ฮั่วซูเม่ยย้ายเข้ามาอยู่จวนชินอ๋องเข้าสู่วันที่สองแล้ว ผู้คนภายในจวนไม่ว่าจะบ่าวรับใช้ชายหญิงหรือแม้กระทั่งคนสวนล้วนปฏิบัติต่อนางอย่างไม่ขาดตกบกพร่องราวกับได้รับการอบรมสั่งสอนเป็นอย่างดีชช่างต่างกันลิบลับกับจวนสกุลฮั่ว หรือแท้จริงอาจเป็นเพราะว่าได้รับคำสั่งจากบุรุษผู้นั้นว่าให้ดีต่อนางกันแน่
“หมอหลวงมาแล้วเพคะ”
“ข้าสบายดีไม่เป็นอันใดแล้ว” นางปรายสายตามองสาวใช้ผู้นั้น ใบหน้าระบายยิ้มเล็กน้อย
เซียนหยางช่างทำตัวตื่นตูมเกินกว่าเหตุจริง ๆ วันแรกที่นางมาถึงจวนก็พลันเรียกหมอหลวงหลายคนมาตรวจสุขภาพของนางและบุตรในครรภ์วันละสามเวลาด้วยกัน
แม้จะเอ่ยปากพูดอย่างไรก็ดื้อรั้นไม่ยอมฟัง
“เป็นคำสั่งของท่านอ๋องเพคะ”
พอได้ยินถ้อยคำนี้ฮั่วซูเม่ยถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “เช่นนั้นก็ให้ตามเข้ามาเถอะ” แม้นางจะเอ่ยปากปฏิเสธไปแล้วอย่างไร แต่เซียนหยางนั่นกลับข่มขู่ว่าหากนางไม่ทำตามละก็จะไล่คนพวกนี้ ออกซะ
มีหรือนางจะข
