Saatler durmamıştı su gibi akmıştı. Sabaha kalmıştık. Barış, devamlı Emre' yi gitmeye ikna etmeye çalışıyordu ama o ikna olmuyordu densiz. Barış sesini yükseltince kalkıp gitmek zorunda kaldılar. Bu sefer kapıya çıkıp onları uğurlamaya koyuldum.
"Yarın benden haber bekle Cemre."
"Ne haberi? Lütfen bir şey yapma. Ben sana zamanını söyleyeceğim."
Korkuya kapıldım. Bir şey yapacak olursa patron ikimizin de çırasını yakardı. O tanımadığı için rahatça konuşabiliyordu ama konuşmak kolay adam zebani gibiydi. Nur, Emre' nin gidişine üzülmüş gibi saçma sapan tavırlar sergiliyordu. Bunlar sanki içmiş de sızmışlar gibi hareketlerde bulunuyorlardı. Halbuki soda dan başka bir şey içmediler. Manyak ya iki deli birbirini bulmuştu işte. Nur' un patavatsızlığı bitmezdi bitmeyecekti de. Yine atladı lafa
