1 การแอบรักของฉัน

1603 Words

1 การแอบรักของฉัน ย้อนกลับไปช่วงวัยมัธยม~ “ไอ้อิงไปกินข้าวกัน” อันเรียกยัยเพื่อนจอมเปิ่นที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับมือถือตัวเองอย่างกับคนบ้า “เอามาดูดิ๊ เป็นบ้าไอดอลคนไหนอีก?” เธอแย่งมือถือ ของอิงฟ้าไปดูว่าสาเหตุอะไรที่เพื่อนนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “อ๋อ ที่แท้ก็หนุ่มฮ็อตประจำโรงเรียนเรานี่เอง” มีเพื่อนคนไหนในกลุ่มไม่รู้บ้าง ว่ายัยอิงต๊องแอบชอบผู้ชายคนนี้ ไม่รู้ทำไม ชอบเขานักหนา ทั้งที่คุยสักประโยคเดียวมันยังไม่เคยคุยกับเขา แต่ก็ไม่แปลกหรอก วัน ๆ ตานั่นคุยกับใครบ้างล่ะ จะอ้าปากพูดแต่ละที เหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วงหล่นลงมาจากปากหยักได้รูปนั่น พ่อหนุ่มห้องคิงส์ หน้าตาดี บ้านรวย ดีกรีลูกครึ่งไทย-จีน แค่เขายิ้มโดยไม่ต้องพูดอะไร สาว ๆ ทั้งโรงเรียนก็อ่อนระทวยนวยนาดกันไปเป็นแถว “ไอ้อัน คนนิสัยไม่ดีหึ!” อิงฟ้ามองค้อนเพื่อนอย่างเอาเรื่อง แต่ถึงยังไงสำหรับเพื่อน ๆ มันก็ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด “นี่อิง ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าแกชอบเขาก็ไปบอกเขาซะ” ‘โมเม’ เพื่อนอีกคนของเธอพูดขึ้น ใครว่าฉันไม่อยากบอกเขาล่ะ แต่พอเจอเขาเท่านั้นแหละ ฉันก็ทำตัวไม่ถูกทุกที ไม่รู้ว่าเขาจะยังจำฉันได้รึเปล่า? เราเคยเรียนด้วยกันตอนอนุบาล ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่วันหนึ่งเขาต้องกลับบ้านที่จีน ไม่มีแม้แต่จะมาบอกลากันเลยสักคำ พอกลับมาอยู่ไทยก็ตอน ม.4 ไม่รู้ว่าเขาจะยังจำฉันได้ รึเปล่า? แต่ฉันยังคงเก็บเขาไว้ในใจเสมอ...ไม่เคยเปลี่ยนแปลง “แกไม่เข้าใจคำว่าแอบรักเหรอ? ไอ้โม แค่ได้เห็นเขา ฉันก็มีความสุขมากแล้วล่ะ ไม่ได้ต้องการให้เขามาสนใจหรอก” ฉันก็พูดไปงั้นแหละ ที่จริงฉันอยากเข้าไปคุยกับเขา อยากให้เขารู้ว่าฉันคิดถึงเขามากแค่ไหน แต่เจอเขาทีไรฉันก็พูดไม่ออกสักที “จ้ะ แม่คนแอบรัก ถ้าวันหนึ่งเจ้าชายน้ำแข็งเกิดจะละลายเพราะผู้หญิงคนอื่นขึ้นมาล่ะก็ อย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งให้ฉันเห็น” ผู้หญิงคนอื่นงั้นเหรอ? ไม่มีทาง! ฉันไม่ยอม! แต่คนอย่างฉัน จะไปทำอะไรได้ล่ะ? “ไปกินข้าวได้ยัง ฉันหิวแล้วนะ จะมาคุยอะไรกันตอนนี้ หิวโว้ย!” ยัยอันยังคงโมโหหิวไม่หยุด “อืม ไปดิ” เราต่างเก็บสัมภาระ ก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนเพื่อที่จะยังไปโรงอาหาร “แก เดินไปทางโน้น” ฉันชี้ไปทางขวามือที่เป็นห้องเรียน เด็กห้องคิงส์ มนุษย์ชนชั้นวิเศษกว่าใครในโรงเรียน “ทางนี้ใกล้กว่า ทำไมต้องไปทางนั้น?” ยัยอันถามด้วยความสงสัย มันขมวดคิ้วจนจะชิดกันอยู่แล้ว “จะไปอ่อยผู้” ยัยโมพูดอย่างรู้ทัน ฉันหันไปยิ้มตาหวาน ให้เพื่อน แล้วรีบเดินไปทางที่ตัวเองมุ่งหมายเอาไว้ พอดีกับที่ครูเลิกคลาสเด็กห้องคิงส์เดินกรูกันออกมาจากห้องเพื่อไปกินข้าว แล้วเช...คนที่ฉันแอบชอบก็กำลังเก็บของใส่กระเป๋าอย่างขะมักเขม้นอยู่ “ยัยอิง” ยัยอันเรียกฉันเสียงดัง “อะไร?” “รอพวกฉันด้วย” เฮ้อ! ยัยพวกนี้จะอะไรกันนักหนา คนมันจะไปส่องผู้ เดี๋ยวเป้าหมายก็คลาดสายตาหรอก ขณะที่หันไปดุเพื่อน ๆ เมื่อหันกลับมาก็เจอเข้ากับเขาที่กำลังเดินออกมาพอดี เจ้าของร่างสูงก้มใส่รองเท้า แล้วเดินผ่านฉันไปแบบใกล้มาก...จนฉันรู้สึกได้ว่าลมจากตัวเขากำลังพัดผ่านมาที่ตัวฉัน เหมือนเขากำลังส่งผ่านพลังงานความเย็นมาที่ฉันยังไงอย่างงั้นแหละ สัมกับฉายา...เจ้าชายน้ำแข็งจริง ๆ ฉันตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งเป็นหินให้เขาเดินผ่านไปอย่างช้า ๆ หัวใจฉันเต้นแรงมาก เหมือนจะทะลุออกมานอกอกเลย...เขาดาเมทรุนแรงเหลือเกิน “สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วค่ะเพื่อนฉัน” ยัยอันเดินเข้ามาดีดหน้าผากฉันอย่างกวน ๆ แต่ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรเลย เพราะฉันกำลังฟิน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขายังติดที่จมูกฉันอยู่เลย “ไอ้โม เพื่อนแกไม่ปกติแล้วจริง ๆ” ยัยอันสะกิดยัยโมยิก ๆ เมื่อฉันฉีกยิ้มหวานให้แทนที่จะด่าที่มันดีดหน้าผากฉันเล่น 14 กุมพาพันธ์~ “เอาดอกไม้ไปให้เขาดิไอ้อิง” เพื่อน ๆ ต่างก็คะยั้นคะยอ ให้ฉันเอาดอกไม้ไปให้เช ดอกไม้ที่ฉันตั้งใจปลูกเองกับมือเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ “ถือโอกาสนี้ บอกรักเขาเลยแก” ยัยโมเมพูดยุอีกแรง “ม่ายอาว” “เดี๋ยวฉันเรียกให้” อันผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดโพล่งขึ้นมา “ม่าย” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธสุดฤทธิ์ แต่เพื่อนตัวนี้นั้น ก็เหมือนจะไม่ฟังกันเลย “เช....” อุ๊ปส์! ฉันปิดปากยัยอันอย่างรวดเร็ว “โอเค ๆ ใจเย็น ๆ เดี๋ยวฉันบอกเอง” ฉันหายใจไม่ทั่วท้อง ด้วยความตื่นเต้นที่เพื่อนชอบทำอะไรแผลง ๆ เกือบแล้วไหมล่ะ เกือบเป็นเป้าสายตาเพื่อน ๆ คนอื่น ถ้าฉันโดนปฏิเสธคงน่าอายมากแน่ ๆ เลย “ดีมาก กล้า ๆ หน่อย” เพื่อน ๆ ตบบ่าฉันเบา ๆ “แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างวะ?” ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกเลย “เดินเข้าไปแนะนำตัวเอง แล้วก็แค่...บอกรักเขา ง่ายจะตายไป” พูดซะง่าย แต่ทำน่ะมันยากนะ “เชมาโน่นแล้ว” พรึ่บ! ยัยอันผลักฉันให้ไปยืนต่อหน้าเขา บอกเลยว่าเกร็งหนักมาก “...” เชผู้เงียบขรึมหรี่ตาเรียวคมเข้มมองฉันนิ่ง...แค่นี้มันก็ทำให้ฉัน ไปไม่เป็นแล้ว “เอ่อ...หวัดดี เราชื่ออิงฟ้าอยู่ 6/5 เอ่อ...เรา....อ่า...เพื่อนเราฝากมาให้น่ะ ไปก่อนนะแหะ ๆ” เขารับดอกกุหลาบจากมือฉันไปอย่างงง ๆ หลังจากนั้นฉันก็รีบวิ่งออกมาอย่างไม่คิดชีวิต อย่างนี้ต้องเผ่น ไม่ไหว...ไม่ไหวจริง ๆ จะเป็นลม เรียนพิเศษ~ วันนี้ฉันก็มาเรียนพิเศษเหมือนอย่างเคย สถาบันติวเดียวกับเขานั่นแหละ ทำไมเขายังไม่มานะ ปกติเขาจะนั่งแถวหน้านี่ แต่ทำไม วันนี้ยังไม่โผล่มา เอ๊ะ! หรือว่าเขาจะป่วย แง้...อดเจออีกแล้วเหรอ? “โทษนะ ตรงนี้ว่างไหมครับ?” เสียงผู้ชายคนหนึ่งกระซิบถามฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ว่างค่ะ เชิญนั่งเลย” ฉันกะว่าจะหันไปยิ้มให้คนข้าง ๆ สักหน่อย แต่ใครจะคิดว่าคนที่นั่งข้าง ๆ ฉัน คือเขา ‘เช’ ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจสุดขีด “ขอบใจนะ” เขายิ้มให้ฉันแล้วนั่งลงข้าง ๆ “อะ...อืม” เอาแล้วไง! ทำไมจะต้องมานั่งข้างเราด้วยวะ มือสั่น ตัวเกร็ง ไม่เป็นตัวของตัวเองเลยเมื่อได้กลิ่นสะอาดจากกายของเขาที่นั่งข้าง ๆ ยอมรับเลยว่าเขาตัวหอมมาก หอมละมุนกลิ่นมินต์ บวกกับดอกไม้นานาพันธ์อะ ไม่รู้จะอธิบายยังไงแต่มันหอมมาก “เอ่อ...เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า?” เชถามด้วยความสงสัย “อ๋อ! จำได้แล้ว คนที่เอาดอกไม้มาให้เรานี่เอง” เขายิ้มมุมปากที่ตัวเองนึกออกว่าฉันคือใคร เพียงแค่นั้นฉันที่นั่งเกร็ง ไม่เป็นอันทำอะไร ก็ใจเต้นโครมครามขึ้นมาเมื่อได้เห็นรอยยิ้มละมุนละไมของเขา...คนที่ฉันแอบรักมาตลอด “อ๋อ เพื่อนเราฝากไปให้น่ะ” โกหกหน้าด้าน ๆ เอาตัวรอดไว้ก่อนเป็นสิ่งสำคัญ “เธอชื่ออะไรนะ?” ชื่อเรานายยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ก็ดีแฮะที่เขาแอบจำหน้าเราได้ด้วย “เราชื่ออิงฟ้า แต่เพื่อน ๆ เรียกอิงเฉย ๆ น่ะ นายเรียกเราว่าอิงเฉย ๆ ก็ได้” เผลอพูดเยอะไปรึเปล่านะ ลนลานไปหมด... “อ่อ ยินดีที่ได้รู้จักอิงเฉย ๆ” “...” ฉันหรี่ตามองเขาอย่างแปลกใจ นี่เขาเล่นมุกอยู่ใช่ไหม? คนเย็นชาอย่างเขาเนี่ยนะ “ล้อเล่นน่า ไม่ขำเหรอ?”เขายิ้มออกมาอย่างน่ารักก่อนจะเกาคอเบา ๆ อย่างเขินอาย “เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แค่เราไม่คิดว่านายจะเล่นมุกเป็นด้วย เห็นนายค่อนข้าง...เอ่อ...” “เย็นชาเหรอ?” “อืม”ฉันยิ้มแห้ง ๆ ให้เขา “ทุกคนก็พูดแบบนั้น” เขายักไหล่ก่อนจะยิ้มออกมา ไม่รู้จะพูดอะไรต่อและแล้วบทสนทนาระหว่างเราก็จบลงแค่นั้น เพราะครูสอนพิเศษเดินเข้ามาในห้องพอดี สารภาพเลยว่าคาบนั้นไปเรียนด้วยใจไม่ได้อะไรกลับมาเลย นอกจากใบหน้าหวาน ๆ นิ่ง ๆ คูล ๆ ของเขาน่ะ ตั้งแต่วันนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีก ฉันเลยตกใจมากไง ที่เขาจำชื่อฉันได้ทั้ง ๆ ที่เราคุยกันแค่ไม่กี่ประโยค เรื่องมันก็นานมาแล้ว แต่ก็ไม่นานเท่าไหร่ แต่ก็นานแล้วนะ ช่างเหอะ ฮ่า ๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more