Mark Me, Professor

CHAPTER 15

SUBALIT sa halip na magalit, dahan-dahan niyang inabot ang aking kamay na nakaturo sa dibdib niya.

Mabilis kong itinapik ang kamay niya pabalik! “Huwag mo akong hawakan! Galit ako sa 'yo!”

Napabuntong-hininga si Levi nang napakalalim. Napa-iling siya nang kaunti at humahakbang nang dalawang beses pabalik para bigyan ako ng espasyo.

“The attendance logs are real, Natasha,” ang mahinang baritono niyang boses na may halo ng matinding pagtitimpi. “They are on the desk in Room 102. Check them if you must. But as your faculty adviser for this immersion camp... I expect you to maintain decorum with other students while on official university grounds.”

“Decorum mo mukha mo!” bulong ko habang tumatalikod at naglalakad palabas ng corridor. “Nababaliw ka na talaga, Levi Hoffman!”

Naiwan si Levi na nakatayo sa hallway habang nakatitig sa likod ko.

Nang sumapit ang 4:00 PM, ginanap ang huling malaking aktibidad ng Immersion Camp sa dalampasigan... ang Leadership Obstacle & Team Building Finale.

Ang bawat grupo ay kailangang dumaan sa limang magkakaibang obstacle courses: rope climbing, mud crawl, balance beam over a shallow water pit, at the final strategy puzzle wall.

Dahil sa inis ko kay Levi mula noong tanghalian, ibinuhos ko ang lahat ng lakas at galit ko sa laro!

“Go, Natasha!” hihiyaw si Babi habang nag-checheer mula sa gilid.

Mabilis kong tinakbo ang balance beam, nalpaktak sa tubig-dagat pero mabilis ding tumayo, at mabilis na pumatong sa pader para buuin ang huling puzzle blocks kasama si Julian!

“We got it!” sigaw ni Julian habang ipinapasok ang huling wooden block sa puzzle wall.

BUZZZZER!

“GROUP RED WINS THE LEADERSHIP FINALE!” anunsyo ng referee sa megaphone!

Nagsigawan sa tuwa ang buong koponan namin! Sa matinding kagalakan, mabilis akong niyakap ng mga kaklase ko. Si Julian ay napasigaw rin sa tuwa at mabilis akong inikot sa hangin bago kami parehong napaupo sa buhanginan habang tumatawa nang malakas.

“Nagawa natin, Natasha! Panalo tayo!” masayang sigaw ni Julian.

“Oo! Panalo tayo!” sigaw ko rin habang hinahabol ang aking paghinga, basang-basa sa tubig at pawis pero napakasaya.

Tumingin ako sa pwesto ng faculty pavilion.

Nakatayo doon si Levi.

Naka-sunglasses siya, nakahalukipkip, at nakatitig sa amin ni Julian habang masaya kaming nagtatawanan sa buhanginan. Wala siyang ginagawang galaw, pero ang kaniyang aura ay napakalayo at napakalalim... isang taong pilit na nagpipigil ng kaniyang sariling emosyon habang pinanonood ako mula sa malayo.

Tinitigan ko siya pabalik mula sa dalampasigan.

‘Tumingin ka diyan, Levi Hoffman,’ isip ko habang itinataas ang aking baba at pinupunasan ang pawis sa aking noo. ‘Akala mo kontrolado mo ang lahat? Manigas ka dyan sa selos mo. Hindi ako magpapaandar sa mga pa-misteryoso at pa-angkin mong eksena!’

Ipinagpatuloy ko ang pakikipagtawanan kina Julian at Babi.

Kahit na nagwawala ang puso ko sa tuwing naaalala ko ang kaniyang mga mata at ang kaniyang boses kagabi, natutunan ko nang hindi basta-basta magpapadala sa kaniya. Kung gusto niyang maging magulo at pabalik-balik ang trato sa akin... pwes, tatapatan ko siya ng triple na pambabara at kalokohan hanggang sa siya mismo ang mabaliw!

Habang nagpapatuloy ang paglubog ng araw sa Laiya, Batangas, alam kong malayo pa ang itatakbo ng kwentong ito. Hindi ako basta-basta susuko sa laro ng demonyong propesor na 'to!

Linggo ng hapon. Ito ang huling araw ng Immersion Camp sa Laiya, Batangas.

Matapos ang dalawang araw ng napakatinik na case competitions, beach obstacle courses, at walang katapusang bangayan sa pagitan namin ng pinakakinaasayang propesor ng buong university, sa wakas ay nakasakay na uli ang lahat sa mga tourist bus pabalik ng Maynila.

Dahil sa matinding pagod sa buong weekend, halos lahat ng estudyante sa loob ng Bus 3... kabilang si Babi na nakasandal sa aking balikat habang bukas ang bibig... ay mahimbing na natutulog. Ang tanging naririnig na tunog ay ang mahinang hum ng aircon at ang mahinang ulan na nagsimulang pumatak sa mga bintana habang binabagtas namin ang South Luzon Expressway.

Nakatitig ako sa bintana, habang ang utak ko ay hindi pa rin makapagpahinga.

Ang bawat eksena nitong mga nakaraang araw ay paulit-ulit na nagra-run sa isip ko. Yung pagbulong ni Levi sa tainga ko noong exam... 'yung pangingialam niya sa laro sa dalampasigan... 'yung pagiging sobrang protective niya kapag nakikipag-usap ako kay Julian... at higit sa lahat, 'yung mga sinabi niya sa akin sa ilalim ng puno ng niyog noong Biyernes ng gabi:

“You are not single to me...” “Tell Alcaraz you are already taken...”

Nanggigil na naman ako habang naaalala 'yon!

Anong ibig sabihin ng lahat ng 'yon?! Bakit kailangang umasta siya nang ganoon kung buong araw naman siyang napakamalamig at napakasungit kapag nasa harap ng ibang tao? Bakit kailangan niyang guluhin ang isip ko?!

‘Hindi pwede 'to,’ giit ng isip ko habang pilit kong inuayos ang aking seatbelt. ‘Kailangan kong linawin sa kaniya 'to ngayon din. Hindi ako papayag na uuwi kami sa condo na parang tanga akong nag-iisip kung anong pumasok sa utak niya!’

Pagkalipas ng dalawang oras, nakarating na rin ang mga bus sa grand driveway ng Buendia University.

Mabilis na nagbabaan ang mga estudyante matapos magpasalamat sa coordinators. Agad kong ginising si Babi at itinulak ang kaniyang maleta patungo sa kaniyang sundo.

“Girl, mauna na ako, ha!” inaantok na sabi ni Babi sabay yakap sa akin. “Magkita na lang tayo sa Lunes sa major class! Matutulog ako ng labindalawang oras ngayong gabi!”

“Sige, Babi, mag-iingat ka!” ngiti ko.

Nang makalayo si Babi at ang iba pang mga estudyante, dahan-dahan kong nilingon ang pwesto ng faculty parking lot sa likod ng Business Building.

Nakatayo doon si Levi sa tabi ng kaniyang itim na Porsche SUV. Nakapalit na siya ng kaniyang signature charcoal gray suit jacket, hawak ang kaniyang briefcase, at kasalukuyang ipinapasok ang kaniyang leather folder sa back seat ng sasakyan.

Seryoso ang kaniyang mukha. Pormal. Nakasalamin.

Ipinatigas ko ang aking panga, humawak nang mahigpit sa strap ng aking shoulder bag, at dahan-dahang naglakad patungo sa kaniya.

Narinig ni Levi ang aking mga hakbang sa semento. Dahan-dahan siyang lumingon. Inalis niya ang kaniyang salamin at inilagay sa bulsa ng kaniyang suit habang pinanonood ang matapang kong paglapit.

“All students have departed safely, Miss Santos?” pormal niyang tanong sa kaniyang mababa at baritonong boses. “If so, get in the car. We are returning to the penthouse.”

Hindi ako gumalaw. Huminto ako nang may tatlong hakbang ang distansya mula sa kaniya. Pinag-cross ko ang aking mga braso, itinayo ang aking baba, at tinitigan siya nang diretso sa kaniyang mga asul-berdeng mata.

“Hindi muna ako sasakay,” maangas kong panimula.

Napakunot-noo si Levi. “And why is that?”

“Dahil may gusto akong itanong sa 'yo,” kadiin kong sagot, pilit na ginagawang matatag ang boses ko kahit na naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso sa kaba. “At ayokong sagutin mo ako bilang Professor Hoffman o bilang landlord ko. Gusto kong sagutin mo ako nang matino at nang walang halong pagpapanggap.”

Pinalibutan kami ng katahimikan sa gilid ng abandonadong parking lot. Ang malamig na simoy ng hangin sa hapon ay dahan-dahang nagpaypay sa aking buhok.

Inilagay ni Levi ang kaniyang kanang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks. Tinitigan niya ako nang matimtiman... walang emosyon, parang isang pader na gawa sa bato.

“Ask,” maikli niyang utos.

Huminga ako nang napakalalim. Inihanda ko ang buong lakas at lakas ng loob ko para sa sandaling ito.

“Levi...” panimula ko, habang nakatitig sa kaniyang mukha. “Ano bang ginagawa natin? Ano ba talagang pagtingin mo sa akin? Direct to the point lang… may gusto ka ba sa akin?!”

Boom. Naitapon ko na ang pinakamalaking bomba sa buong buhay ko.

Nakatitig lang ako sa kaniya. Inaasahan ko na baka mabigla siya, o kaya'y maiwas ng tingin, o kaya'y maging pormal na naman at umiwas sa usapan tulad ng dati. Nagwawala ang dibdib ko sa matinding kaba habang hinihintay ang kaniyang sagot.

Pero ang sumunod na nangyari... ay ang huling bagay sa mundo na inasahan kong gagawin ni Levi Hoffman.

Dahan-dahang dumaan ang isang kislap sa kaniyang mga mata.

At pagkatapos...

Pfft.

Napa-iyak siya ng isang napakahinang tawa.

Hindi lang simpleng ngiti. Isang totoong, pabulong na tawa... isang scoff at tawa ng matinding pagkutya at pagkalibang sa sinabi ko! Yumuko pa siya nang kaunti at napailing-iling habang tinatakpan ng kaniyang dalawang daliri ang kaniyang mga labi para pigilan ang mas malakas na pagtawa!

Napa-nganga ako. Panandaliang napatigil ang pag-ikot ng mundo ko.

“A-Anong nakakatawa?!” nanggagalaiti kong sigaw habang lumalapit sa kaniya nang dalawang hakbang. “Bakit ka tumatawa?!”

Inangat ni Levi ang kaniyang ulo. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay puno ng tawa at isang napakatinding pangingialam at pang-aasar na hindi ko pa kailanman nakita sa kaniya.

“You...” panimula ni Levi habang ang kaniyang boses ay may halong amusement na nagpasinghap sa akin. “You actually stood there with all that seriousness... just to ask me if I like you?”

“Oo! At bakit hindi?!” gigil kong pambabara sa kaniya habang namumula ang buong mukha at tainga ko sa matinding pagkakahiya at inis! “Kagabi sa Batangas kung makapagsalita ka akala mo kung sino ka! ‘You are not single to me’... ‘Tell Alcaraz you are taken’... ‘I will not watch another man claim what is mine’! Tapos ngayon tatawanan mo ako?! Sino bang hindi mag-iisip niyon sa mga pinagsasasabi mo?!”

Inilapit ni Levi ang kaniyang mukha sa akin. Inalis niya ang kamay sa kaniyang bulsa at inayos ang kaniyang cuff links habang nakatitig sa namumula kong mukha. Ang kaniyang tawa ay pinalitan ng isang napakatagumpay at nakatutuksong ngiti sa kaniyang mga labi.

“Miss Santos,” pabulong niyang pahayag sa kaniyang napakalalim na baritono. “You have a remarkably dramatic imagination.”

Sumabog ang fuse sa utak ko!

“Dramatic imagination?!” sigaw ko sa mukha niya. “Eh ikaw ang nagsabi ng mga salitang 'yon! Hindi ko inimbento 'yon!”

“I said those things to ensure you focus on your academics and student council duties rather than getting distracted by useless campus romances,” malamig at napakayabang na paliwanag ni Levi, pero halatang-halata sa kaniyang mga mata na napakalaki ng ligaya niyang asarin at pahirapan ang isip ko! “As your faculty adviser and legal guardian under my grandfather's arrangements, it is my job to prevent you from making poor personal choices. Nothing more.”

Napatitig ako sa kaniya. Ang mga mata ko ay halos magluwa sa matinding galit at pagkabigla.

‘Nananadya siya...’ biglang nagliwanag ang buong utak ko habang nakatitig sa nakatutukso niyang mukha. ‘Nananadya ang demonyong 'to!’

Naalala ko agad ang ginawa ko sa kaniya noong mga unang linggo ko sa condo... kung paano ko siya inasar, kung paano ko binara ang mga patakaran niya, at kung paano ko ginulo ang tahimik niyang buhay sa penthouse!

Gumaganti siya! Ginagamit niya ang mga nakakakilig at nakakallitong pananalita niya sa akin para pahirapan ang utak ko, para ipamukha sa akin na nag-aassume ako, at para magmula ako sa sarili kong bibig na naapektuhan ako sa kaniya!

“Pinaglalaruan mo lang ako...” pabulong kong asik sa kaniya habang pinalalabas ang pinakamatalim na titig na kaya kong ibigay. “Nananadya ka lang talaga para makaganti sa akin dahil sa ginawa ko sa 'yo sa condo, 'no?!”

Ibinaba ni Levi ang kaniyang kamay at tinitigan ako nang diretso sa mga mata. Hindi siya umamin, pero ang kaniyang halos hindi mapansin na pagtaas ng kanang kilay at ang nakatagong ngiti sa kaniyang mga labi ay sapat na para kumpirmahin ang lahat.

“I am simply teaching you a lesson in emotional control, Natasha,” bulong ni Levi habang binubuksan ang pinto ng passenger seat para sa akin. “You are far too easily rattled by words. In the corporate world, if you reveal your vulnerability so quickly, your opponent will use it against you every single time.”

“Opponent?!” napa-singhap ako sa galit. “Gawin mo ba akong kalaban sa corporate world?! Bwisit ka talaga!”

“Get in the car,” utos niya uli, pero sa pagkakataong ito, ang boses niya ay may kakaibang lambot at tagumpay na nagpapatindi lang sa inis ko. “It is about to rain, and I have no intention of waiting for you to finish your tantrum.”

Inis kong ibinagsak ang paa ko sa semento! Nanggagalaiti akong pumasok sa passenger seat at ibinagsak ang pinto nang napakalakas!

Umikot si Levi patungo sa driver's seat at pumasok. Tahimik niyang iniharap ang sasakyan palabas ng campus.

Sa buong biyahe patungong BGC, wala akong sinabi kahit isang salita. Nakahalukipkip ako habang nakatitig sa bintana, nanggigigil sa sarili ko kung bakit ako naglakas-loob na magtanong niyon! Mukha akong tangang nag-assume na may gusto siya sa akin, samantalang ginagawa niya lang palang laro ang lahat para gumanti sa mga pang-aasar ko sa kaniya!

‘Magaling, Levi Hoffman...’ asik ko sa sarili ko habang nanggigigil na kinakagat ang aking labi. ‘Akala mo panalo ka ngayong araw, ha? Akala mo napaamin mo ako na naaapektuhan ako sa 'yo? Pwes, manigas ka! Hinding-hindi mo na ako makikitang magpapadala sa mga nakakalito mong galaw!’

Nang makarating kami sa penthouse sa BGC, mabilis kong kinuha ang bag ko at dire-diretsong naglakad patungo sa aking kwarto nang hindi man lang siya nililingon.

“Natasha,” tawag ng baritonong boses ni Levi mula sa living room habang ibinababa ang kaniyang briefcase.

Huminto ako sa pintuan ng kwarto ko pero hindi ako humarap. “Ano? Magtuturo ka na naman ng 'lessons in emotional control'? Ayoko, pagod ako!”

Narinig ko ang mabagal niyang mga hakbang na huminto sa likod ko.

“Dinner is in the kitchen,” mahinang sabi ni Levi. “I ordered from the Italian place down the street. Eat before you sleep.”

Napatigil ako. Lumingon ako nang kaunti mula sa gilid ng aking mata. Nakatayo siya doon, nakatanggal na ang suit jacket, at nakatitig sa akin nang may kakaibang kaisipan sa kaniyang mga mata... isang titig na parang sinasabing kahit inis na inis ako sa kaniya, sinatitakip pa rin niya na may kakainin ako.

Inirapan ko siya nang napakalakas.

“Kainin mo mag-isa 'yang Italian food mo!” sigaw ko sabay pasok sa kwarto at pabalagbag na isinarado ang pinto!

Isinandal ko ang likod ko sa isinaradong pinto at napahawak sa aking mukha na napakainit pa rin sa galit at hiyang naramdaman ko sa parking lot.

“Napakademonyo mo talaga, Levi Hoffman...” bulong ko sa sarili ko sa kadiliman ng kwarto. “Akala mo magaling ka? Tingnan lang natin sa mga susunod na araw kung sino sa atin ang unang mababaliw!”

Sa kabilang dulo ng pintuan, narinig ko ang isang napakahinang, halos hindi mapansin na pagtawa ni Levi bago ang kaniyang mga hakbang ay dahan-dahang naglakad patungo sa kusina.

Nagsisimula pa lang ang tunay na ganti at labanan naming dalawa. At sisiguraduhin kong hindi ako ang unang susuko sa kaniyang laro.