The Wife's Sacrificed

Chapter One

Name Pronunciation|

Keivan Jhaino Talavero

Key-Van Ja-i-no Ta-la-ve-ro

Kheylin Kassandra San Diego

Ke-i-lin kas-san-dra San Di-e-go

Chapter One

“What The f*ck did you do Kassandra?“ Umalingaw ngaw sa loob ng buong bahay ang mala kulog na boses ng asawa ko.

“What? Wala akong ginawa Keivan!“ Sigaw kong sagot mula sa kusina. Agad naman ako nito akong sinundan at sinawakan sa braso kaya napa ingik ako sa sakit.

Another pain for another tiring day...

“Ano 'ba?! Bitawan mo ako keiv, Nasasaktan ako!“ Sigaw ko at pilit na inaagaw ang kamay ko mula sa pag kakahawak niya. Napadaing nalng ako sa sakit ng humigpit ang hawak nito sakin at kulang nalang ay bumaon ang mga kuko nito sa balat ko.

Please lord Help.....Hindi ko po alam kung kakayanin ko pa sa susunod na araw kung ganitong eksena muli....

“Lalo ka talagang masasaktan pag hindi mo sinabi kung anong ginawa mo!“ Galit din nitong Sigaw.

“T*ngina Keiv Nasasaktan sabi ako e!“ Ingik ko at pilit na inaalis ang pag kakahawak nito pero lalo lang nitong hinigpitan.

Ano 'bang gusto niyang sabihin ko? Wala naman akong ginawa at kung makapag bintang siya ay akala mo naman sigurado siya na ako ang may kagagawan non.

Nagagawa Niya akong saktan ngayon dahil Wala si manang. Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari Sana hindi ko na muna pinayagan si manang na lumuwas sa probinsya.

“The f*ck!? Hindi mo talaga sasabihin?“ Galit nitong Sigaw. Bigla nalang ako nitong hinili papunta sala at Malakas na itinulak kaya napadaing nalang uli ako sa sakit ng tumama ang bewang ko sa gilid ng lamesa na nasa sala.

Gusto kong umiyak pero hindi ko magawa. Walang silbi ang iyak ko kung sa harap Niya ako iiyak. Sana narito nalang si manang para kahit papaano may taong makakapag tanggol sakin.

“Ano? Hindi mo parin sasabihin?“ Sigaw muli nito. Nilapitan ako nito at pilit pinatayo halos mapa hiyaw ako ng bigla nalang ako nitong sampalin at napahiga ako sa sahig.

Dahil sa hapdi at sakit ay kusang nag landas ang luha sa mga mata ko. Hanggang kailan ba ako mag titiis? Hanggang kailan ba ako mag titimbi? Hanggang kailan ko 'ba siya hahayaan na saktan nalang ako ng ganito?

Napa hawak ako sa labi ko ng matikman ko ang lasa ng dugo Ron. Unti unti akong tumayo kahit dama ko ang panghihina dahil sa mga sakit na natamo ko. Tumingin ako sa kanya na ngayon ay nakatingin sa akin na kay madilim na mukha at bakas na bakas ang Galit roon. Hindi ko alam kung Saan ng mumula ang Galit Niya at ako ang napag buntungan Niya.

I Bitterly Smile at him kahit na parang napunit ang labi ko dahil sa ginawa ko. “You see Keiv. I didn't do anything para makatangap ng ganyang trato sayo. I know you're mad at me, pero Sana hindi mo ako sinasaktan ng ganito. Babae parin ako.“ Saad ko.

“I don't care kung babae ka!“ Nangingit nitong Saad.

Pagak akong napatawa sa sinabi nito. “Of Course you don't care. Sino ba naman nga ako para pagonin mo? Ah tama ako pala yung Asawa mo.“ mapait kong Saad.

“Asawa lang Kita sa papel Kassandra. Wag kang mag pakainosente sa harap ko na parang hindi mo alam 'yon.“

I look at him and smile. “Alam ko Keiv. Kung hindi mo ako kayang respetuhin bilang asawa mo I bilang babae man lang Sana respetuhin mo naman ako kahit tao lang.“ Mahinang Saad ko.

“Why would I?“ He smirked.

Napailing nalang ako sa sinabi nito. “Yea. Right.“

“Pwed----“ I cut him off.

“Shut up! Do you want to hurt me? Do you want to say something? Please not now..I'm tired Keiv. Just let me rest for a while, then you can hurt me again....just not now...“ Mahinang Saad ko.

Kahit na hirap na hirap ay at merong iniinda pinilit ko parin ang sarili ko na mag lakad papunta sa hagdan. Alam kong natigilan ito dahil sa sinabi ko pero hindi ko na iyon pinagtuunan ng pansin.

I'm tired, Physical, Mentally, Emotionally. Pagod na ako. Ginawa ko naman ang lahat e pero bakit ganon? Bakit parang kulang parin?

Nang makarating ako sa kwarto ko ay agad akong pumasok at nilock 'yon. Napadaus-dos nalang ako sa likod ng pinto dahil sa panghihina.

“What's now Khey?“ Mahina kong tanong sa sarili.

I don't know. Masama ba ako sa past life ko at ganito kasakit at kahirap ang pinagdadanasan ko ngayon? Hindi pa ba sapat lahat ng ginawa ko? Hindi pa ba sapat na nag hihirap at Nasasaktan ako ng ganito?

“Hindi ka pa 'ba pagod Khey?“ I asked myself again and this time nag landas na ang mga luha sa aking mga mata.

Kung alam mo lang self kung alam lang ng lahat kung gaano ko na ka gustong sumuko pero hindi ko magawa. Kung alam lang nila kung gaano ko kagusto na umalis sa puder Niya pero hindi ko din magawa. Why?

Dahil lahat ng mga my connection sa parents ko at mga documents ko ay kinuha nito mula sakin. Hindi ko alam kung bakit kailangan Niya pa iyon kunin saakin kung sa una palang ay hindi naman nito gusto ang pakasalan ako.

Mommy, Daddy....Sana narito po kayo para damayan ako. Sana narito po kayo para Punasan ang pisnge ko na may mga luha. Sana nakinig nalang din po ako sainyo.

Tama. Sana nakinig nalang ako kila mommy edi Sana hindi na ako nahirapan ng ganito. Ang inaakalang desisyon ko para sa sirili ko ay siya palang magiging dahilan ng pag hihirap na dadanasin ko.

Gusto ko 'man tumakbo patungo kay mommy at Daddy para mag sumbong ay hindi ko magawa. Pagod na pagod na ako.

Hinayaan ko lang ang sarili ko na umiyak habang nakasandal sa pinto. Sawa na ako, pagod na akong itago lahat ng sakit na nararamdaman ko. Akala ko magiging masaya ako sa desisyong pinili ko. Akala ko lang pala lahat ng iyon.

Sa tagal ko sa pag iyak at dahil narin siguro sa pagod ay nakatulugan ko na ito. Hindi ko nga rin iniinda ang mga sugat at pasa na natamo ko basta ang alam ko gusto ko nalang mag pahinga kahit sa sandaling oras na iyon.

“Sana panaginip nalang lahat....“

|Unknown_Gourgues|

Isy♡