Chapter Sixty-Three
SAMANTHA
BIGLA akong nalungkot nang magpaalam siya sa amin. Hindi ko na naman siya makakasama sa pamamasyal dahil may importante na naman siyang aasikasuhin.
Hindi na naman kami magkakaroon ng oras para sa isa't-isa dahil may kailangan siyang puntahan at ayusin.
Wala naman siyang pasok ngayin dahil Linggo ngunit busy na naman siya.
“Anak, mamamasyal pa ba tayo? Ang lungkot mo na. Wala ka na namang sigla,” wika ni Mama Tancia pagkatapos naming kumain.
“Uwi na lang po tayo Ma. Gusto ko po munang magpahinga,” sagot ko.
“Sigurado ka anak? Mamasyal na muna tayo habang maaga pa. Gusto rin nitong pamangkin mo ang mamasyal,”
“Sige po Ma pero sa sasakyan na lang po ako,”
“Anak, kailangan mo rin magpakawala ng lungkot. Nalulungkot din kasi kami kapag nakikita ka naming m
