“HUWAG mo akong lalapitan kung ayaw mong mabigwasan kita,” banta ko kay Jacob nang tangka siyang tatabi sa akin. Naiinis pa rin talaga ako sa kaniya hanggang ngayon.
“Come on, Louise, makakauwi pa rin naman tayo. Maybe it’s not the perfect time yet for us to go home.”
Marahas ko siyang nilingon saka inirapan. “Perfect-perfect time. Eh, bakit parang may feeling ako na sinadya mong maiwan talaga tayo ng sasakyan? Malakas ang pakiramdam ko, parekeyks, at never pang pumalya ’to. I know that you planned it. Sinadya mo. May hindi ka maiwan-iwan dito, eh, kaya pati ako idinadamay mong hindi makauwi.”
“Alam mo, huwag ka nang magsungit diyan. Hindi bagay sa ’yo. Lalo kang pumapangit.”
Mabilis akong tumayo saka siya hinarap. Pinamaywangan ko siya saka pinaningkitan ng mata.
“Ano’ng sinabi mo?
