lumuhod ako sa harapan niya ay marahang tinatampal ang kanyang pisnge para gisingin.
"Cynthia--"
"You should let her sleep, Miss..." pagputol sa akin ng baritong boses.
Mula kay Cynthia ay lumingon ako sa pinanggalingan ng boses, at bumungad sa akin ang seryosong mukha ng lalaki. May hawak iyong baso, diretsyong nakatingin sa akin.
"Do I know you?" tanong ko.
Umiling siya at lumuhod sa harapan ko.. "Not really, but I suggest that you should let her sleep because she seems too drunk to wake up."
Naiinis ako, ngunit may punto naman siya. Hindi ko din naman kasi alam na mabilis malasing si Cynthia, kasi kung alam ko lang ay hindi ko siya isasama rito.
"I can carry her back to your table, o kaya patungo sa labas para maihatid na rin siya nang diretsyo sa sasakyan niyo..." suhestyon niya, ngunit hindi ako kaagad na-kumbinsi.
At tingin ko ay nabasa niya ang kung ano man ang iniisip ko dahil bigla siyang tumawa.
"I'm just trying to help..." dugtong niya.
Pinagkatitigan ko pa siya ng ilang segundo, hanggang sa tuluyan akong na-kumbinsi at tinanggap ang tulong na ino-offer niya.
Inilapag niya ang hawak niyang baso at naglakad papalapit kay Cynthia at walang kahirap-hirap niya itong binuhat palabas ng bar. Habang ako naman ay tahimik na nakasunod sa kanya, hanggang sa nakarating na kami sa parking lot. Binuksan ko ang pintuan ng backseat at maingat niyang inilapag si Cynthia sa loob.
Marahan kong isinara ang pintuan at muling humarap sa lalaki na tumulong sa akin.
“…Thank you,” I said finally, my voice js flat but sincere enough.
He nodded once.
I should’ve left it at that.
But something about the way he was looking at me made me pause for half a second too long.
Like he wasn’t just… helping.
Like he was observing.
Ako ang unang nag-iwas ng tingin at binuksan ang pinto ng kotse sa tabi ko.
“Good night,” sambit ko at mabilis na pumasok sa loob, kaagad kong isinara ang pinto.
The interior of the car felt quieter... heavier somehow. I placed my hand on the steering wheel, exhaling slowly.
I turned the engine on.
Nang akmang papaandarin ko na ang kotse ay natigilan ako nang bigla akong nakaramdam ng pagkahilo.
I loosened my grip on the wheel slightly, trying to steady myself.
Maybe I was just tired or drunk.
But the feeling didn’t go away. Until my vision started to blur at the edges.
I blinked harder this time. My breathing slowed. I turned my head slightly toward the window.. at doon ay nakita ko iyong lalaki, nando'n pa din siya. Hindi umaalis.
His expression had changed.
That calm neutrality from earlier was gone.
And in its place… there was a faint curve at the corner of his lips.
A smirk.
“…You--” sinubukan kong magsalita, ngunit halos hindi na lumabas sa bibig ko ang mga salitang nais kong sabihin.
My fingers tightened on the steering wheel. Dizziness hit harder this time, like everything inside me was shutting down at once.
My eyelids grew heavier.
I forced myself to stay awake.
To move. To reach for the door... But my hand didn’t listen.
The last thing I saw clearly… was him smiling, like he had already known this was going to happen.
Bumagsak ang katawan ko sa leather seat ng hindi ko na makayanan ang pagkahilo na nararamdaman ko. Pilit kong nilalaban ang antok na nararamdaman ko, ngunit sa huli ay talo pa din ako.
Tuluyang nanghina ang katawan ko, hanggang sa dumilim ang aking paningin at nawalan ako ng malay.
TO BE CONTINUED....
- Writer
