Mark Me, Professor

CHAPTER 16

LUNES ng umaga. Ang hangin sa loob ng penthouse ay tila mas malamig pa kaysa sa freezer ng refrigerator.

Matapos ang naganap na napakalaking pambubudol at pang-aasar sa akin ni Levi sa parking lot noong Linggo, pumasok ako sa isang opisyal na estado ng matinding silent war.

Nagising ako nang mas maaga sa kaniya. Habang nakatayo sa tapat ng kitchen island, mabilis kong ininom ang kape ko at nag-iwan lang ng isang mabilis na sulat sa mesa: ‘Umalis na ako. Huwag mo akong kakausapin sa campus kung ayaw mong ibato ko sa 'yo ang clipboard ko.’

Pagsapit ko sa Buendia University, agad akong pumunta sa Student Council office para ayusin ang mga natitirang dokumento mula sa nagdaang Immersion Camp. Dahil sa ginawa niyang pagtawa at pagpapamukha sa akin na nag-aassume lang ako sa mga pinagsasasabi niya, nakadikit sa mukha ko ang isang napakasungit na ekspresyon buong umaga.

“Girl, maaga pa para magkaroon ng wrinkles sa noo,” bati sa akin ni Babi habang pumasok sa opisina, dala ang dalawang cup ng iced coffee. “Ano na naman ang nangyari? Hindi ba kayo nagbati ni Prof. Hoffman kagabi?”

Ibinagsak ko ang aking ballpen sa ibabaw ng wooden desk nang hindi gumagamit ng anumang ingay. Tinitigan ko si Babi nang matimtiman.

“Babi,” panimula ko sa isang napakaseryosong boses. “Kung sakaling may makita kang isang lalaking napakatangkad, nakasalamin, napakagwapo pero napakasama ng ugali na nahulog mula sa ikawampung palapag ng gusali... pakiusap, huwag mo siyang sasagip.”

Napa-nganga si Babi bago dahan-dahang tumawa. “Diyos ko, Natasha! Anong ginawa sa 'yo ni Prof. Hoffman pagkauwi niyo kahapon? Nanggipit na naman ba sa condo?”

“Mas malala pa sa panggigipit, Babi!” gigil kong pabulong na sagot habang lumalapit sa kaniya. “Iyong tao na 'yon, talagang ginagawa niyang laro ang lahat! Pinagmukha niya akong tanga sa parking lot kagabi! Akala mo kung sinong nag-aalala at nagsasalita ng kung ano-anong nakakairitang bagay sa Batangas, tapos nang tanungin ko nang matino, tinawanan lang ako sa mukha ko! Sinabihan pa ako ng dramatic imagination!”

Sinapo ni Babi ang kaniyang mukha sa matinding pagkagulat. “Seryoso?! Tinawanan ka niya?!”

“Oo! Dahil nananadya lang siya!” asik ko habang pinalalabas ang matalim kong titig. “Ginagawa niya 'yon para makaganti sa akin sa mga ginawa ko sa kaniya noong unang beses akong lumipat sa condo niya! Kaya magmula ngayong araw, kahit anong sabihin ng demonyong 'yon, kahit anong pangingialam ang gawin niya sa buhay ko, hindi na ako magpapadala. Kakainin niya ang lahat ng pang-aasar niya sa akin!”

Bago pa man makasagot si Babi, dahan-dahan na bumukas ang pinto ng Student Council office.

Pumasok si Julian, dala ang isang makapal na folder ng financial reports para sa susunod na university event.

“Good morning, Natasha, Babi!” masayang bati ni Julian. Lumapit siya sa pwesto ko at ipinagpatuloy ang kaniyang ngiti. “Natasha, tungkol pala sa hindi natin natapos na kwentuhan sa Batangas... malaya ka ba ngayong hapon pagkatapos ng huling major class natin? May bagong bukas na coffee shop sa tapat ng campus, gusto mo bang subukan?”

Bahagyang napatigil ang kamay ko sa pag-aayos ng papel.

Isang mabilis na ideya ang pumasok sa utak ko. Isang napakatamis, napakagandang plano para ipamukha sa propesor na wala siyang anumang kontrol sa buhay ko.

Ngumiti ako nang napakalapad... isang ngiti na siguradong makikita ng sinumang dadaan sa hallway.

“Oo naman, Julian!” masaya kong sagot sa malakas na boses. “Sige ba! Pagkatapos na pagkatapos ng huling klase natin ngayong 4:00 PM, sabay na tayong pumunta doon. Libre mo ang coffee, ako naman sa cake!”

Lumawak ang ngiti ni Julian sa matinding kagalakan. “Talaga?! Sige! Magkita tayo sa lobby pagkatapos ng klase!”

Nang makalabas si Julian sa opisina, tinitigan ako ni Babi nang may halong pag-aalala. “Girl... seryoso ka ba dyan? Gagamitin mo si Julian para lang bwisitin si Prof. Hoffman?”

“Hindi ko ginagamit si Julian, Babi,” paglilinaw ko habang itinataas ang aking clipboard. “Pumapayag lang ako sa isang simpleng coffee date kasama ang isang mabait at matino kong kaklase. At kung sakaling makita kami ng propesor na 'yon... pwes, mas maganda para makita niyang wala siyang kinalaman sa personal kong buhay!”

Sumapit ang 2:00 PM, ang oras para sa aming pinakamahirap na major subject: Advanced Corporate Valuation na hawak mismo ni Professor Levi Hoffman.

Pumasok ako sa Lecture Hall 302 kasama si Babi. Umupo kami sa ikatlong row. Pagkalipas ng limang minuto, pumasok na si Levi.

Suot niya ang kaniyang signature dark charcoal suit, naka-pormal na light blue inner shirt, at ang kaniyang gold-rimmed reading glasses. Ang kaniyang kaanyuan ay tulad pa rin ng dati... matayog, imposing, at may authority na nagpapasunod sa buong silid nang walang sinasabing anumang salita.

Lumapit siya sa podium, ipinatong ang kaniyang leather briefcase, at inilipat ang kaniyang mga asul-berdeng mata sa buong klase.

Nang dumako ang kaniyang titig sa akin, nanatili akong walang emosyon. Tinitigan ko siya nang matabang, sabay dahan-dahang nag-cross ng aking mga braso at sumandal sa upuan... isang malinaw na mensahe na wala akong anumang balak na pansinin siya.

Bahagyang kumunot ang kaniyang noo nang mapansin ang aking malamig na trato. Subalit mabilis niyang inayos ang kaniyang salamin at sinimulan ang lecture.

“Good afternoon,” panimula ng baritono niyang boses. “Today, we are discussing cross-border mergers and the regulatory frictions involved in international acquisitions. Turn your textbooks to Chapter 12.”

Sa buong dalawang oras ng klase, nagpatuloy si Levi sa pagpapaliwanag ng napakasalimuot na mga formula. Masipag siyang nagpapasulat sa board, at tulad ng inaasahan, paminsan-minsan siyang tumitingin sa pwesto ko para maghanap ng pagkakataong tawagin ako sa recitation.

Pero sa tuwing titingin siya sa akin, agad kong itinataas ang aking notebook para takpan ang mukha ko, o kaya'y kakausapin ko si Babi nang may nakangiting mukha para iparamdam sa kaniya na wala siyang halaga sa paningin ko.

Nakita ko ang dahan-dahang paghigpit ng kaniyang hawak sa whiteboard marker. Ang kaniyang panga ay dahan-dahang nagtiim sa tuwing binabalewala ko ang kaniyang presensya sa harap ng klase.

Nang sumapit ang 4:00 PM, pumatak ang bell para sa pagtatapos ng klase.

“Class dismissed,” anunsyo ni Levi habang itinutupi ang kaniyang mga papel. “Miss Santos, stay behind for a moment. We need to finalize the student submission logs.”

Narinig ng buong klase ang kaniyang utos. Nagsimulang mag-ayos ng gamit ang mga estudyante habang naglalakad palabas.

Ipinasok ko ang aking mga gamit sa bag, tumayo mula sa upuan, at pinalabas ang pinakamalamig kong boses.

“Pasensya na po, Professor Hoffman,” maangas kong sagot nang malakas sa harap ng mga natitirang estudyante. “May napakahalaga po akong appointment ngayong 4:00 PM na hindi pwedeng ma-delay. Ibinigay ko na kay Julian ang submission logs kaninang tanghali. Kaniya niyo na lang po kunin.”

Napatigil si Levi sa podium.

Inalis niya ang kaniyang reading glasses. Ang kaniyang mga mata ay dumilim sa isang matinding reaksyon nang marinig ang pangalan ni Julian. Tinitigan niya ako nang napakalalim... isang titig na malinaw na nagpapakita ng hindi niya pagkakagusto sa ginagawa ko.

“This is an official faculty request, Miss Santos,” malamig niyang paalala sa kaniyang mababang boses.

“At personal na buhay ko naman po ito, Professor,” matapang kong pambabara habang itinataas ang aking bag sa balikat. “May usapan kami ni Julian na mag-coffee ngayon. Kahihiyan naman po sa kaniya kung paghihintayin ko siya dahil lang sa logs na naipasa na naman sa inyo.”

Tumingin ako kay Babi. “Babi, mauna na ako! Naghihintay na si Julian sa lobby!”

“S-Sige, Natasha! Mag-iingat ka!” utal na sagot ni Babi habang napapatingin sa madilim na mukha ni Professor Hoffman.

Tumalikod ako at naglakad palabas ng lecture hall nang may kumpiyansa sa bawat hakbang. Naramdaman ko ang kaniyang titig na nakasundan sa likod ko hanggang sa makalabas ako ng pinto.

Sa grand lobby ng Business Building, nakatayo si Julian habang hawak ang dalawang jacket. Nang makita niya ako, agad siyang ngumiti at kumaway.

“Natasha! Akala ko maiipit ka sa klase ni Prof. Hoffman,” masayang sabi ni Julian habang naglalakad kami palabas ng main entrance ng campus.

“Hindi naman,” ngiti ko habang inaayos ang buhok ko. “Marunong din naman akong mag-prioritize ng mas mahahalagang bagay.”

Pumunta kami sa The Glasshouse Café, isang napakagandang dalawang-palapag na coffee shop na may malalaking bintana sa tapat ng university driveway. Umupo kami sa tabi ng malaking salamin sa ikalawang palapag kung saan kitang-kita ang buong entrada ng campus at ang parking lot sa ibaba.

Inorderan ako ni Julian ng Iced Caramel Macchiato at isang hiwa ng Blueberry Cheesecake.

“Salamat, Julian,” ngiti ko habang humihigop ng kape. “Sobrang kailangan ko 'to pagkatapos ng dalawang oras na valuation lecture.”

Natawa si Julian. “Naiintindihan kita. Masyadong mabigat magturo si Prof. Hoffman. Pero alam mo, Natasha... sobrang saya ko na pumayag kang lumabas kasama ako ngayon. Mula noong first year, palagi kitang pinagmamasdan mula sa malayo.”

Napatigil ako sa pag-inom. Tumingin ako kay Julian. Ang kaniyang mga mata ay tapat at malinis ang intensyon... isang simpleng lalaki na totoong gustong makipagkilala sa akin.

Naramdaman ko ang kaunting pagkonsensya sa loob ng dibdib ko. Ayokong magamit si Julian bilang kasangkapan lang para galitin si Levi. Deserve ni Julian ang isang maayos na pakikipagkaibigan.

“Julian...” pabalik kong sagot sa kaniyang boses. “Maraming salamat. Napakabait mong tao, at talagang napakahusay mong Student Council Vice President. Gusto ko ring maging mas mabuting kaibigan sa 'yo.”

Bago pa man makasagot si Julian, napatingin ako sa labas ng malaking bintana sa tabi ng aming mesa.

Sa tapat ng coffee shop, dahan-dahang huminto ang itim na Porsche SUV ni Levi.

Bumukas ang pinto ng sasakyan at bumaba si Levi.

Hindi siya umalis patungo sa kaniyang bahay. Nakatayo siya sa tabi ng kaniyang kotse sa gilid ng kalye, nakatingin nang diretso sa ikalawang palapag ng coffee shop... mismong sa pwesto ng mesa namin ni Julian sa tapat ng salamin.

Nakasabit ang kaniyang suit jacket sa kaniyang braso, nakabukas ang dalawang itaas na pindat ng kaniyang polo shirt, at ang kaniyang mga kamay ay nakapasok sa bulsa ng kaniyang slacks.

Wala siyang ginagawang galaw. Nakatayo lang siya sa ilalim ng hapon na araw, pinanonood kami mula sa malayo gamit ang kaniyang mga asul-berdeng mata na puno ng isang matinding, nag-aalab na selos at pagtitimpi.

Napatitig ako sa kaniya mula sa loob ng coffee shop.

‘Tingnan mo 'to...’ isip ko habang pinalalabas ang isang matapang at nakatutuksong ngiti sa aking mga labi. ‘Sabi mo kagabi wala kang gusto sa akin, 'di ba? Sabi mo dramatic imagination ko lang ang lahat? Bakit ka nakatayo dyan sa gitna ng daan habang pinanonood ako?’

Habang nakatitig sa kaniya sa labas, dahan-dahan kong kinuha ang tinidor, kumuha ng isang malaking subo ng cheesecake, at isinubo ito habang nakatitig nang diretso sa mga mata ni Levi mula sa salamin. Pagkatapos, humarap ako kay Julian at tumawa nang napakalakas sa isang simpleng kwento nito, para ipamukha sa propesor na napakasaya ko sa piling ng ibang tao.

Nakita ko ang mabilis na pagtaas ng dibdib ni Levi mula sa malayo. Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa entrance ng coffee shop.

Sumikdo ang puso ko sa kaba! Pumasok siya sa loob!

Pagkalipas ng isang minuto, narinig ang mabibigat at pormal na mga hakbang na umaakyat sa wooden stairs ng ikalawang palapag.

Lumabas si Levi mula sa hagdanan. Ang kaniyang imposing na kaanyuan ay agad na nagpatahimik sa ilang mga estudyanteng nakaupo sa paligid. Naglakad siya nang diretso patungo sa mesa namin ni Julian.

“Professor Hoffman?!” gulat na bati ni Julian habang mabilis na tumatayo mula sa upuan.

Huminto si Levi sa mismong tabi ng mesa namin. Tinitigan niya si Julian nang malamig, bago iniharap ang kaniyang titig sa akin.

“Mr. Alcaraz,” ang napakalalim at baritonong boses ni Levi na umalingawngaw sa paligid. “The University Dean has called an emergency board meeting regarding the Budget Allocation for the upcoming Student Leadership Summit. As the Council Vice President, your presence is required in the Administration Conference Room immediately.”

Napa-nganga si Julian. “P-Po?! Ngayon na po, Prof?! Wala po sa schedule 'yon!”

“It was called five minutes ago,” walang kurap na pagsisinungaling ni Levi habang nakatitig kay Julian. “If you fail to attend, the Council’s budget will be held under review for the next quarter.”

Natataranta na mabilis na kinuha ni Julian ang kaniyang bag at jacket. “Naku! Pasensya na talaga, Natasha! Kailangan kong bumalik sa campus! Babayaran ko muna 'tong bill sa ibaba!”

“Naku, Julian, okay lang! Mag-iingat ka sa paglalakad!” sagot ko habang nakangiti pa rin, kahit na sa loob-loob ko ay nanggagalaiti na ako sa panibagong panggugulo ng propesor na 'to!

Nang mabilis na makababa si Julian sa hagdanan para magbayad at umalis, dahan-dahan na umupo si Levi sa mismong upuan na inalisan ni Julian... sa mismong tapat ko.

Inilagay niya ang kaniyang suit jacket sa sandalan ng upuan, inayos ang kaniyang collar, at inilagay ang kaniyang dalawang kamay sa ibabaw ng wooden table.

Tinitigan niya ako nang napakalalim at napakaseryoso.

Ipinag-cross ko ang aking mga braso, pinalalabas ang pinakamatalim kong titig sa kaniya.

“Emergency meeting para sa budget allocation?” pambabara ko sa kaniya sa isang pabulong pero maanghang na boses. “Seryoso ka ba, Levi?! Hindi ka ba napapagod sa mga gawa-gawa mong dahilan para lang palayasin ang mga taong nakakasama ko?!”

Tumingin si Levi sa kalahating hiwa ng cheesecake at sa iced coffee sa mesa.

“You have poor taste in coffee shops,” malamig niyang sagot habang inililipat ang kaniyang mga mata sa mukha ko. “The beans they use here are over-extracted and acidic.”

Natawa ako nang sarkastiko. “Hindi beans ang pinunta ko rito, Levi! Ang pinunta ko rito ay ang katahimikan mula sa 'yo! At tsaka, bakit ka ba nandito?! 'Di ba sinabi mo kagabi na gawa-gawa lang ng dramatic imagination ko ang lahat? Bakit ka sumusunod sa akin hanggang dito?!”

Dahan-dahan na humilig si Levi patungo sa akin sa ibabaw ng mesa. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay naging napakalalim... walang bakas ng pagtawa tulad ng kagabi, kundi isang napakatindi at napakadominanteng emosyon na nagpabilis uli sa t***k ng aking dibdib.

“I follow you, Natasha,” pabulong at napakalalim niyang pahayag, “because whether you believe it or not, I cannot tolerate watching you smile like that at someone else.”

Napatigil ang paghinga ko. Nanuyo ang lalamunan ko sa kaniyang sinabi.

Subalit mabilis kong inalala ang ginawa niyang pagtawa noong Linggo. Hindi ako magpapatalo! Hindi ako magpapadala uli sa mga salita niya!

“Asa ka naman!” pambabara ko nang mabilis sabay tayong bitbit ang bag ko. “Iyan na naman ang mga pa-mysterious na linyahan mo! Akala mo ba maniniwala pa ako sa 'yo matapos mo akong tawanan kahapon?! Manigas ka dyan mag-isa kasama ang over-extracted na kape mo!”

Tumayo ako nang mabilis at naglakad patungo sa hagdanan para umalis.

Narinig ko ang kaniyang mabilis na pagtayo mula sa mesa at ang kaniyang mga hakbang na sumusunod sa akin sa hagdanan.

“Natasha,” tawag niya sa aking pangalan sa isang mababang boses habang pababa kami sa main entrance.

Hindi ako lumingon. Nagpatuloy ako sa paglalakad patungo sa kalsada. “Huwag mo akong kakausapin! Uuwi ako sa condo nang mag-isa, at huwag kang magkakamaling pumasok sa kwarto ko ngayong gabi kung ayaw mong ibato ko sa 'yo ang lahat ng mga libro ng valuation!”

Nang makalabas ako ng coffee shop at mabilis na pumara ng taxi, lumingon ako nang kaunti mula sa pintuan ng sasakyan.

Nakatayo si Levi sa ilalim ng shed ng coffee shop, nakatitig sa akin habang ang kaniyang mukha ay puno ng matinding pagkainis sa sarili at pagkabigo dahil sa hindi niya ako napasunod ngayon.

Pumasok ako sa taxi at isinarado ang pinto.

Habang umaandar ang sasakyan patungong BGC, napasandal ako sa upuan at napahawak sa dibdib ko na nagwawala pa rin sa matinding kaba at kilig.

Magaling siya maglaro, pero hindi niya alam na marunong din akong gumanti. Tingnan lang natin kung hanggang kailan niya kayang panatilihin ang kaniyang tinatawag na emotional control kapag patuloy ko siyang binarahan at pinalayas sa buhay ko!

Lunes ng gabi. Ang katahimikan sa loob ng penthouse sa BGC ay napakabigat matapos ang naging eksena namin sa coffee shop.

Pagkadating na pagkadating ko sa bahay mula sa pagta-taxi, diretso agad ako sa kwarto ko, nag-lock ng pinto, at nagpalit ng oversized t-shirt at pajama shorts. Pagkatapos ay dinala ko ang laptop ko at dalawang makapal na finance textbooks sa malaking dining table sa kusina para doon mag-aral.