Chapter Sixty-Five
SAMANTHA
NAGMAMADALI na naman siyang magbihis at hindi na niya kami maihahatid sa eskwelahan.
Ano pa nga bang magagawa ko kung hindi ang umintindi?
“Baka may nakalimutan ka. I-check mo na muna yung laman ng bag mo,” wika ko habang siya ay busy sa kanyang cellphone.
Imbes na sundin niya ako ay umupo siya sa gilid ng kama.
“Akala ko ba aalis ka na?” tanong ko habang nagtutupi ng kumot.
“Galit ka naman Mahal eh. Mamayang hapon na lang kami magkikita ni Sir Tolentino. Ihahatid ko na lang kayo sa eskwelahan,” wika niya.
“Hindi ako galit. Umalis ka na nga diyan at nang matapos ko na ang pagtitiklop,” sabi ko saka ko siya itinulak.
“Mahal naman eh. Akala ko ba hindi ka galit? Bakit ka nanunulak?” parang batang singhal niya saka niya ako hinila dahilan upang mapaupo ako
