Gün devrilir, gün biter, gün doğar… Günler geçer ama insanlar değişmez. Bunu en çok da Urfa’ya dönerken anladım. Bin bir endişe, bin bir umut ile yol alabilsem de konağa dönmenin kasveti yüreğime bir yumruk gibi çarptı. Hâlâ insanların bakış açılarını değiştireceğime dair olan umut ve inancım diriyken bile bir isteksizlik hali sanki etrafımı sarıyordu. Belki hamile olduğum için, belki kocamın ne yaptığını bilmeme rağmen üzerinde hiç düşünmeyip de tehdit edildiğimde bunun farkına vardığım için… Birçok kılıfı tam oturacak şekilde geçirebilirdim bu his ve isteksizliğin üzerine. Seç beğen al kategorisinden bir kararla çıkamadım ama susmaya devam eden ağzıma tam tezatlıkta bir yarış vardı beynimin içinde. Her şey birbirinden daha hızlı başka bir şeye çarpma peşindeydi sanki ve her çarpışma yeni
