REBECCA
Nang makarating ako sa kotse, binuksan ko ang pinto at naupo. Ipinagpatuloy ko ang pagluha, hindi na kayang pigilan pa. Ngunit sa gitna ng lahat ng pagluha, isang tanong ang patuloy na umiikot sa aking isipan: Paano na kami?
Habang hinihigpitan ko ang hawak sa manibela, nakaramdam ako ng isang matinding pagsisisi, ng isang kabiguan na hindi ko alam kung paano ko susimulan. Ngunit nang maisip ko si Patrick, nagkaroon ako ng lakas na tumingin sa hinaharap. Hindi ko siya kayang pabayaan. Hindi ko kayang iparamdam sa kanya na nawalan na kami ng lahat.
"Patrick…" bulong ko sa sarili ko, habang tinutok ang mata sa harap. "Kailangan ko maging malakas. Hindi ko pwedeng pabayaan ang anak ko."
Naglakbay ako pabalik sa bahay, ang bawat kanto na nadaanan ko ay nagdala ng mga alaala ng masa
