MY HUSBAND IS MY TWIN SISTER'S HUSBAND (SPG)

I don't know what I'm really feeling right now. Kailangan bang maging masaya ako? Sapagkat ikakasal na ako sa lalaking pinangarap ko, pero bakit hindi ako makaramdam ng kasiyahan? Why? Tanong ko sa sarili ko habang nakatanaw sa damit na susuotin ko. Maaga pa naman kaya lumabas ako sa aking silid. Naglibot-libot ako; tanaw ko ang kagalakan ng lahat, pati ng mga magulang ko. Bakit hindi ko ramdam ang nararamdaman nila? Sapagkat kulang ang kasiyahan ko. Wala ang isa kong pagkatao! Ang kambal ko! Siguro kung nandito siya at kasama ko, magiging kumpleto na ako! Pinahid ko ang munting luha na lumabas sa aking mata. Bumalik ako sa aking silid. Baka mahirapan akong huminga ulit. Natapos ko nang ayusin ang sarili ko; kinapalan ko ang concealer at foundation para matago ang pamumutla ko. Sanay na ako dahil ilang buwan at araw na lang ang ilalagi ko sa mundong ito. Everyone knows about my situation, pero hindi nila alam na malapit na akong bawian ng buhay, kahit ang kambal ko. Kamusta na kaya siya!!! Lately, wala kaming kontak, yeah! I know busy siya sa kanyang business. I'm proud of her. She is my twin sister. Pero ang buhay niya ay mas masalimuot kaysa sa akin. Ako lang ang meron siya. I don't know! Bakit iba ang trato sa kanya ng parents namin? Kaya, sinusuportahan ko siya hangga't sa makakaya ko. I'm her parent and sister to her. Nang bigla na lang siyang nakarinig ng tawag sa labas ng kanyang silid. I know who is there. ‘Anak, Zharalyn… Can I go inside?’ tanong ni Donya Amelia sa kanyang anak. “Sure,” Mommy ang sagot niya. “Wow, ang ganda naman ng anak ko; manang-mana sa akin.” ‘Hmmm’ Maganda po talaga kami ng kambal ko, kasi po maganda din ang Mommy, tugon niya sa Inay. “Okay, fine. Siya, mag-umpisa na tayo, baka dumating ang manugang ko at hindi ka pa tapos. Nakakahiya naman kung paghihintayin natin siya.” Hindi na ako sumagot. Umupo na ako para ayusin ni Mommy ang buhok ko. Wala pa rin ba siya? Tanong niya sa kanyang isipan. “Yan, tapos na ang buhok mo! Lalo lumabas ang ganda mo, Anak,” wika ni Donya Amelia sa anak. “Salamat po, Mommy.” “Oh, mauna na ako sa baba.” “Okay po.” Hindi pa ako sumunod kay Mommy; mahaba pa ang oras para umpisahan ang pagdidiwang. Napatingin ako sa cellphone ko sa may drawer, baka may mensahe galing sa kanya, pero wala. Ng bigla, nanikip ang dibdib ko. Dali-dali kong kinuha ang gamot ko sa drawer. Pagkainom ko, siya ang pagbalik ng aking paghinga. Saka ako pumunta sa salamin para tingnan ang aking make-up kung hindi baliko. Pasalamat din ako na pumayag siyang sa bahay kami ikasal. Bumaba na ako; hagdan pa lang, nakita ko na silang lahat, pati na rin ang Mayor na nagkakasal sa amin. Balita ko, matalik daw na kaibigan niya. Sino ba ang hindi papayag kung isang multi-millionaire ang nag-imbita sa iyo? Si Tucker Keaton Ravenscroft, kilala sa murang edad bilang isang outstanding businessman sa mundo. Maraming balita tungkol sa kanya, lalo na sa ugali niya: "Kapag nagkamali ka, walang second chance," at siya lang naman ang mapapangasawa ko. I don't have a chance to be with him because I'm sick. Ngayon ko lang din siya nakita ng personal. But I know him by name only. Masasabi ko na may personality siya na nais ng mga kababaihan. Gwapo siya, at 5’9" ang taas niya; para lang akong unano sa kanya. Mahaba din ang kanyang pilikmata na bumagay sa kanyang mala-pusang mata, pati na rin ang labi niya na hindi na kailangan lagyan ng lip balm para magkakulay, sadyang mapula. Kung normal siguro ako, kinikilig ako, pero I'm dying; hindi na kailangan. Pumayag na din ang magulang ko na ikasal ako dahil sa negosyo. Parang ako ang naging kolateral nila para pumayag si Turker na pakasalan ako. Dahil I love him naman simula ng makita ko siya sa social media. And I said yes, kaya ngayon ikakasal na ako sa kanya. I don't know kung ano ang agreement nila ng magulang ko. Pumayag ako dahil gusto kong maging masaya kahit paano sa pamamagitan ng pagpapakasal sa lalaking minahal ko sa social media. ‘Narito na pala, guys, ang magandang bride natin,’ wika ni Donya Amelia. “Beautiful,” ani ni Donya Constantina. “Yes, Mommy,” tugon ni Tucker sa ina. Ngumiti lang ako sa kanila sa pag-puri nila sa akin; sana okay pa rin ang make-up ko, ani ko sarili. ‘Mayor Orlean, umpisahan natin dahil may business meeting pa akong pupuntahan,’ Tucker said. “Sure, Mr. Ravenscroft. Kasal mo ngayon, wag mong intindihin ang negosyo mo,” ang habol niyang wika sa kaibigan. Nag-umpisa na! Pero wala pa rin ang kambal ko. Gayon pa man, nauunawaan ko ang hindi niya pag-sipot. "Kiss the bride," wika ng Mayor. Napatingin ako sa groom ko, este, sa asawa ko. Ganun din siya, nakatingin sa akin. "Relax, wife," dinampian ko ang kanyang pisngi at niyakap. Nagulat ako sa ginawa niya! Ngumiti na lang ako sa kanya. "Congratulations!" wika ng lahat. "Congratulations, Zharalyn and Turker," wika ng magulang nila. "Salamat po," sabay na tugon nila. Nasa kwarto ako nang biglang bumukas ang pintuan; si Turker pala. "Pasok ka, husband." "Wife, magpapaalam lang ako sana sa'yo na aalis. May meeting pa akong pupuntahan. Nauna na sila Mommy at Daddy, at ang iba nating bisita." "Ganun ba? Sige, ingat ka," tugon ko. "Thank you, wife." Pagkalabas niya, halos hawakan ko ang dibdib ko. Biglang bumukas ang pintuan sa gilid ng bintana. Bulaga! Congratulations, my twin, wika ni Rhazalyn. Sorry, late ako; galing pa ako sa Taiwan kasi sa board meeting. Alam mo naman ang mga kasama ko sa negosyo, ang mahaba niyang paliwanag sa kambal. "Salamat, Kapatid," ayos lang, naunawaan ko naman. Saka, nakarating ka naman, diba? Late lang ng isang oras, ang tugon ni Zharalyn sa kambal. "Oh, ano, pogi ba si bayaw ko? Kapag pangit ang ugali niya, sabihin mo lang sa akin; lulumpuhin ko siya." "Hahaha, di ko alam, kapatid, kasi ngayon lang siya nakita. Ano...?" "Ganun ba?" "Saan ka dumaan? Sa secret passage ba na ginawa natin?" "Yes, kapatid. Alam mo naman sila, baka ma-high blood sa akin. Wag natin silang pag-usapan," reklamo niya sa kambal. "May regalo ako sa iyo! Binili ko sa Taiwan, syempre, dahil kambal tayo, dalawa ang binili ko. Eh, 100% discount ang binigay sa akin dahil ang may-ari ng shop may gusto sa akin, kaya binili ko na." "Really, kapatid? Salamat! Ganda naman nito, walang pagkakaiba." Niyakap ko siya ng mahigpit. "Ate Zharalyn...!" Wag kang umiiyak, baka mamaya mapaano ka pa. "Basta, salamat, kapatid. Mahal na mahal kita. Masaya ako na ikaw ang naging kambal ko," saad niya. "Ano ka ba! Alam ko naman 'yon. Nagutom na ako. Kuha ng pagkain sa baba, saka pahiram ng damit. Maliligo muna ako, dito na rin ako matutulog, tabi tayo," wika niya habang hawak ang kanyang tiyan. "Okay," kumuha ako ng pagkain. Sa entrance pa lang, nakasalubong ko si Mommy. "Anak Zharalyn, pupunta tayo sa doktor mo para malaman ko ang update ng sakit mo," wika ni Donya Amelia sa anak. "Okay po, Mommy." Pagkadala ko ng pagkain sa kwarto, nakita ko ang aking kambal sa bintana, malayo ang tingin. "Rhazalyn, ito ang pagkain mo. Kumain ka na lang! Aalis kami ni Mommy, isara ko na lang ang pintuan." "Sige, kapatid. Ingat ka, mag-chat ka agad sa akin kung ano ang resulta ng check-up mo. Huwag mong itago sa akin! Sapagkat ako at ikaw ay iisa." Tumango na lang ako at niyakap ko siya bago ako bumaba. Tama naman siya, iisa lang kami. Pinagkaiba lang namin: siya ay matapang, ako ay mahina. Pero mahal namin ang isa't-isa. "Let's go, Zharalyn. Baka hindi na tayo mahintay ng doctor mo," wika ni Donya Amelia. "Okay, Mommy." "Ano pala ang resulta ng huli mong punta?" tanong niya sa anak. "Okay naman po." Pero ang totoo, baka 2 months na lang ang ilalagi ko sa mundo. Yun ang sabi ni Doctor Reyes. Kinausap ko lang siya na lihim. Pinagbigyan naman ako. "Buti naman kung ganun, Anak." Kala lang mahina ang baga ko at mababa ang immune system ko, kaya maraming bawal sa akin. Ang hirap kapag malubha ang karamdaman, tulad ng sakit kong brain cancer. RHAZALYN POV Habang kumakain ako, biglang nag-flashback sa isipan ko ang nakaraan ko sa paglaki kasama ang aking mga magulang. . . . . [Masakit na Nakaraan ng Aking Paglaki] Lumaki ako sa ilalim ng anino ng emosyonal na pang-aabuso ng aking mga magulang. Ang aking ama, si Don Felix, ay isang lalaking may mataas na inaasahan at kilala sa business world. Bawat pagkakamali ko ay pinupuna niya, at bawat tagumpay ay binabale-wala. "Hindi pa rin sapat," ang madalas niyang sabihin, na nag-iwan ng sugat sa puso ko. Ang aking ina, si Donya Amelia, ay hindi pisikal na nananakit, ngunit ang kanyang mga salita ay mas matalas pa kaysa sa anumang patalim. "Wala kang mararating sa buhay," ang kanyang mga pananalita, na unti-unting pumapatay sa aking pag-asa. Sa murang edad, natutunan kong itago ang tunay kong damdamin. Nagkunwari akong masaya at matatag sa harap ng aking mga magulang, pati na rin sa aking kambal, ngunit saksi ang kanyang kambal sa lahat… ngunit sa loob, ako ay nagdurusa at nadudurog ang puso ko. Ang aking silid ay naging aking santuwaryo, kung saan malaya akong umiyak at maglabas ng sama ng loob. Kaya nang kinausap ako ng aking kambal, nagkaroon ako ng lakas. Saka ko sinabi ang lahat sa kanya. Halos pareho kaming luhaan sa mga sinambit ko. Doon nagsimula ang pagsuporta niya sa akin. Naging magulang ko siya at ate. Pinaramdam niya sa akin ang pagmamahal na nais kong maramdaman mula sa mga magulang namin. Hanggang lumayo ako at pinalayas ng mga magulang ko sa sarili kong pamamahay. Wala akong magawa noong panahong iyon. Naging kakampi ko lang ang aking kambal. Kahit mahina siya sa lahat, sapagkat may karamdaman siyang dinala mula nang isilang kami. [KASALUKUYAN] Pinahid ko ang aking luha; ayaw kong alalahanin ang nakaraan ko sa kamay ng sarili kong magulang. Alam ko, binura na nila ako sa isipan nila dahil may anak pa sila. Kaya nag-aral ako nang pinaalis nila ako. Si kambal ang naging karamay ko. Siya lang rin ang nakakaalam na isa akong matagumpay sa larangan ng business world. They don't know kasi gumamit ako ng ibang pen name, at ang secretary ko ang umaattend ng mga meeting. Ako naman ay nasa abroad, pero hindi ako nagpapapicture para hindi ako mabalita sa tabloids o social media. Tinapos ko ang aking pagkain. Ako na rin ang naglinis. Pumunta ako sa wardrobe ng aking kambal para maghanap ng aking isusuot. Nang makita ko ang nighties na may panloob na bago pa, iyon ang kinuha ko. Nawalan na ako ng kwarto dito sa mansyon. Kaya gumawa kami ng secret passage para pwede akong pumarito na hindi nila alam. Pagkatapos kong maligo, pinatuyo ko na rin ang buhok ko. Nag-spray din ako ng cologne; pareho kami ng gusto sa lahat ng bagay ni kambal. Nag-lip balm din ako. Saka ko kinuha ang phone ko para i-update ang secretary ko. Sa hospital pa rin si kambal; baka daw gabihin sila, doon na lang daw sila matutulog sa kapatid ni Mommy. Gusto kong matulog ng mahimbing. Isa rin itong problema ko. Mahirap akong makatulog agad, kaya lagi akong may sleeping pills. Uminom na ako. Bago ko pinikit ang aking mata, tiningnan ko ang orasan; tamang-tama, mahaba ang oras ng tulog ko. Ahhhhhh, aaaahhhhh, sige pa, ang munting ungol na lumabas sa aking bibig. "Wife, bakit ang bango mo? Ang sarap paglaruan sa pagitan ng iyong hita." Dinilaan ko ang puson niya, paakyat sa s**o niya. "Ganda mo talaga, Wife, kaya pumayag na rin ako na ikasal sa iyo," wika ko habang tinitingnan ko siya. "Kaysarap mong pagmasdan kahit nakapikit ka; umuungol ka, Wife. Wow, ganda ng dibdib mo, perfect." Dahan-dahan ko hinawi ang manipis na tela na nagkukubli ng mala-grape na prutas. Pinisil ko ng dahan-dahan. Hindi ko natiis; sinipsip ko at pinagpalitan ko ang pagsipsip. "Aaaaaahhhhhhh.......! Hinalikan ko ang kanyang leeg. "Wife, ang bango mo." Nilaro ko ang kanyang hiwa. "You're wet, wife." "Aaaaaahhhhhhhhh...." "Basang-basa ka na." Hinubad ko ang aking kasuotan na kanina pa tigas na tigas ang aking lawit. Kiniskis ko sa kanyang puklo, ng bigla itong dumulas at pumasok sa kweba niya. "Aaaaaahhhhh....ang sakit...!" Dinig ko, "Sorry, wife, masakit lang yan sa una. Dahan-dahanin ko." Kaya nilaro ko naman ang dalawang niyang bundok na may grape ang tutok. "Aaaahhh, aaaahhh, ohhhhh....!" Narinig ko ang kanyang ungol. Binilisan ko na ang pagkadyot ko sa kanya. "Sh-sh-s**t, ang sarap mo, wife! Ohhhh, ohhh, ohhhh! f**k, lalabasan na ako, wife. c*m with me, wife. Aaaaahh, aaaahh, aaahhhh! f**k, ang sarap mo.....!" "Aaaahhhh....!" Ilang beses pa akong nilabasan kahit tulog na tulog ang aking asawa. Hindi ko akalain na masarap pala ang hinandang putaheng niya sa akin pag-uwi ko. Kaya hindi ko natiis na hindi lapangin kahit tulog siya. Salamat, wife! Ani ko bago ko siya tinigilan. Tumabi ako sa kanya at niyakap ko siya. Nang magising ako, bakit parang masakit ang aking baba? Parang may nakapulupot na kung ano sa aking tiyan. Nang inangat ko ang kumot, bigla lumaki ang mga mata ko. Totoo ito, napagkamalan niya ako. Hindi ito pwede, baka malaman niya na ibang tao ang nasa kwarto. Buti na lang madaling araw pa lang. Kaya kahit masakit ang aking katawan, pinilit ko magbihis. Hayop na lalaki na ito, buti na lang gwapo. Fuck you...! Ani niya sa isipan. Pagkabihis niya, dali-dali siyang lumabas. Sakto naman, pagkalabas niya sa secret passage, may dumaan na taxi. Pagkapasok niya palang, napahilamos siya sa kanyang mukha. "Manong, sa airport po!" "Okay, Ma'am." Bakit pa ako uminom ng sleeping pills na 'yun? Ganun lang nakuha ang p********e ko. Hayop na 'yun, hindi yata ako tinigilan hanggang mamaga ang aking kepyas. Buti na lang, araw ngayon ng pagpapalit ng bedsheets. Sigurado ako, makikita ng kasambahay namin ang naiwan. Bahala na nga. "Bella, araw ngayon ng pagpapalit ng cover ng bedsheet ni Zharalyn," sabi ni Manang Gloria. "Upo, Manang, pero hindi pa tapos ang gawain ko sa likod, at isa pa, kakaalis din ng asawa kanina lang." "Sige, ako na lang ang gagawa. Pagpasok ko, alam ko, wala naman ang bago mag-asawa." Kinuha ko agad ang pamalit sa bedsheets. Pag-angat ko, may nakita akong pulang mantsa. Alam ko kung ano 'yun, napangiti na lang ako. Pagkababa ko, nagulat ako nang makita ko ang amo ko, si Zharalyn. "Iha..." tawag sa kanya. "Bakit po, Manang Gloria?" tugon ko. "Ah, wala naman, iha. Itatanong ko kung nais mo kumain." "Hindi na po, busog pa ako."