ฮั่วหลิงเฟยขมวดคิ้วมุ่นสีหน้าย่ำแย่ลงไปทันที นางย่อมจดจำน้ำเสียงนี้ได้
ในจังหวะที่นางเหลียวมองไปทางต้นเสียงนั้น ฮั่วหลิงเฟย สังเกตเห็นว่าฮั่วซูเม่ยยังมีชีวิตอยู่ซ้ำยังข้างกายเซียนหยางชินอ๋องคอยประคองไว้ไม่ไม่ห่างอีก โทสะภายในใจของนางจึงพลุ่งพล่านด้วยความโกรธทันที ดวงตาเมล็ดซิ่งฉายแววความเคียดแค้นอย่างปิดไม่มิด มือทั้งสองข้างกำแน่น
จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!
ก่อนที่จะจากมานั้นสายตาของฮั่วหลิงเฟยมองเห็นเพลิง ไฟลุกไหม้โหมกระหน่ำจนทั่วทั้งจวนแล้ว
“อันใดกัน..ตกใจราวกับเห็นผีน้องหญิง” น้ำเสียงหวานเอ่ยด้วยความแข็งกร้าวไม่เหลือเค้าโครงความอ่อนแอปรากฏให้เห็น “อ่อ! คิดว่าข้าถูกไฟคลอกตายในเรือนแล้วอย่างงั้นหรือ”
“ซูเออร์!” ฮูหยินผู้เฒ่าร้องด้วยความตกใจปนดีใจ “สวรรค์! เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย” พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
ใบหน้าของนางระบายยิ้มจาง ๆ ก่อนจะหันขวับมองคนข้างกาย “ขอบคุณสวรรค์อันใดกันท่านย่า! ท่านสมค
