Bride of the Unholy (SPG)

Kabanata 3: Banal na Kwintas

Sa paglalim ng tulog ko ay kasabay no’n ang isang panaginip...

Nasa isang puting higaan ako, nakahandusay at umuungol sa hindi mawaring dahilan. Hawak ko ang kwintas na bigay ni Inay—ginagamit sa pagdarasal. Ngunit ngayong gabi, tila hindi ito dasal ang hinahawakan ko, kundi isang kasangkapan ng kakaibang ritwal.

"Tonight, I will show you how to properly pray for me, my sweet Maria..." nandoon na naman ang boses, dumadaloy na parang musika sa loob ng aking ulo.

Parang may sariling utak ang aking kamay na dahan-dahang inilapit ang kwintas sa pagitan ng aking mga hita. Ang bawat butil nito’y malamig nang una kong idampi, ngunit unti-unting uminit habang isinasayad ko sa pinakasensitibong bahagi ko.

Isang impit na ungol ang kumawala sa aking lalamunan nang ipasadahan ko ito sa aking kuntil. Dahan-dahan kong ikinuskos, paakyat at pababa, habang ang aking dibdib ay bumibilis ang pag-angat at pagbagsak. May ilang butil na bahagya kong ipinasok, pinabasa, saka muling hinugot upang ikuskos muli.

"Yes... ganyan, Maria... bawat dasal mo ay sa Akin."

Nakakabaliw ang pakiramdam na ‘yon. Hindi ko man agad maamin, ngunit masarap. Napapapikit ako habang ang init ay kumakapit na parang apoy na hindi ko kayang patayin. Ang bawat butil ng kwintas na dumadaan sa akin ay tila kumukuryente, nagpapakawala ng mga ungol na hindi ko na kayang pigilan.

"Ahh..." Napakagat ako ng labi, mahigpit na nakakapit sa kumot.

At sa bawat ulit ng pagkiskis, lalo kong naramdaman ang presensya niya—nakayakap, nakatingin, at tinatanggap ang aking bawat alay.

"That is how you pray for me, sweet Maria. With your body, not your lips. With your moans, not your words."

Bahagya akong napaliyad sa paulit-ulit at pabilis nang pabilis na kusang pag-indayog ng aking balakang. Napanganga ako, halos mawalan ng hininga, at naghanap ng mahahawakan. Nagpasya akong itukod ang isang siko sa kama habang sumasandal, upang makita nang malinaw ang sarili ko sa salamin sa tapat.

Kitang-kita ko ang aking p**e—namumula, kumikislap, basang-basa sa bawat hagod ng mga butil ng kwintas. Sa malamlam na ilaw ng kwarto, parang nagliliwanag ang hiwa ko, banal at makasalanan sa iisang iglap. Lalong nagpaalab ng apoy sa aking laman ang sariling anyo na iyon, wari'y saksi ang salamin sa isang ritwal na hindi ko na kayang itigil.

"A-ahh... a-ang sarap po, Poon ko..." halinghing ko, halos hindi ko na makontrol ang bibig ko. Tumingala ako, mariing pumikit, at ibinulong ang mga salita na alam kong panalangin.

Sa muling pagmulat ng aking mga mata, pakiramdam ko ay may malamig na hiningang dumampi sa aking batok. Nasa likuran ko Siya—hindi ko man nakikita, ramdam kong gumagabay ang Kanyang kamay sa ibabaw ng aking kamay, pinapabilis, pinapadiin.

"Good, Maria... let me guide you. Let your prayer rise, let your body speak."

Nagpabilis ang ritmo. Ang aking baywang ay kusa nang umaalon, sumusunod sa kumpas ng hindi nakikitang maestro. Ang bawat butil ng kwintas ko'y parang nagiging baga na dumudurog sa aking hiya, pinapalitan ng mas matinding pagnanasa.

"P-poon..." hikbi kong ungol, habang ang init ay umaakyat mula sa aking puson hanggang sa buo kong katawan.

At sa huling pagdulas ng mga butil sa aking kuntil, tuluyan akong napaigtad, napasigaw sa sarap na hindi ko pa nararanasan sa buong buhay ko.

"Ahhhh!"

Nanginginig ang aking mga hita, kumikislot pa rin kahit natapos na ang rumaragasang alon ng kaligayahan. Napahiga ako, hingal na hingal, at mariing niyakap ang kwintas ngayo’y nababalutan ng aking sariling katas.

Sa tainga ko’y sumunod ang bulong, mas malinaw kaysa kailanman.

"Now you are truly praying for me, sweet Maria. And every night, your prayers will bring me closer to you."

Kasabay ng bulong na iyon, biglang lumabo ang paligid. Ang malamlam na ilaw ng kwarto'y nagdilim, ang salamin ay nabalot ng usok, at ang init sa aking katawan ay parang sinabayan ng malamig na hanging dumampi sa batok ko—tila ba may labi na humalik doon.

Napasinghap ako—

At biglang nagmulat ng mga mata.

Nasa sarili kong silid ako sa kumbento, pawisan at habol-hininga. Nanginginig pa rin ang aking mga hita at nanlalagkit ang aking mga daliri. Agad kong hinanap ang kwintas sa tabi ng unan. Nandoon nga ito... ngunit ang mga huling butil, basang-basa, kumikislap sa ilalim ng liwanag ng buwan na sumisilip sa bintana.

Napalunok ako, pinikit ang mga mata, at mahigpit na niyakap ang 'yon. Ngunit kahit anong dasal ang pilitin kong bulongin, tanging isang tinig lamang ang umaalingawngaw sa loob ng aking ulo.

"Mine."

Matapos ang mahabang umagang puno ng dasal at katahimikan, ipinatawag ako ni Mother Dolor sa silid-aklatan ng kumbento. Mataas ang kisame roon, at ang mga estanteng kahoy ay puno ng mga lumang aklat na pawang nakakulob sa alikabok. Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, may isang aklat na nakabukod sa mesa. Itim ang pabalat, walang pamagat, at tila mas bago kaysa sa lahat.

"Isabela," wika ni Mother Dolor, "ito ang magiging gabay mo. Ang mga nakasulat dito ay hindi para sa lahat ng mata. Basahin mo ito, at ipalapat sa iyong laman ang bawat salita."

Kinuha ko ang aklat, nanginginig ang aking mga kamay. Nang buksan ko ito, agad kong nasilayan ang unang pahina.

"Ang dugo ay alak, ang halik ay panalangin, ang kaligayahan ay sakripisyo."

Napalunok ako. Ang mga katagang iyon… parang narinig ko na kagabi sa panaginip.

Nagpatuloy ako sa pagbasa.

"Ang Birheng Alay ay hindi nagdarasal sa labi lamang. Sa bawat ungol, Siya'y dinidinig. Sa bawat panginginig ng laman, Siya'y nasisiyahan. At sa paglunok ng sariling katas, Siya’y pinupuri."

Namilog ang mga mata ko. Napahigpit ang hawak ko sa mga pahina. Muling nanumbalik sa isip ko ang ginawa ko kagabi—ang kwintas na basa, ang bulong na...

"Now you are truly praying for me."

Parang bumibigat ang dibdib ko, ngunit kasabay no’n ay ang hindi maipaliwanag na init na gumagapang mula sa ilalim ng aking tiyan.

"Hindi ako nag-iisa sa panaginip," bulong ko sa sarili, "nandito Siya. At alam nila."

Napakagat ako sa labi at pilit na isinara ang aklat, ngunit tila ayaw sumara ng mga pahina. Para bang mismong hangin ang humahawak dito at pilit na ipinapakita ang susunod na linya...

"Kapag ikaw ay natuto nang mag-alay sa iyong sarili, Siya'y darating. At ang iyong katawan ay magiging pintuan ng Kanyang walang hanggang kaluwalhatian."

Napatigil ako. Hindi ko na alam kung dasal ba o sumpa ang binabasa ko.

At sa likod ng aking ulo, muli kong narinig ang pamilyar na tinig—pabulong, ngunit malinaw...

"You see, Maria... they were preparing you for Me all along."

Nanginginig ang mga daliri ko habang pinipilit kong isara ang aklat. Ngunit parang may sariling lakas ang mga pahina—ayaw magsara, pilit pang nagbubukas, nagpapakita ng mas marami pang linya na ayaw ko na sanang basahin.

"Kapag natutunan mo na ang pag-alay ng laman, ang Kanyang halik ay magiging selyo sa iyong kaluluwa."

Humigpit ang hawak ko, ngunit sa lakas ng kaba ay nadulas at nahulog ang aklat sa sahig. Tumunog iyon nang malakas, kumalabog sa katahimikan ng silid-aklatan.

Napasinghap ako. Agad akong yumuko upang pulutin iyon, ngunit bago ko pa mahawakan, may kamay na mas naunang dumampot.

Si Mother Dolor.

Nakatayo siya sa aking harap, hawak ang aklat na para bang siya lamang ang may karapatan dito. Hindi siya nagsalita agad. Bagkus, tumitig siya sa akin—matagal, matalim, parang tinatagos ang bawat lihim na nagtatago sa dibdib ko.

"Isabela," mahinahong wika niya, ngunit ramdam ko ang bigat sa bawat pantig, "ano ang naramdaman mo sa pagbasa?"

Napakagat ako ng labi, halos hindi makatingin. "M-Mother... hindi ko po alam. Parang... kakaiba."

Ngumiti siya, mabagal, malamig. "Kakaiba... o masarap?"

Nanlamig ang aking batok. Hindi ko masagot. Ang init sa ilalim ng aking tiyan ay muling nagpaalala ng panaginip kagabi, ng rosaryong basa, ng ungol na kusang kumawala.

Lalo siyang ngumiti, kita ang kaunting gilid ng kanyang ngipin. "Huwag kang mahihiya, hija. Ang masarap ay hindi laging kasalanan. Sa piling ng Poon, ang sarap ay panalangin."

Itinupi niya ang aklat at marahang ibinalik sa mesa. "Bukas, ipagpapatuloy mo ito. At sa bawat linya na babasahin mo, isipin mong hindi papel ang iyong hinahaplos... kundi Siya."

Napatigil ako, mariing napalunok. Sa likod ng aking tainga, naramdaman ko ang malamig na hininga na muling bumubulong...

"Yes, Maria... every word is My touch."