GÜLENDAM
Terasa çıktım. Uzun zaman boyunca bu terasa çıkmamıştım. Garip gelecek belki ama belki de seneler olmuştu ve gelen misafirlerin yanına çıkmak haricinde hiçbir şekilde terasa çıkmamıştım.
Gecenin karanlığına şehrin ışıkları eşlik ediyordu ancak onlar da yavaşça sönmeye başlayınca az da olsa yıldızlar kendilerini göstermeye başlamıştı. Terastaki koltuk takımının üzerinden tamamen indim ve temiz olmadığını bilsem de zemine uzandım.
Yorgundum ve bunun farkındaydım. Bu yorgunluğun nereden geldiğini ya da kimden kaynaklandığını bilmiyordum ama bir şekilde sadece sanki ben yorgundum ve ben yalnızdım. Bu duyguyu bir türlü aşamıyordum. Yıldızları görmemek daha da sinirime gidince herkesin uyumuş olmasına güvenerek kendimle sesli şekilde konuştum:
“Neden herkes aynı anda ve aynı saatte
