กว่าจะได้นอนก็เล่นเอาเหนื่อยเลยครับ นายหัวรังเเกผมไม่หยุดทั้งร้องขอให้พอก็เเล้วด่าก็เเล้วยังเอาเเต่ใจอยู่ได้ เช้านี้เลยทำให้ผมตื่นสายกว่าทุกวันเเละที่บ้านก็คงรู้ว่าสาเหตุที่ตื่นสายมาจากอะไรเลยไม่มีใครเข้ามาปลุกพวกผมทั้งสองคน ผมปวดตัวไปหมดโดนรังเเกทั้งคืนเเล้วยังโดนเเขนเเกร่งรัดเอาไว้อีกจะไม่ให้ได้ขยับไปไหนเลยเหรอเนี่ย ผมที่ตื่นก่อนนายหัวก็จับมือปลาหมึกออกจากเอวก่อนจะสะกิดให้คนตัวสูงตื่น
“นายหัวครับ สายเเล้วตื่นได้เเล้ว”
“อือ”
“อือก็ตื่นสิครับ วันนี้เรามีนัดกันไม่ใช่เหรอครับ”
“มีเวลาทั้งวัน” คนตัวสูงตอบทั้งๆที่ตายังปิดอยู่
“ไหนบอกจะตามใจคลีน คลีนยังตามใจนายหัวเลย มันน่าน้อยใจจริงๆเลยเเบบนี้” ผมลองพูดเชิงน้อยใจขึ้นมาได้ผลครับ อะไรเนี่ยนายหัวรีบเด้งตัวขึ้นนั่งทันที
“ฉันตื่นเเล้วเธออย่าน้อยใจเลย” คนตัวสูงพูดขึ้นพร้อมกับโอบเอวกอดผมทางด้านหลัง
“ถ้านายหัวไม่อยากไป..” ผมยังพูดไม่ทันจบคนตัว
