Mark Me, Professor

CHAPTER 14

INIYUKO niya ang kaniyang mukha... sobrang lapit na naramdaman ko ang kaniyang mainit na paghinga sa aking mga labi.

“You are not single to me, Natasha,” pabulong at napakalalim na boses ni Levi na nagpataas ng lahat ng balahibo sa aking katawan at nagpabilis sa t***k ng aking puso sa pinakamataas na antas.

Napasinghap ako. Tinitigan ko ang kaniyang mga mata sa kadiliman.

“L-Levi...” pabulong kong tawag sa kaniyang pangalan.

“I stood in that hall today and watched you answer my question with absolute brilliance,” pabulong na pagpapatuloy ni Levi, ang kaniyang daliri ay dahan-dahang humawak sa aking baba at inangat ito nang kaunti. “I was proud of you. But I will not stand here on this beach and watch another man claim what is mine.”

Ang kaniyang mga salita ay parang isang matinding apoy na sumabog sa loob ng dibdib ko!

“Ano bang sinasabi mo...” nauutal kong bulong habang uminit ang aking mga pisngi.

Ipinikit ni Levi ang kaniyang mga mata nang kaunti, at dahan-dahan niyang inilapit ang kaniyang mga labi sa aking noo. Nag-iwan siya ng isang napakatagal, napakalambing, at napakapProtektadong halik sa aking noo habang ang kaniyang thumb ay marahang humahaplos sa aking pisngi.

Naparalisa ako sa matinding kilig. Ang buong katawan ko ay tila natunaw sa kaniyang yakap sa ilalim ng kadiliman ng gabi sa Batangas.

Nang ilayo niya ang kaniyang mukha nang kaunti, tinitigan niya ako nang may matimtiman at walang katapat na pagmamahal.

“Tell him no, Natasha,” pabulong niyang pakiusap sa akin. “Tell Alcaraz you are already taken.”

Napatitig ako sa kaniyang guwapong mukha. Isang napakatamis at napakasayang ngiti ang pumatak sa aking mga labi.

“Okey...” pabulong kong sagot habang itinataas ang aking kamay para marahang ayusin ang kaniyang collar. “Sasabihin ko sa kaniya na hindi ako pwede... kasi may napakasungit at napakaselosong propesor na naghihintay sa akin sa condo gabi-gabi.”

Isang totoong ngiti ang lumabas sa mga labi ni Levi... isang ngiti na tanging ako lang sa buong mundo ang nakakakita.

Sa ilalim ng malaking puno ng kawayan at niyog sa Laiya, sa gitna ng kadiliman at ingay ng bonfire sa malayo, naramdaman namin ang pinakamalalim na ugnayan sa pagitan naming dalawa... isang pag-ibig na kahit pilit na itinatago sa harap ng klase ay lalong nag-aalab sa bawat segundong magkasama kami.

Sabado ng umaga. Ang ikalawang araw ng Immersion Camp sa Laiya, Batangas ay nagsimula sa isang napakagandang sikat ng araw sa ibabaw ng asul na dagat.

Pero para sa akin, pakiramdam ko ay tila nagbabad ako sa isang napakalaking balong may yelo buong gabi.

Pagkagising na pagkagising ko sa beach cottage room na kasama ko si Babi, diretso agad ako sa salamin. Hawak ang toothbrush, tinitigan ko ang sarili kong repleksyon habang naiisip ang naganap sa ilalim ng puno ng niyog kagabi.

“You are not single to me...” “Tell Alcaraz you are already taken...”

“Bwisit. Nababaliw na talaga ang demonyong 'yon!” gigil kong bulong sa sarili ko habang nanggigigil na nagsisipilyo.

Seryoso ba siya?! Anong pinagsasasabi niyang 'taken' at 'mine'?! Ni wala nga kaming malinaw na relasyon! Isa lang akong estudyante na napilitang tumira sa condo niya dahil sa kagagawan ng lolo niya, tapos umasta siya kagabi parang may titulo siya sa buhay ko?!

“Girl, bakit ganyan ang mukha mo?” tanong ni Babi habang lumalabas ng banyo, nakasabit ang tuwalya sa buhok. “Para kang makikipagsuntukan sa pader ng banyo. Na-stress ka ba sa accounting lecture kahapon?”

“Hindi, Babi,” mabilis kong sagot habang nagmumog at nagpupunas ng mukha. “Na-stress ako sa isang nilalang na kulang sa aruga at mukhang nakalimutang uminom ng gamut niya kagabi!”

Napakunot-noo si Babi. “Ha? Sinong nakalimot uminom ng gamot?”

“Wala! May napansin lang akong ligaw na aso sa dalampasigan kagabi na napakataray!” asik ko habang nagmamadaling nagsuot ng aking Buendia University Student Council polo shirt at denim shorts.

Dahil ikalawang araw na, ngayong umaga nakatakda ang Departmental Case Competition & Corporate Strategy Exhibition sa Convention Hall.

Nang makarating kami sa malawak na air-conditioned hall, abala na ang limangpung koponan sa pag-aayos ng kanilang mga poster boards, projectors, at printed pitch decks. Ang aming grupo ni Julian ay nakatoka sa Table 4, samantalang si Levi at ang tatlong iba pang senior faculty members ay nakaupo sa executive panel table sa gitna ng silid, nakasuot ng pormal na white linen shirt, slacks, at ang kaniyang gold-rimmed reading glasses.

Habang nag-aayos ako ng mga handouts sa mesa namin, napatingin ako sa pwesto ng judges.

Nakatitig din sa akin si Levi.

Wala ni katiting na bakas ng lambing o pagiging emosyonal sa kaniyang mukha ngayon. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay tulad uli ng dati... malamig, pormal, at napaka-intimidating. Para bang 'yung lalaking nagsalita nang napakalapit sa mukha ko kagabi sa dalampasigan ay isang gawa-gawang kathang-isip lang!

‘Tingnan mo 'tong taong 'to...’ inis kong isip habang nagtatagis ang panga ko. ‘Kagabi kung makapang-angkin akala mo sino, ngayong umaga parang hindi ako kilala! Baliw na nga talaga!’

“Natasha, paki-hold naman itong standee habang itinataas ko ang bracket,” pakiusap ni Julian habang inaayos ang display board ng aming business proposal.

“Sige, Julian. Ako na rito,” sagot ko nang may napakalawak na ngiti, pilit na ginagawang masaya ang boses ko para siguraduhing makikita at maririnig ng propesor sa gitna. “Galingan natin ngayong umaga, ha? Sigurado akong mananalo ang team natin sa presentation!”

“Salamat, Natasha!” ngiti rin ni Julian habang tinatapik ang balikat ko.

Mula sa executive table, narinig ang malakas na pagtikhim ni Levi sa microphone.

“Attention, everyone,” ang napakalalim, malamig, at kontroladong boses ni Levi na umalingawngaw sa speakers. “We will commence the panel evaluations in five minutes. Each team will have exactly seven minutes to present their market entry strategy for a distressed tech firm, followed by five minutes of defense from the faculty panel. Any team exceeding the time limit will automatically lose ten percent of their final score.”

Ipinukol ni Levi ang kaniyang titig sa mesa namin ni Julian.

“Team Four,” malamig na tawag ni Levi. “You are up first.”

Mabilis kaming umakyat ni Julian at ng dalawa pa naming kasama sa maliit na stage sa harap. Hawak ko ang aking clicker habang si Julian naman ang humawak ng lapel mic para sa panimula.

Ipinresenta ni Julian ang unang tatlong slides tungkol sa Market Sizing at Competitor Analysis. Maganda ang daloy ng kaniyang pagpapaliwanag, pero nang dumating sa ikalimang slide... ang Financial Projections and Debt-Restructuring Valuation... ako na ang humarap sa panel.

“As projected on the screen,” panimula ko sa isang kumpiyansa at malinaw na boses habang nakatitig nang diretso sa mga mata ni Levi. “The firm will reach its break-even point by Year 2 through an aggressive capital reallocation. We integrated a conservative discount rate of eight percent to absorb interest volatility in the European market.”

Inilagay ni Levi ang kaniyang mga siko sa mesa, ipinaglakip ang kaniyang mga daliri sa tapat ng kaniyang baba, at itinagilid nang kaunti ang kaniyang ulo.

“Miss Santos,” malamig na interrupt ni Levi bago ko pa matapos ang slide. “Your discount rate of eight percent is overly optimistic for a firm experiencing liquidity friction. Why did you assume an eight percent rate instead of applying a adjusted risk premium of at least twelve percent?”

Ito na naman siya. Ang kaniyang paboritong laro... ang gipitin ako sa harap ng buong departamento.

Pero sa halip na ma-rattle o magpadala sa kaniyang seryosong aura, pinitik ko ang aking clicker, itinayo ang aking baba, at binarahan siya nang may matapang at nakatutuksong ngiti sa aking mga labi.

“Because, Professor Hoffman,” pambabara ko nang mabilis at walang kukurap-kurap sa kaniyang mga mata. “If you actually read slide seven instead of jumping to conclusions on slide five, you would see that we factored in a government sovereign guarantee provision that hedges the currency risk, effectively stabilizing the discount rate at eight point five percent.”

Bahagyang nagulat ang tatlong kapwa faculty members sa tabi ni Levi. Narinig ang mahihinang bulungan mula sa mga estudyante sa likod! Walang sinumang estudyante ang naglalakas-loob na sabihan si Professor Hoffman na 'hindi nagbabasa nang maayos'!

Napatigil si Levi.

Ang kaniyang mga mata ay bahagyang kumislap sa matinding pagkagulat sa aking pambabara. Nakita ko ang bahagyang pagtiim ng kaniyang panga habang itinataas ang kaniyang salamin para tignan ang ipinakitang slide seven sa screen.

Tumpak ang nakasulat. May probisyon nga para sa sovereign guarantee!

“Furthermore,” dagdag ko pa habang pinalalapad ang maangas kong ngiti, “in corporate valuation, assuming a worst-case risk premium without considering regulatory protections is simply lazy financial modeling... Professor.”

Napasinghap si Babi mula sa audience! ‘Lazy financial modeling?! Sinabihan niya si Prof. Hoffman ng lazy?!’

Napakunot-noo ang dalawang katabing propesor ni Levi, pero si Levi mismo ay nanatiling nakatitig sa akin. Sa loob ng limang segundo, walang nagsalita sa buong hall. Tinitigan niya ako nang napakalalim... isang titig na parang sinasabing ‘Ang lakas talaga ng loob mong barahin ako sa harap ng lahat, Natasha.’

Subalit sa halip na magalit o mag-scold, dahan-dahang binaba ni Levi ang kaniyang pen at tumango nang bahagya.

“A fair defense, Miss Santos,” ang malamig pero may nakatagong paghanga niyang sagot. “Though your tone borders on insubordination, your technical logic is sound. Proceed.”

Nagpatuloy ang presentation at natapos namin ito nang may pinakamataas na puntos mula sa ibang judges!

Nang sumapit ang 12:00 NN, nagkaroon ng dalawang oras na lunch break ang lahat bago ang huling outdoor activity sa hapon.

Dahil sa matinding gutom at pagod mula sa morning exhibition, dinala ako ni Babi sa open-air beachfront restaurant ng resort para kumain ng seafood kare-kare at grilled liempo.

“Girl!” hiyaw ni Babi habang hinahawakan ang dalawa kong kamay sa tapat ng mesa. “Ibang klase ka talaga ngayon! Paano mo naisip sabihan si Prof. Hoffman na 'lazy modeling'?! Akala ko talaga kanina ipapa-expel ka na niya sa university!”

Natawa ako habang humihigop ng iced tea. “Dapat lang sa kaniya 'yon, Babi. Sobrang hilig niyang magmarunong at manggipit, nakakalimutan niyang marunong din akong magbasa ng slides! Akala mo kung sinong laging tama!”

“Pero infairness, girl,” singit ni Babi habang kumakain ng hipon. “Napansin mo ba 'yung tingin niya sa 'yo nung binara mo siya? Hindi siya galit! Parang... parang natutuwa pa siya na sinasagot-sagot mo siya! Iba talaga ang aura niyo kapag nag-uusap, para kayong nag-aaway na may sparks!”

“Anong sparks? Sparks ng kuryente dahil gusto ko siyang kuryentihin, oo!” depensa ko habang mabilis na kumakain. “Ewan ko ba sa propesor na 'yan. Napaka-unstable ng utak. Minsan akala mo kung sinong nag-aalala, tapos biglang magiging napakasungit at napakalalamig. Sobrang baliw lang talaga!”

Habang nagtatawanan kami ni Babi, biglang lumapit si Julian sa mesa namin dala ang kaniyang plato.

“Pwedeng makisalo, girls?” nakangiting tanong ni Julian.

“Sure, VP! Upo ka!” masayang alok ni Babi.

Umupo si Julian sa tabi ko. Tumingin siya sa akin nang may pag-aalala. “Natasha, hingi lang ako ng pasensya tungkol kagabi, ha? Nung nag-uusap tayo sa may dalampasigan bago tayo tawagin ni Prof. Hoffman sa secretariat table.”

Napatigil ako sa pagsubo. Naalala ko na naman ang pagsingit ni Levi kagabi para lang palayasin si Julian!

“Ah... naku, Julian, wala 'yon!” mabilis kong sagot. “Abala lang talaga sa scoring 'yung committee kagabi.”

“Ganoon ba?” ngiti ni Julian, sabay dukot sa kaniyang bag at inilabas ang isang maliit na tinakpan na plastic container na naglalaman ng homemade mango float. “Anyway, gawa ito ng mommy ko bago tayo umalis ng Maynila. Tinitira ko talaga 'to para sa 'yo kasi narinig ko kay Babi na paborito mo ang mango float.”

Nanlaki ang mga mata ni Babi. “OMG! Sweet naman!”

“A-Ah... Julian, nakakahiya naman,” ganti kong ngiti pero kinuha ko pa rin. “Salamat, ha!”

Kukuha na sana ako ng kutsara para tikman ang dessert nang biglang...

PAK.

Isang makapal na leather folder ang mabilis at pormal na inilapag sa mismong gitna ng mesa namin... mismong sa tabi ng mango float ni Julian.

Napa-angat kaming tatlo ng tingin.

Nakatayo sa tapat ng mesa namin si Professor Levi Hoffman. Hawak niya ang kaniyang mineral water bottle, nakasalamin, at nakatitig sa aming tatlo... partikular sa plastic container na ibinigay ni Julian.

“Professor Hoffman!” gulat na bati ni Julian habang mabilis na tumatayo.

Wala ni katiting na ngiti sa mukha ni Levi. Ang kaniyang boses ay napakalalamig at napakapormal.

“Miss Santos,” pormal na tawag ni Levi sa aking pangalan. “The Dean requires an immediate verification of the student attendance logs for yesterday’s session. As the student coordinator, you need to report to the resort office right now to cross-check the signatures.”

Napakunot-noo ako. “Ngayon na po, Professor? Kumakain pa po ako ng tanghalian.”

“Yes, right now,” ang walang kaabang-abang na sagot ni Levi habang itinuturo ang folder. “The Dean’s clearance deadline is at 1:00 PM. Every minute counts.”

Tinitigan ko si Levi nang matimtiman. ‘Attendance verification?! Ngayong lunch break?! Talagang gagawa at gagawa siya ng dahilan para lang hindi ko makain 'tong mango float ni Julian!’

Inis akong tumayo at ibinagsak ang aking table napkin sa mesa.

“Sige po, Professor Hoffman,” maangas kong sagot habang itinataas ang aking baba. “Puntahan na natin ang attendance logs na 'yan bago pa maglaho ang deadline ng Dean.”

Tumingin ako kay Julian. “Julian, itabi mo muna 'yung mango float, ha? Kakainin ko 'yan mamaya pagbalik ko!”

Nakita ko ang mabilis na pagtiim ng panga ni Levi nang sabihin ko 'yon kay Julian. Tumalikod siya agad at naglakad patungo sa may air-conditioned resort office corridor. Mabilis ko siyang sinundan sa likod habang nanggagalaiti sa inis!

Nang makapasok kami sa makitid at walang taong hallway patungo sa resort administrative office, biglang huminto si Levi sa paglalakad.

Dahil sa hindi ko inaasahang paghinto niya, muntik na akong mabangga sa kaniyang malapad na likod!

“Aray naman! Bakit ka ba biglang humihinto?!” asik ko habang umaatras nang dalawang hakbang at humalukipkip.

Dahan-dahan siyang humarap sa akin. Inalis niya ang kaniyang salamin at inilagay sa bulsa ng kaniyang shirt.

“You made a scene during the presentation this morning, Natasha,” malamig niyang panimula habang nakatitig sa akin.

Natawa ako nang sarkastiko. “Ako pa ang gumawa ng scene?! Eh tinatanong mo ako ng wala sa lugar tungkol sa discount rate! Binarahan lang kita kasi hindi mo tiningnan 'yung slide seven! Tapos ngayon, ie-interrupt mo 'yung tanghalian ko dahil lang sa gawa-gawang attendance logs?!”

Inilapit ni Levi ang kaniyang hakbang sa akin. Ang kaniyang imposing na kaanyuan ay muling pumalibot sa maliit na corridor.

“I did not make up the attendance logs,” pormal niyang sagot, pero ang kaniyang mga mata ay dumako sa labi ko. “And you are not eating that dessert from Alcaraz.”

Pumutok na ang pisi ng pasensya ko! Step-by-step akong lumapit sa kaniya, itinuro ang kaniyang dibdib gamit ang aking hintuturo, at binarahan siya nang diretso sa mukha.

“At bakit hindi ko kakainin?! Masarap 'yung mango float na ibinigay ni Julian!” maanghang kong pambabara sa kaniya. “Saka ano bang problema mo, Levi?! Kagabi kung makapagsalita ka sa dalampasigan akala mo kung sino ka, tapos kaninang umaga sa exhibition halos ipamukha mo sa buong klase na wala akong alam! Tapos ngayon nanggugulo ka na naman sa tanghalian ko?! Anong sa tingin mo ang ginagawa mo?!”

Napatitig si Levi sa daliri kong nakaturo sa kaniyang dibdib, bago inangat ang kaniyang tingin sa mga mata ko.

“I am maintaining order, Natasha,” malamig niyang sagot.

“Order?! Hindi 'to order! Baliw ka lang talaga!” sigaw ko nang pabulong pero nanggagalaiti. “Pakiramdam ko may split personality ka! Ang gulo-gulo ng utak mo! Huwag mo nga akong ma-’taken-taken’ o ma-’mine-mine’ dyan dahil hindi tayo! Estudyante mo lang ako at landlord kita sa condo, 'yun lang 'yon! Kaya huwag mo akong pinagbabawalan kung kanino ako makikipag-usap o kung kaninong mango float ang kakainin ko!”

Napatigil si Levi sa matinding pambabara ko.

Wala siyang naisagot sa loob ng tatlong segundo. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata na laging seryoso at kontrolado ay bahagyang lumaki sa matinding pagkabigla sa tapang ko. Hindi siya sanay na may taong nagsasalita sa kaniya nang ganoon kadirekta at kadiin!