Love, Heila (Tagalog)

Chapter 18

Naging daan-daang beses na mas abala ako hanggang sa sumapit ang tanghali sa pag-aayos ng mga bulaklak sa shop. Kung sa ordinaryong araw ay kaya kong magrelax habang nagbabasa ng mga lumang resibo, ngayon ay halos hindi ko na maiangat ang aking likod sa tindi ng pagmamadali. Doble, hindi—triple yata ang bilang ng mga orders ngayon kumpara sa mga nakaraang linggo dahil nga sumapit na ang mismong araw ng mga puso. Kulang na lang ay magkaroon ako ng apat na kamay para sabay-sabay na gupitin ang mga tangkay, balutin ang mga mamahaling wrapper, at itali ang mga satin ribbon na kulay pula at ginto. At hindi pa kasama sa listahang iyon ang dagsa ng mga walk-in customers na bigla-biglang susulpot sa pinto, nagmamadaling pumili ng kahit anong bouquet na available, at mabilis ding aalis matapos magbayad nang hindi na kailangan pang i-deliver ang mga bulaklak.

Habang pansamantalang humihinto ang aking mga kamay upang suriin ang makapal na listahan ng deliveries para sa hapon, hindi ko napigilang mapalingon sa ilalim ng cash register. Doon, maingat kong itinatabi ang nag-iisang dilaw na rosas na ibinigay sa akin ni Marion Devan kanina, katabi ng kahon ng premium assorted donuts na kaniyang pasalubong. Isang pamilyar at banayad na ngiti muli ang sumungaw sa aking mga labi habang pinagmamasdan ang matingkad nitong kulay.

Sa loob ng tatlong taon na pabalik-balik si Marion dito sa shop upang umorder, ngayon lang talaga nangyari na may iba siyang biniling bulaklak maliban sa tradisyunal at paboritong pulang rosas para sa nobya niyang si Leticia Talavera. Talagang nakakagulat at, hindi ko man dapat aminin, nakakataba ng puso dahil sa akin pala iyon nakalaan bilang isang munting tanda ng pasasalamat at pagkakaibigan. Sa kabila ng banta at kaba na idinudulot ng misteryosong itim na sasakyan sa dulo ng kalsada na tila nagmamanman sa amin, ang simpleng kabaitan ni Marion ay nagsisilbing panandaliang kanlungan para sa naguguluhan kong puso.

Pumaling lang ang aking ulo patungo sa may pinto ng shop nang marinig ko ang biglaang pagtunog ng brass chimes na nakasabit doon. Agad kong ibinalik ang aking propesyonal na ngiti, iniisip na isa na namang mamimili ang humahabol sa Valentine's rush.

“Good morning! Welcome to Heila’s—”

I was suddenly cut mid-way. Napatigil ang huling salita sa aking lalamunan nang mapagtanto kong si Rehan pala ang pumasok. Akala ko talaga kung sinong mayamang customer na dahil sa kaniyang tindig at kakaibang awra. Dahil sa mabilis at masigla kong pagbati na nakasanayan para sa mga estranghero, napatigil siya mismo sa may b****a ng pinto, hawak pa rin ang hawakan niyon habang nakatitig nang diretso at walang kukurap-kurap sa akin. Ang kaniyang singkit at madidilim na mga mata ay tila nagtatanong kung bakit ganoon ang trato ko sa kaniya. Bigla akong naramdaman ng matinding hiya, kaya naman napatikhim ako nang malakas bago mabilis na ibinalik ang aking tingin sa hawak kong clipboard at listahan ng mga orders.

Hindi ko alam kung saan ba siya galing nang lumabas siya kanina matapos iwan ang platito ng pancake. Hindi ko na rin naman napansin ang pag-alis niya dahil nga lunod na lunod ako sa pag-aasikaso ng mga arrangements para sa hapon.

“Costumer ako.”

Napaarko ang pareho kong kilay sa narinig, saka ako muling nag-angat ng tingin sa kaniya nang may halong pagtataka. Tuwing susubukan niyang magsalita sa wikang Tagalog na may kasamang malalalim na salitang Ingles, halatang-halata na hindi niya kinalakihan ang mundong ito. May kaunting stilted na ritmo ang kaniyang boses na nagpapatunay na mas sanay siya sa banyagang lengguwahe, partikular na sa Korean Won at mundong iniwan niya sa Seoul. Ewan ko ba, hanggang ngayon ay wala pa naman talaga akong malalim na alam tungkol sa totoong takbo ng buhay niya maliban sa kaniyang pangalan at sa katotohanang tinatakasan niya ang kaniyang makapangyarihang ama na si Chairman Seo.

“Ano?” tanong ko, medyo hindi sigurado kung tama ba ang narinig ko.

Inulit lang niya nang mas malinaw at may mas mababang tono ang sinabi niya. “Costumer ako,” aniya, habang dahan-dahang naglalakad patungo sa aking direksyon.

Pinanood ko ang bawat hakbang niya habang lumalapit siya sa akin sa may counter. Ang kaniyang matangkad na frame ay tila nagpapadilim sa maliit na espasyo sa pagitan namin. Kahit kailan talaga ay napakababaw at pabigla-bigla ang lalaking ito sa kaniyang mga sinasabi at ikinikilos. Ni hindi ko pa nga tuluyang nalilimutan o napatatahimik ang aking puso tungkol sa naging kaartehan niya sa pancakes at donuts kanina, tapos ngayon ay heto na naman siya at may panibagong pakulo na naman na hindi ko mawari kung saan patungo.

Sinubukan kong huwag na lamang pansinin ang kaniyang kakaibang mood. Bagkus, bilang kaniyang boss sa maliit na flower shop na ito, ay ipinaalala ko sa kaniya ang mga mahahalagang bulaklak na dapat niyang i-deliver mamayang pagkatapos na pagkatapos kumain ng pananghalian.

“Maraming kailangan i-deliver mamaya, Rehan,” seryoso kong usal habang itinuturo ang nakahilang bouquets sa tabi. “We have—”

“We have almost a dozen of orders from different people and places to be delivered right after lunch. I knew that, Boss,” he cut in smoothly, making my mouth left partly open in utter disbelief.

Aba, talagang inagawan niya ako ng linya! At ang mas malala pa, tinawag niya akong 'Boss' sa isang tonong parang nang-aasar lang.

Dagdag pa niya habang sumasandal nang bahagya sa gilid ng estante, “I could hear you mumbling every time I would pass in front of you for the past three hours. I already memorized the entire list.”

Masyado yata siyang madaldal at mahaba magsalita ngayon kumpara sa nakaraang isang linggo na halos mapapanis ang laway niya sa katahimikan. I cleared my throat to regain my composure. Dahil nasabi na naman niya nang buong-buo ang gusto kong sabihin tungkol sa trabaho, wala na akong nagawa kundi ang tumango na lamang bilang pagsang-ayon.

“I spent most of my time passing in front of you, but you seemed very busy,” kaswal na pahayag niya, ngunit may kakaibang bigat sa kaniyang boses na hindi ko maipaliwanag. “Or I guess my existence was really unnoticeable unlike that Marion Devan?”

Makailang beses akong napakurap sa sinabi niya, tuluyang natigilan sa aking kinatatayuan. Ano raw? Marion Devan? Awtomatikong naibaba ko ang hawak kong ballpen sa ibabaw ng counter, ang aking utak ay mabilis na nagpoproseso kung ano ang pinanggagalingan ng kaniyang mga salita. Akma ko na sana siyang kokomprantahin at tatanungin kung bakit ba niya palaging idinadamay ang tapat kong kustomer, nang bigla na naman siyang magsalita bago ko pa man maibuka ang aking bibig.

“A piece of long-stemmed orange rose costs eight dollars, right? That one inside the transparent acrylic box?”

I held my breath for a short second, completely caught off guard by his sudden shifting of the topic. Paano ko ba kasi iha-handle at pakikitunguhan ang lalaking ito? Hay! Bahala nga siya sa buhay niya. I made a slight, frustrated face before I looked over my shoulder to take a quick glance at the specific flower he was talking about.

Eight dollars. Sa isip ko, puwede ko namang ibigay sa kaniya ng tatlong daan at walong pung piso na lang para mas madaling kuwentahin. Pero maayos na rin ang presyong iyon kung tutuusin, mas madali kaysa sa isipin ko pa ang katumbas niyon sa Korean Won. Hindi ko naman kasi alam kung magkano ang eksaktong palitan ng pera nila ngayon dito sa Pilipinas.

“Oo. Three hundred eighty pesos,” maiksi at pormal kong sabi nang bumalik ang tingin ko sa kaniya, sinusubukang panindigan ang pagiging striktong may-ari ng shop.

“I’ll buy one,” aniya nang walang pag-aalinlangan habang itinuturo ang bulaklak gamit ang kaniyang mahahabang daliri. “I told you, costumer ako ngayon.”

Parang doon lang ako tuluyang bumalik sa aking tamang huwisyo. Iyon pala ang ibig niyang sabihin nang sabihin niyang customer siya. Bigla tuloy akong dinalaw ng matinding kuryosidad kung bakit sa dinami-rami ng mga bulaklak ay ang nag-iisang orange rose pa na nasa mamahaling box ang napili niya. Sa pagkakatanda ko kasi sa buong isang linggo niya rito, wala naman siyang nababanggit na nobya, at sino naman ang bibigyan niya ng bulaklak sa liblib na probinsyang ito?

Tumalikod ako nang dahan-dahan, binuksan ang glass display case, at maingat na kinuha ang eleganteng transparent box na naglalaman ng orange rose.

“Ikaw ha... I thought you don’t have a girlfriend?” tanong ko sa isang mapang-asar na tono bago ko tuluyang iniabot sa kaniya ang bulaklak. Ngumiti ako nang malawak, sinusubukan siyang hulihin sa kaniyang sikreto.

Pero sa totoo lang, parang ang peke ko sa parteng iyon dahil halatang pilit lang ang ngiti ko para maitago ang sarili kong kaba. Pabago-bago kasi ang mood ko sa tuwing siya ang kaharap ko. At sigurado ako, kasalanan niya ang lahat ng ito dahil sa kakaibang aura na palagi niyang dala!

Kasabay ng pag-abot ko sa kaniya ng transparent box ay ang marahan niyang paglapag ng isang bagong-bago at malinis na limang daang pisong papel sa ibabaw ng salaming counter.

Muling nagtama ang aming mga mata sa gitna ng maliit na distansya. Hindi muna siya agad nagsalita habang marahan niyang kinukuha mula sa aking mga kamay ang bulaklak, tinitiyak na hindi magagalos ang marangyang lalagyan nito.

“I really don't have, Heila.”

Kinilabutan ako bigla sa lalim at seryosong timbre ng kaniyang boses. Heto na naman ako, tuluyang natitigilan sa kaniyang presensya. Si Rehan lang naman ito, ang delivery man kong walang ibang ginagawa kundi ang sumunod sa mga utos ko, pero daig ko pa ang may multong kaharap sa tindi ng lamig na gumapang sa aking katawan. Nagtaasan kasi ang mga balahibo ko sa aking batok dahil sa paraan ng pagbigkas niya sa aking pangalan. Idagdag mo pa ang seryoso at tila may gustong patunayan niyang titig habang diretsong nakatingin sa aking mga mata.

“Okay... Sabi ko nga, wala,” naiilang at medyo nauutal kong sabi, tuluyang sumusuko sa tindi ng kaniyang titig.

Nang makuha ko ang kaniyang pera ay nagkaroon sa wakas ako ng pagkakataon para mag-iwas ng tingin. Mabilis kong binuksan ang cash register upang kumuha ng isusukli sa kaniya para lamang mabasag ang nakabibinging katahimikan sa pagitan naming dalawa.

*Shoot.* Masyado na rin yata akong nagiging tsismosa at nakikialam sa buhay ng iba, sa isip-isip ko habang pilit na pinapakalma ang aking sarili. Napailing ako nang bahagya habang mabilis na nagbibilang ng kaniyang sukli na isang daan at dalawampung piso. We were just acquaintances to each other, pansamantalang magkasama sa ilalim ng iisang bubong ng flower shop, kaya ano pa ba ang karapatan kong magtanong o mag-usisa tungkol sa kaniyang personal na buhay sa labas? Not unless he voluntarily wanted to tell everything to me.

“I will deliver the flowers right now,” aniya sa kaniyang normal na malamig na tono nang maibigay ko na sa kaniyang palad ang eksaktong sukli habang hawak pa rin niya ang orange rose.

Kumunot ang aking noo sa narinig, agad na napatingin sa lumang orasan na nakasabit sa dingding ng shop. Alas-onse pa lang kasi ng umaga at hindi pa sumasapit ang tamang oras para sa tanghalian. Bukod doon, halos lahat ng nag-order ng bulaklak para sa delivery—kabilang na ang dozenang pulang rosas para kay Leticia at ang malalaking floral centerpiece arrangement para sa corporate executive dinner ni Marion sa hotel—ay tahasang humiling na ipadala ang mga ito sa oras ng hapon.

“After lunch na,” mabilis kong pagpigil sa kaniya habang inaayos ang aking apron. “Kakain muna tayo ng tanghalian, maaga pa naman.”

“You can go eat first. I’ll do my job without wasting time—”

I immediately cut him off by clicking my tongue loudly, showing my disapproval of his stubbornness. “Marami kang kailangang i-deliver na mabibigat na arrangements mamaya, Rehan. Kasama na doon ang mga bulaklak ni Marion. Kailangan mo munang kumain ng maayos para hindi ka magutom sa daan. At tsaka, sabay na tayong kumain ngayon. Gusto kitang kasabay para naman may kasama ako rito sa shop,” dire-diretso kong sabi nang walang preno ang aking bibig, hindi na iniisip kung ano ang magiging reaksyon niya sa biglaang pag-anyaya ko.

Habang nagsasalita kasi ako para itago ang aking pagkabahala ay mabilis kong inimpis ang mga nagkalat na papel sa harap ko, pati na rin ang mga putol na dahon at petals na natira sa center worktable upang magkaroon ng maayos na espasyo.

“It’s more convenient if you just tell me straight that you want to eat with me, Heila.”

Saktong pag-angat ng tingin ko sa kaniya matapos kong bitawan ang huling piraso ng papel ay ang marahan niyang pag-alis sa harapan ng counter. Ngunit bago siya tuluyang humakbang palayo, ay muli kong nakita ang mabilis at bahagyang pagkurba ng kaniyang mga labi.

Hindi, hindi na talaga ako pwedeng magkamali sa pagkakataong ito. Malinaw kong nakita na ngumisi siya nang may halong panunukso!

Nagtungo siya sa direksyon ng makipot na corridor kung nasaan ang maliit na kusina ng shop upang ihanda marahil ang ating makakain, pero ako? Naiwan akong mag-isang nakatayo roon sa gilid ng counter, tuluyang nakanganga at hindi makapaniwala sa lakas ng loob niyang asarin ako. Nang tuluyan akong makabawi mula sa matinding gulat at hiya dahil sa kaniyang banat, agad ko siyang binulyawan nang malakas habang nakatingin sa kaniyang likod.

“Ano? Hoy, Rehan! Anong sabi mo?!”

Pero katulad ng kaniyang nakasanayan, hindi man lang niya ako nilingon o pinansin, patuloy lang siya sa paglalakad na tila walang narinig. Sa tindi ng pagmamadali ko para habulin siya at bawiin ang aking dignidad, mabilis akong humakbang palabas mula sa likod ng counter. Ngunit dahil sa tindi ng emosyon ko, hindi ko napansin ang posisyon ng mga gamit kaya halos masabit pa ang aking paa sa binti ng lumang kahoy na upuan sa gilid. Letse talaga ang lalaking ito! Masyado na siyang natututong mang-asar at sumagot sa akin ngayon!

“Hoy, Rehan sandali lang!” muli kong malakas na pagtawag habang nakatikwas ang aking nguso sa sobrang inis. “Hoy, napaka-assuming mo talaga, ha!”

Hindi lang pala talaga siya simpleng pala-imik na delivery man na walang pakialam sa mundo. Sadyang nasa loob lang pala ang kulo ng lalakeng ito at itinatago lang niya ang kaniyang nakebubuhay na skills sa pang-aasar kapag kami na lang dalawa ang naiiwan sa shop!

Saktong paglingon niya sa akin mula sa dulo ng corridor upang tingnan kung bakit ako sumisigaw ay ang siya namang naging mabilis na pag-landing ng aking buong katawan. Hindi nga tuluyang nasabit ang paa ko sa upuan, pero sa kasamaang-palad ay laking kamalasan dahil nakaapak naman ako sa isang basang parte ng semento malapit sa banga ng tubig—na naging sanhi ng aking mabilis at walang preno na pagkakadulas.

Naging napakabilis at nagkakagulong segundo ng pangyayaring iyon. Ang tanging naalala ko na lang ay ang biglaang pagkawala ng balanse ng aking mga paa, ang pag-ikot ng paligid, at ang hiling ng aking utak na sana ay magkaroon na lang ng biglaang slide diretso paalis sa mundong ito para hindi ko maranasan ang kahihiyang parating.

Narinig ko ang mabilis na kalabog ng katawan na bumagsak sa sahig. At sa huli, nasa malamig na semento kaming pareho ni Rehan.

In short, sa ibabaw mismo ng kaniyang matigas at malawak na katawan ako diretsong bumagsak. Nakahiga siya nang buong-buo sa sahig habang ang kaniyang dalawang malalaking kamay ay awtomatikong nakahawak nang mahigpit sa aking baywang upang saluhin ang aking pagbagsak, samantalang ang aking mukha naman ay tuluyang nakasubsob nang walang kawala sa kaniyang malambot, mabango, at napakakisig na pisngi. Ang init ng kaniyang balat ay agad na dumikit sa aking mga labi, at sa tindi ng gulat, hindi ko nagawang gumalaw agad.

“How’s my cheek’s taste, Heila?”

Narinig ko ang kaniyang mahina, baritono, at may halong mapaglarong bulong na diretsong pumasok sa aking tenga habang nananatili kaming nakadikit sa ganoong posisyon.

Sa mga sandaling iyon, tuluyan ko nang gustong maglaho na parang bula. Hindi ko na alam kung paano ko pa siya haharapin o tititigan sa mga susunod na araw matapos kong maramdaman nang buong-buo na literal na nalawayan ko na pala ang mala-mamon, siopao, at monay sa sobrang lambot at bango niyang pisngi. Ahhh! Gusto ko na lang talagang lamunin ng lupa ngayon din!