KABANATA 3
2215 Words
Na-konsensya ako sa nangyari. Paano na lang kung malaman ni Zharalyn ang nangyari? Paano na lang…!
Ayaw ko na magalit siya sa akin; baka maging delikado pa ito para sa kanya. I know her dahil may sakit siya. But, hindi ko ginusto ang nangyari; malay ko na uuwi pala siya.
Grrrrr…!
Tanga mo, self! Sana hindi na lang ako uminom ng sleeping pills. Pero hindi naman ako makakatulog. Kasalanan talaga nila ang lahat ng ito. Kung tinatrato nila ako bilang tao, hindi ako ganito.
Hindi sana ito mangyari. Nag-iwan sa akin ng sakit at sugat sa puso ko at sa pagkatao ko ang lahat. I hate my life. Bakit pa ako pinanganak sa mundong ito?
Kung miserable naman ang buhay ko na kasama sila, sana hindi na lang ako nabuhay. Saka, they don't know about me; kung ano ang gusto ko, kung ano ang favorite ko, ano ang gusto ko kapag malaki na ako. Wala, kahit ano, parang hangin lang ako sa paningin nila.
Makita man nila ako, lalampasan o kundi ang kambal ko ang kakausapin. Ang dahilan hindi nila ako tinuring na pamilya, kahit sana katulong na lang ang tingin.
Wala rin akong alam kung bakit naging ganun ang trato nila sa akin. Si Zharalyn lang ang kasama ko sa lahat. Hindi ko rin alam kung ano ang pakiramdam na may magulang na nag-aasikaso sa anak.
Ano ba ang pamilya!!!
Mga tanong na wala akong makuhang sagot habang nakatingin sa malayo.
Ayaw ko nang mag-isip pa; ang isipin ko ang kambal. Hmmmmm… paano kung mag-bonding kami? Papayagan ba siya? Bahala na, tawagan ko nga para malaman kung pwede.
Hello, kapatid, busy ka ba? Pasyal tayo sa Batangas, tayong dalawa lang. Ano, game?
“Hi, kapatid, hindi naman,” sige, paalam lang ako, tapos update kita, tugon ni Zharalyn sa kambal sa kabilang linya.
Maaga pa lamang ay gising na ang magkambal na sina Rhazalyn Zharalyn. Sabik na sabik silang magtungo sa dalampasigan ng Nasugbu, Batangas. Taon-taon kasi, tuwing sasapit ang kanilang kaarawan, ay dinadala sila ng kanilang Manang sa lugar na iyon upang magdiwang.
.
.
.
Sa wakas, nakarating din ang magkambal at sa Nasugbu. Sinalubong sila ng malawak na dagat at ng mainit na sikat ng araw. Agad na nagbihis ang magkambal at tumakbo patungo sa tubig.
"Ang lamig ng tubig, Rhazalyn!" wika ni Zharalyn habang nagtatampisaw.
"Oo nga, Zharalyn! Tara, maglangoy tayo!" yaya naman ni Rhazalyn.
Buong araw silang naglangoy, naglaro ng buhangin, at nagtampisaw sa tubig. Hindi nila alintana ang init ng araw dahil sa labis na kasiyahan. Nang sumapit ang hapon, naghanda sila ng kanilang paboritong pagkain—inihaw na liempo, pritong manok, at sariwang mangga.
Pagkatapos kumain, nagpahinga ang magkambal sa ilalim ng puno ng niyog. Tumingala sila sa langit at pinagmasdan ang papalubog na araw.
"Ang ganda-ganda talaga dito sa Nasugbu," wika ni Rhazalyn.
"Oo nga, Zharalyn. Sana lagi tayong makapunta dito," sagot naman ni Rhazalyn.
Sa pagtatapos ng araw, puno ng galak ang puso ng magkambal. Hindi lamang sila nagdiwang ng kanilang pagsasama, kundi nakapaglaan din sila ng oras upang makasama ang bawat isa at upang pahalagahan ang relasyon nila bilang magkambal.
Kinabukasan, matapos ang masarap na almusal ng pandesal at tsokolate, nagpasya ang magkambal na galugarin ang isang bahagi ng dalampasigan na hindi pa nila napupuntahan.
Nabalitaan kasi nila sa mga lokal na may isang kuweba malapit sa mga batuhan, at puno raw ito ng mga kakaibang bato at halaman.
"Rhazalyn, tara na! Gusto ko nang makita ang kuweba," excited na sabi ni Zharalyn.
"Sige, Zharalyn. Pero mag-ingat tayo, ha? Baka mapahamak tayo," paalala ni Rhazalyn, na laging maingat.
Naglakad sila sa kahabaan ng dalampasigan, lampas sa mga pamilyar na resort at kubo. Narating nila ang isang bahagi na puno ng malalaking bato at mga halamang-dagat. Sa di kalayuan, natanaw nila ang bunganga ng kuweba.
"Ayan na, Zharalyn! Ang kuweba!" sigaw ni Rhazalyn.
Nang makapasok sila sa kuweba, bumungad sa kanila ang isang madilim at malamig na lugar. Dahan-dahan silang naglakad, gamit ang kanilang mga cellphone bilang ilaw. Nakita nila ang iba't ibang uri ng mga bato—may makikintab, may matutulis, at may mga hugis na hindi nila maintindihan.
"Ang ganda ng mga bato, Rhazalyn! Parang mga brilyante," manghang sabi ni Zharalyn.
"Oo nga, Zharalyn. Pero huwag tayong basta-basta kumuha, baka may nakatira dito," sagot ni Rhazalyn.
Habang mas lumalalim sila sa kuweba, nakarinig sila ng isang mahinang tunog. Parang may tumutulo na tubig, pero mas malakas. Sinundan nila ang tunog hanggang sa makarating sila sa isang maliit na lagusan.
"Rhazalyn, ano kaya ang nasa likod ng lagusan na 'yan?" tanong ni Zharalyn.
"Hindi ko alam, Zharalyn. Pero tingnan natin," sagot ni Rhazalyn.
Dahan-dahan silang sumilip sa lagusan. Laking gulat nila nang makita ang isang maliit na talon na bumabagsak sa isang natural na pool sa loob ng kuweba. Ang tubig ay napakalinaw, at sa ilalim nito ay may mga isda na iba't iba ang kulay.
"Wow,Rhazalyn! Ang ganda-ganda!" manghang sabi ni Zharalyn.
"Hindi ko akalain na may ganito kagandang lugar dito sa loob ng kuweba," sagot ni Rhazalyn.
Nagdesisyon silang magpahinga muna sa tabi ng talon. Umupo sila sa mga bato at pinagmasdan ang mga isda na masayang naglalaro sa tubig. Sa sandaling iyon, naramdaman nila ang kapayapaan at ang ganda ng kalikasan.
"Salamat,Rhazalyn, at sinamahan mo ako dito," wika ni Zharalyn.
"Walang anuman, Zharalyn. Basta't magkasama tayo, masaya ako," sagot ni Rhazalyn.
Sa pagtatapos ng kanilang pamamasyal sa kuweba, bitbit nila ang mga alaala ng isang mahiwagang lugar na natuklasan nila. Alam nila na ang Nasugbu ay hindi lamang dagat at buhangin, kundi mayroon din itong mga tagong yaman na naghihintay na matuklasan.
Sa ikatlong araw ng kanilang bakasyon, napagpasyahan ng magkambal na maglakad-lakad sa kakahuyan na malapit sa dalampasigan. Gusto nilang makita ang iba pang bahagi ng Nasugbu, hindi lang ang dagat. Nagbaon sila ng tinapay at tubig.
"Mag-ingat kayo, ha? Huwag kayong lalayo," bilin ng kaibigan Rhazalyn.
"Yes, bestfriend. Babalik din kami bago magtanghalian," sagot ni Zharalyn.
Habang naglalakad sila sa kakahuyan, napansin nila ang isang napakalaking puno. Hindi nila alam kung anong uri ito, pero mas matanda pa ito sa kahit sinong nakatira sa lugar. Ang mga ugat nito ay halos nakalabas na sa lupa, at ang mga sanga nito ay halos sumasayad na sa lupa.
"Wow, Zharalyn! Ang laki ng puno na 'yan!" manghang sabi ni Rhazalyn.
"Oo nga, Kambal. Siguro daan-daang taon na 'to," sagot ni Kambal.
Napagpasyahan nilang umupo sa ilalim ng puno para magpahinga. Habang nakaupo sila, napansin ni Zharalyn na may nakaukit sa puno. Lumapit siya para tingnan ito nang mabuti.
"Rhazalyn may nakasulat dito!" sigaw ni Zharalyn.
Lumapit si Rhazalyn at binasa ang nakasulat.
"Huwag kalimutan ang nakaraan, upang maunawaan ang kasalukuyan, at maharap ang hinaharap."
"Ano kaya ang ibig sabihin nito, Rhazalyn?" tanong ni Zharalyn.
"Siguro, dapat nating alalahanin ang ating mga pinagdaanan, para maintindihan natin kung bakit tayo ganito ngayon, at para maging handa tayo sa mga susunod na mangyayari," sagot ni Rhazalyn.
Habang nag-uusap sila, may lumapit sa kanila na isang matandang lalaki. May dala itong tungkod at nakasuot ng tradisyonal na barong Tagalog.
"Magandang araw sa inyo," bati ng matanda.
"Magandang araw din po," sabay na sagot ng magkambal.
"Alam niyo ba ang tungkol sa punong ito?" tanong ng matanda.
"Hindi po masyado," sagot ni Rhazalyn.
"Ang punong ito ay tinatawag na 'Puno ng buhay.' Sinasabi na kung sino man ang umupo sa ilalim nito at magbasa ng nakasulat, magkakaroon ng karunungan at pag-unawa sa buhay," paliwanag ng matanda.
"Talaga po?" tanong ni Zharalyn.
"Oo, hija. Pero hindi sapat na basahin lang ang nakasulat. Kailangan din ninyong isabuhay ang mga aral nito," sagot ng matanda.
Nagkuwento pa ang matanda tungkol sa kasaysayan ng Nasugbu, tungkol sa mga bayani na nagtanggol sa bayan, at tungkol sa mga tradisyon na dapat ipagpatuloy. Nakinig lang ang magkambal sa matanda, at natuto sila ng maraming bagay.
"Maraming salamat po sa inyong mga kuwento," sabi ni Rhazalyn.
"Walang anuman. Tandaan ninyo, ang buhay ay kayamanan at karunungan na hindi mananakaw ninuman," paalala ng matanda.
Pagkatapos ng kanilang pag-uusap, nagpaalam na ang matanda at nagpatuloy sa kanyang paglalakad. Naiwan ang magkambal na nag-iisip tungkol sa mga narinig nila.
Sa pagtatapos ng kanilang pamamasyal sa kakahuyan, hindi lamang sila nakakita ng magagandang tanawin, kundi nakakuha rin sila ng mga aral na magagamit nila sa kanilang buhay. Natutunan nila na ang kaalaman ay hindi lamang nakukuha sa paaralan, kundi pati na rin sa pakikinig sa mga kuwento ng mga nakatatanda at sa pag-unawa sa nakaraan.
"Sana maunawaan ni Rhazalyn, bakit ako naglihim sa kanya," ani Zharalyn, sa isip.
Sa huling araw ng kanilang bakasyon, nagkaroon ng pista sa bayan ng Nasugbu. Nabalitaan ito ng magkambal, at sabik silang makisaya sa mga aktibidad at makatikim ng mga lokal na pagkain. Pagkatapos nilang mag-almusal, nagpahatid sila sa kaibigan ni Rhazalyn sa sentro ng bayan.
"Mag-ingat kayo doon, ha? Magkita-kita tayo sa plasa bago magtakip-silim," bilin ng kaibigan na si Marie Chua.
"Opo, Mama. Biro nila,mag-eenjoy lang kami," sagot ni Rhazalyn.
Pagdating nila sa bayan, bumungad sa kanila ang makulay na kapaligiran. May mga banderitas na nakasabit sa mga kalsada, at maraming tao ang naglalakad sa mga bangketa. May mga nagtitinda ng pagkain, laruan, at iba pang mga kagamitan.
"Ang saya-saya dito, Rhazalyn!" tuwang-tuwang sabi ni Zharalyn.
"Oo nga, Zharalyn! Tara, tingnan natin ang mga booths," yaya ni Rhazalyn.
Una nilang pinuntahan ang mga booths ng pagkain. Nakita nila ang iba't ibang uri ng kakanin, tulad ng bibingka, puto bumbong, at kutsinta. Mayroon ding mga inihaw na karne, isda, at gulay.
"Gusto ko ng bibingka, Rhazalyn!" sabi ni Zharalyn.
"Sige, Zharalyn.Bili tayo," sagot ni Rhazalyn.
Pagkatapos nilang kumain ng bibingka, naglakad-lakad pa sila at nakita nila ang isang palaro. Kailangan nilang ihagis ang singsing sa isang bote para manalo ng premyo.
"Subukan natin 'yan,Rhazalyn!" sabi ni Zharalyn.
"Sige. Pero baka hindi tayo manalo," sagot ni Rhazalyn.
Sinubukan nilang maghagis ng singsing, pero hindi sila nanalo. Pero hindi sila nadismaya. Ang mahalaga ay nag-enjoy sila.
Pagkatapos ng palaro, nakita nila ang isang parada. May mga nagmamartsang banda, mga nagtatanghal ng sayaw, at mga nagpapakita ng mga tradisyonal na kasuotan.
"Ang galing-galing nila, Rhazalyn!" sabi ni Zharalyn.
"Oo nga, Kapatid! Ang gaganda ng mga kasuotan nila," sagot ni Rhazalyn.
Habang nanonood sila ng parada, nakita nila ang isang matandang babae na nagtitinda ng mga souvenir. Mayroon siyang mga keychains, magnets, at postcards na may mga larawan ng Nasugbu.
"Bili tayo ng souvenir, Kapatid, para may remembrance tayo," sabi ni Zharalyn.
"Sige, Kambal Alin ang gusto mo?" tanong ni Rhazalyn.
Bumili sila ng isang keychain na may larawan ng dagat ng Nasugbu. Pagkatapos, naglakad-lakad pa sila hanggang sa makarating sila sa plasa.
Sa plasa, mayroong isang malaking entablado kung saan nagtatanghal ang iba't ibang mga artista. May mga kumakanta, sumasayaw, at nagpapatawa.
"Ang daming tao, Rhazalyn!" sabi ni Zharalyn.
"Oo nga, Zharalyn. Pero masaya pa rin," sagot ni Rhazalyn.
Nanood sila ng mga pagtatanghal hanggang sa magtakip-silim. Pagkatapos, nagkita-kita sila sa kanilang mga magulang sa plasa.
"Kamusta ang pista, ani ng kaibigan Rhazalyn?"
"Ang saya-saya, Bestfriend!" sagot ni Rhazalyn.
"Marami kaming nakita at natikman," dagdag ni Rhazalyn.
Masayang umuwi ang magkambal sa kanilang kwarto. Puno ng alaala ang kanilang mga puso. Natutunan nila na ang pista ay hindi lamang tungkol sa pagdiriwang, kundi pati na rin sa pagpapakita ng kultura at tradisyon ng isang bayan.
Sa ikaapat at huling araw ng kanilang bakasyon, maagang nagising ang magkambal na sina Rhazalyn, Zharalyn. Bagama't masaya sila sa kanilang pamamasyal sa Nasugbu, Batangas, sabik na rin silang makabalik sa kanya kanyang nilang tahanan.
“Rhazalyn, inaayos ko na ang mga gamit natin. Baka may maiwan pa tayo," sabi ni Zharalyn, habang abala sa paglalagay ng mga damit sa kanilang maleta.
"Sige, Kambal. Tutulong na rin ako," sagot niya, na nagligpit naman ng kanilang mga gamit at souvenir.
Pagkatapos nilang mag-almusal, nagpaalam sila sa mga kaibigan may-ari ng resort kung saan sila nag-stay. Nagpasalamat sila sa mga ito sa mainit na pagtanggap at serbisyo.
"Maraming salamat sa inyong lahat. Babalik kami sa susunod na taon," sabi ni Rhazalyn.
"Salamat din sa inyo. Mag-ingat kayo sa biyahe," sagot ng na kaibigan na may-ari ng resort.
Bago sila tuluyang umalis, nagpasyang magtungo ang magkambal sa dalampasigan upang magpaalam sa dagat. Umupo sila sa buhangin at pinagmasdan ang malawak na karagatan.
"Paalam, dagat. Salamat sa mga masasayang alaala," sabi ni Zharalyn
"Oo, paalam. Babalik kami," dagdag ni Rhazalyn.
Sumakay na sila sa kanilang sasakyan at nagsimulang bumiyahe pabalik sa kanilang tahanan. Habang nasa biyahe, nagkuwentuhan sila tungkol sa mga karanasan nila sa Nasugbu.
"Naalala mo ba noong nagpunta tayo sa kuweba, Rhazalyn? Ang ganda-ganda ng talon doon," sabi ni Zharalyn.
"Oo, Kambal. At saka yung nakita nating matandang puno. Ang dami nating natutunan sa matanda," sagot ni Rhazalyn.
"Sana lagi tayong makakapamasyal dito sa Nasugbu," sabi ni Zharalyn.
"Oo naman. Basta't magkasama tayo," sagot ni Rhazalyn.
Sa pagtatapos ng araw, napagtanto ng magkambal na kahit gaano pa kasarap ang isang bakasyon, wala pa ring papantay sa pakiramdam ng pagiging malapit sa kanilang pamilya at sa kanilang tahanan.
Ang mga alaala ng kanilang pamamasyal sa Nasugbu ay mananatili sa kanilang mga puso, ngunit ang pagmamahal at suporta ng kanilang pamilya ang pinakamahalaga sa lahat.
Hindi ko na sinagot ang aking kambal, humalik na ako sa kanyang noo. At umalis na din.
- Writer
