KABANATA 6
1454 Words
Tang ina naman! Dalawang beses na kami nag-bembangan ng asawa ko. Pero pagkatapos noon, hindi na kami nagkikita; lagi may aberya.
Momma naman ngayon. Sunod, ano naman kaya? Buti na lang sa banyo siya.
"Mommy..... Narito na ako, nasaan si Momma?" tanong ko habang tinatakbo ang pasilyo papasok ng bahay.
"Here, Son," tugon ni Donya Constantina sa anak na halos nagkakandarapa sa pagtakbo.
"Momma, what happened to you? I told you not to be careless with your health lifestyle."
"She’s okay now, Son, don’t worry. She’s stronger," wika ni Don Alistair.
"Thank God," tugon niya. Ano ba nangyari sa kanya?
"Tigas kasi ng ulo ng Momma mo. Kaya yan, nakuha niya sa pagkain ng sobra sa inihaw na meat," kwento nila.
Lumaki ako kay Momma. Kaya ganito lang ang takot ko.
"Siya, magpahinga ka na, alam naming pagod ka." "At your smell, yogurt," biro ni Don Alistair sa anak niya.
Natawa lang ako sa biro ni Daddy. "Sige po, ang lagkit ko nga eh," sabay kamot sa ulo.
Nilakihan ko na mga hakbang ko para lang makarati sa kwarto. Agad naman ako nag-shower.
Narinig ko ang ringtone ng phone ko. Kaya agad ko tiningnan. Nakita ko ay mensahe galing sa magulang ng asawa ko.
Bakit kaya nais nila akong maka usap? May problema ba sila! na kailangan ako. Kaya nag reply na lang din ako. Siguro mga hapon na ako makiki- pagkita sa kanila.
Bumaba na ako, nakaramdam ako ng gutom. Kaya agad akong dumeritso sa kusina.
Sakto naman naroon sila Mommy at Daddy.
"Come here Son, yaya ni Don Alistair," I know nagugutom na ang mga bulati mo dyan sa tiyan mo.
Umiling lang ako habang lumalapit sa lamesa. Aalis din po ako mamaya mga afternoon Mom! May pag-uusapan lang kami ng magulang ng asawa ko.
"Siya nga pala anak, bakit hindi mo pa dinadala dito ang asawa mo sa mansyon," Tanong ni Donya Contanstina.
"Baka bukas kapag hindi ako busy at siya rin po."
"Buti naman kung ganun."
Hindi ko pala nadadala siya rito. Nakakagago rin sa parte niya 'yun. Buti na lang nauunawaan niya ako.
Hindi rin siya nagtatanong o naghahanap ng ano man. Kuntento siya sa kung ano lang naibibigay kong atensyon sa kanya.
Kaya mahal na mahal ko siya! Hindi ko naisip na magmahal pa ng iba. Hindi niya lang alam, matagal ko na siyang gusto. Balang araw masasabi ko sa kanya kung kailan ko siya minahal.
"Bakit parang masaya ka diyan habang kinakain mo ang pagkain? Halatang in love ka, anak," biro ni Donya Constanstina sa anak.
"Nothing, Mommy! I'm happy! 'Cause my life is complete. I have an understanding wife, and I have a supportive family. At mahal na mahal ako."
"Wow, in love ka talaga, anak. Naging matalinghaga ka na," saad ni Don Alistair.
Sana lagi kang masaya. Masaya kami nakikita ka namin na masaya anak. Yun ang mahalaga sa amin. Alam mo yan, kahit si Momma mo yan din ang gusto.
"Salamat, mahal ko din kayo."
paano mauna na ako! May lakad pa ako.
"Sige, ingat ka sa lakad mo. Pakisabi sa kanila na kamusta."
"Makakarating po."
Umakyat na ako para makapagbihis. Sakto ang oras. Kaya bumaba na din ako. Humalik na lang ako sa kanila bago ako umalis.
Habang binabagtas ko ang kahabaan ng expressway na patungo kung saan kami magkikita. Nakaramdam ako ng kaba.
Hindi ko alam kung ano ang pinahihiwatig ng kabang ito. Pero hindi ako nagpadala. Ako pa ba isang Ravenscroft. Kilala sa bansang ito. ano pa ba ang kinakatakutan ko.
Nag park na ako. Malayo palang ako nakikita ko na ang magulang ng asawa ko. Mukha silang mga seryoso, hindi ko maunawaan kung ano dala ng kanilang aura.
Ngumiti ako sa kanila. Sorry po late ako Mommy at Daddy. saad ko sa kanila.
"Okay lang, no worries."
"Ano po pala ang pag-uusapan natin?
"Very serious, Keaton," sabi ni Amelia sa manugang.
Pagkarinig ko sa sinabi nila, kumunot ang noo ko. Hindi ko alam kung ako ang agenda nila.
"Okay po, go on."
"Ako na, Bernardo," tanong ni Amelia sa asawa.
Tumango na lang si Bernardo; wala din naman siyang magagawa sa asawa.
"Makinig ka mabuti, Keaton. Bago ka magalit sa amin, alamin mo ang dahilan namin. Tungkol ito sa asawa mo."
Ah, asawa, kagabi magkasama lang kami. Pero hindi ko sinabi sa kanila.
"And?"
"Dinala namin siya sa hospital dahil dumugo ang ilong niya. Hindi lang iyon, nahimatay din siya. Totoo lang, pinakasalan mo siya, may malubhang karamdaman siya. Ayon sa doktor niya, wala nang lunas ang kanyang sakit. Ginawa namin ang lahat para sa kanya, pero hindi na kaya gamutin. I'm sorry kung tinago namin ang kanyang kalagayan."
"Gusto lang namin na maging masaya ang anak namin," paliwanag niya habang lumuluha.
Halos hindi ako makagalaw sa narinig ko sa kanila.
Pinikit ko ang aking mata. Nasaktan ako sa parte na wala nang lunas ang kanyang karamdaman.
"Gusto ko pong makita ang asawa ko. Mahal na mahal ko pa siya. Siya lang ang buhay ko," pakiusap niya sa biyanan.
Tumango naman si Donya Amelia.
Pagkakita ko sa asawa ko, halos nanlumo ako. Sa daming aparatong nakakabit sa kanya, masyado akong naging agresibo sa kanya kagabi.
Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. "W-Wife, I'm sorry, hindi ko inaalam ang karamdaman mo. I'm sorry," ang wika niya habang hawak ang kamay ng kanyang mabuting asawa.
"Kahit ba dalhin siya sa ibang bansa, wala na bang pag-asa pa?" tanong niya sa magulang. Umiling sila ng sabay kaya halos mapisil niya ang kanyang palad.
"Bakit pa sa kanya? Napakabuti niyang asawa sa akin. Bakit! Bakit! Bakit?" paulit-ulit na tanong niya sa sarili.
"Iho, salamat sa pagmamahal na binigay mo sa kanya. Napakabuti mong asawa sa kanya."
"Siya rin naman po, napakabuti niyang asawa."
Sana magising na siya! Para matuwa naman siya na makita kang nandito.
"Sana nga," tugon niya. Kaya ginawa niya, hinimas niya ang palad ng kanyang asawa.
Please gumising ka na! Narito na ako, may kasama ka na at karamay. Hindi kita iiwan, wife, kaya please gumising ka na.
‘Begging you, wife.’
Kung maaga ko sana nalaman, baka nakuha pa sa operasyon ang sakit mo. Ang sakit, wife, kung kailan nagdesisyon ako na magsama na tayo. Ganito naman ang kapalit. Paano mo makikita ang bahay na binili ko para sa pagbuo ng pamilya natin?
“Iho, sorry talaga, ngayon lang namin nasabi.” Hindi ko rin alam kung bakit itinago niya sa amin na malala na ang kanyang sakit, ang wika ni Donya Amelia.
“Ayos lang po, Mommy. Buti na lang hindi pa huli na nasabi niyo sa akin.”
“Isa pa, iho, may kakambal siya. Alam namin siya ang dahilan kung bakit lumala ang sakit ng asawa mo.”
Napalingon ako sa kanila. “Ano po ang ibig niyong sabihin?”
“Alam namin na hindi mahilig sa labas ang asawa mo. Mga ilang araw, natuto na siyang maglabas, which it hindi naman dapat dahil sa kalagayan niya.
Wala naman akong magawa dahil secret lang ang kanilang pagkikita.
Nakuyom ko ang aking palad. Pagbabayaran niya ang lahat ng ito. Wala akong pakialam kung kambal siya ng asawa ko.
Dahil sa kanya, naging malala ang kalagayan niya. Alam naman niya na mahina ang kakambal.
Pero tuloy pa rin ang ginawa niyang pagyaya sa labas. Patawarin ako ng Diyos. Kung ano ang magagawa ko sa kanya.
Halos hindi ko napigilan ang pagluha. Lord, pahabain niyo pa ang buhay niya, please. Dasal ko sa aking isipan.
“Iho, bibili lang kami ng pagkain at kukuha na rin kami ng ibang gamit namin para makapagpalit ng damit. Ayos lang ba kung ikaw muna ang maiwan sa asawa mo?”
“Wala pong problema,” tugon niya.
“Salamat kung ganun. O siya, mauna na kami.”
Tumango na lang siya sa biyenan. Alam ko, nahihirapan din sila sa kalagayan ng anak nila.
Ng biglang akong nakarinig ng ungol galing sa asawa ko.
“Wife…!” Agad kong pinindot ang button para mapuntahan agad kami ng doktor. Ganun naman ang nangyari.
“What happened?” tanong agad ni Doctor Reyes.
“Narinig ko umungol ang asawa ko, Doctor,” wika niya.
“Okay, umalis ka muna diyan para ma-check up natin siya.”
“Okay, Doctor.”
“Isang senyales ito, Mr…?”
“Mr. Ravenscroft, Doctor.”
“Oh, ikaw ang pinakamahusay sa business world. Hindi ko akalain na asawa mo ang pasyente ko.”
“Thank you, maliit na bagay.”
“Baka bukas magising siya o mamaya. Okay naman ang vitals niya, Mr. Ravenscroft,” wika ng doktor.
Napangiti ako, “Salamat, Doctor.”
“No problem, dyan lang ako sa kabilang kwarto kapag may kailangan ka.”
“Asahan niyo yan.” Salamat sa Diyos, magigising ka na, wife.
- Writer
