Mafia's Baby

BABY SIXTEEN

JESSE' POV

"Let's talk" sambit ni Kegun at tuluyang pumasok sa kwarto. Hindi ko sya pinansin. "Jesse pls"

"Ano bang sasabihin mo Kegun? Sorry na naman or baka Hindi ko sinasadya. pwede ding bago. Babawi ako. Yun ba?" inis na sabi ko sa kanya, hanggat maaari ayakong sumigaw dahil mapapaluha ako. I need to be strong kahit dito lang ng matauhan ang lalaking to.

"Jesse, Hindi sa ganun" sabi nyang mahina. Tumayo ako at lumapit sa kanya. Tinitigan ko ang mata nya.

"Nakita mo ang nagyare sakin? Ganito ganito ang nangyari noong ginawa mo sakin five years ago. Nadepress ako kegun, pero kinaya ko. Iba lang ngayon dahil sinugatan ko ang sarili ko" mahing sabi ko sa kanya, huminga ako ng malalim. "Hindi kita kilala kagabi. Bumalik yung lalaking nanggahasa sakin, kahit alam kong ikaw yun. Para kang isang halimaw kegun... Sa totoo lang, maliit at kaya namang pag-usapan ang pag-aaway natin pero pinalala mo. Umalis ka kagabi ng hindi nagsabi sakin, akala ko sinamahan mo si Liam linisin ang sarili nya. Para kang walang kasama dito, bigla kang aalis ng walang paalam..." tumutulo ang luha ko habang sumasambit sa kanya. "Isa kang halimaw. halimaw na hindi mapaamo. Sabi mo mag-aantay ka!! Hindi mo ko pipilitin" giit ko sa kanya. Sinubukan nyang hawakan ang kamay ko, pero iniwas ko ito. "Kala ko ba mahal mo ko Kegun? Bakit hindi mo ko kayang respetuhin for the second time!! huh!! Pilit kong pinapaintindi sa sarili ko na Napatawad na kita kahit sobrang bigat, handa kitang patawarin for the sake of our Son. but... inulit mo pa din. Inintindi kita! ako inintindi mo? Galit ako Oo, pero lilipas yun kegun, hindi mo kailanagn ipilit ang sarili mo sakin" maluha luhang galit ko sa kanya. Ayakong marinig nila kami sa baba.

"Jesse, I'm sorry!!"

"Hindi kita kayang patawarin ngayon. Hindi ko ipipilit na umalis dito sa puder mo, dahil alam kong delikado na ang buhay namin... pero wag mo kong pipilitin na patawarin ka for the second time again. Hindi mo pa ako Asawa... sobrang pasakit na ang ginawa mo sakin" I stopped "I already give you a chance. Wag mong subukan kegun, kahit delikado sa labas neto. Aalis ako, kami ni Liam sa puder mo" sabi ko at tinalukaran sya. Lumabas ako ng kwarto namin at dumiretso sa kwarto ni Liam. Sinarado ko ang pinto at nilock. Sumandal at umiyak, iniyak ko lahat ng hinanakit ko.

Hindi ko sya kayang patawarin. Sa laki ng kasalanan nya sakin, hindi ko alam kung kaya ko pang tumira kasama nya. Minamahal ko na sya pero... kaya ko syang bitawan para maging maayos ang sarili ko. Niyakap ko ang sarili ko. Nanghihina na naman ako. Ayako ng madepress. Ayaw kong kainin ako ng depression at lalong ayaw kong makitang ganito ni Liam.

"Jesse" napatigil ako, may kumatok sa pinto. "Jesse" Tumayo ako, inayos at pinunasan ang luha sa mata ko. Binuksan ko ang pinto. Si Samantha. "Oh my, umiiyak ka na naman?" Pumasok sya sa loob ng kwarto. "Nag-away ba kayo ni Kegun?"

"Oo, sinabi ko lahat ng gusto kong sabihin sa kanya" niyakap ako ng mahigpit ni Sam.

"Nasabi mo ba lahat? Baka kulang pa. Sinuntok mo dapat"

"Kahit gusto ko, hindi ko magawa nanghihina oa din ang katawan ko Sam" humiwalay ako sa yakap

"May doctor dito sa Golden at may clinic din sya dito. Gusto mo bang dalhin ka namin?"

"Hindi na, ipapahinga ko na lang siguro"

"Ikaw bahala. Umakyat ako para magpaalam lang, tapos maabutan kitang ganito" sabi niya. Humagulgol ako. "Ano Jesse? Gusto mong sa bahay muna?" umiling ako. "Bakit ka umiiyak?"

"Hindi ko sya kayang patawarin Sam, hindi ko kaya"

"I know it's hard. Don't push yourself too much. Hindi naman pwedeng lagi mo na lang syang ganun kadali na patawarin. He needs to learn" Umupo kaming dalawa sa kama.

"Mahal ko sya Sam, pero... ang sakit ng ginawa nya sakin"

"Mahal mo sya?" tumango ako. "How come?"

"Hindi ko alam, Sam. Anong gagawin ko. Ayakong bumalik ang depression ko. Baka hindi lang sa pulsuhan ang magawa ko" iling iling na sabi ko sa kanya.

"Calm down Jesse, Calm yourself muna okay? Hindi ka madedepress kung hindi ka magpapakain dyan sa dinaramdam mo. Labanan mo. Tulungan mo ang sarili mo. Para din kay Liam"

"Sam. kakayanin ko. hindi ko lang talaga alam ang mangyayari bukas, sa sunod araw at mga darating pa. Sam"

"Shhhh.. It's okay, andito kaming lahat para sayo. Hindi ka namin hahayaan. Lalabanan natin yan. Magpahinga ka—"

"Jesse" tumingin kami sa pinto. Si Mom, agad kong pinunasan ang luha sa mata ko

"Mom? bakit po?"

"Why are you crying anak?" lumapit sakin si Mom at niyakap ako na lalong nagpahagulgol sakin "It's okay Jesse, Cry all you want but after this, hindi ka na iiyak" pagpapagaan ng loob ni Mom.

"Mom, ang sama po nya" sabi ko.

"I know, kahit anak ko yun. Hindi ko sya hahayaan okay?" bumitaw na si Mommy sa yakao namin, tumango ako. Pinunasan ni Mommy ang Luha ko. "Umakyat ako kasi dumating na ang Psychiatrist mo"

"Ang bilis naman po"

"Good Afternoon Ms. Lopez" bati ng doctor. kasunod pala ito ni Mommy.

"Doc patingnan naman po sya" Lumapit sakin ang doctor. "Lalabas muna kami" paalam ni Mommy. Lumabas siya kasama si Sam. Babae ang doctor.

"Your depress iha" tumango naman ako. "Kinwento nila sakin lahat. Mukhang malalim ang pinagdadaanan mo. Nagkatrauma ka?"

"Yes po"

"At naulit ang pangyayare?" tumango ako.

"Alam kong hindi madali. Wag mong kimkimin ang sakit dyan sa puso mo. Ikwento mo sa mga kaibigan mo, pwede din sakin" Nagkwento ako sa doctor, lahat ng pinagdaanan ko sa buhay simula ng gahasain ako ni Kegun.

"Hindi mo sya kilala pero ngayon nagmamahalan kayo?"

"Opo doc"

"Magkasama pa kayo sa iisang bahay. Hindi sya advisable na magsama kayo sa iisang bubong baka lalong lumala ang mental state mo, Hindi din makakabuti na makikita mo ang anak mo"

"Doc, mas hindi ko po kakayanin na mahiwalay sa anak ko"

"Mahal mo ang bata.. Tanggap mo ang lahat ng pangayayari sayo. Pero kung ayaw mong mahiwalay sa kanila. Just... ahm.. okay fine, kahit hindi sya advisable. Advisable pa din naman na may mahal ka sa tabi mo habang nilalabanan ang depression mo. I will prescribe some medicines para mainom mo. Wag mong iisipin na nag-iisa ka. Kung makikita mo naman ang lalaki na kasama mo dito. It's best na magpatawad kahit mahirap Jesse. Hindi madali but I'm sure makakaya mo. Don't ever think too much, okay? Aalis na ako" sabi ni doc at binigay sakin ang reseta ng gamot. "Just call me anytime Jesse, agad agad pupuntahan kita"

"Salamat doc" Lumabas si doc ng kwarto ko, nakita kong may sinasabi pa siya kay mommy bago tuluyang umalis. Gabi na din si Doc nakauwi. Sa dami ng pinag-usapan namin. Sumabay sa pagbaba sila Sam at Mommy.

'Hindi ko na lang iisipin muna yun'