Hindi aking bibig kung hindi aking mga mata na ang kusang sumagot sa tanong na iyon ni Tennessee.
“Sorry. I should’ve not asked you,” aniya sabay tinapik nang mahina ang aking likod.
Hindi ko magawang magsalita dahil baka mas bumuhos pa ang luha kong matagal nang naipon. Kung kailan patila na ang ulan ay saka pa ako nagdrama nang ganito.
Unang beses na umiyak ako dahil kay Kyo.
Tumungo ako at bahagyang lumayo kay Tennessee para magawa kong ayusin ang sarili bago umuwi.
“Dasura—”
“Sorry. Okay lang ako! Pasensya ka na.”
Tinalikuran ko siya bago ko tuluyang pinunasan ang aking magkabilang pisngi.
“Medyo tila na ang ulan. Ano... mauuna na ako—”
“No.”
Agad akong napigilan ni Tennessee mula sa aking pagtakbo paalis nang hawakan niya ang aking braso.
“Uuwi na tayo,” aniya bago siya nan
