Mark Me, Professor

CHAPTER 13

HABANG nagpapatuloy ang buhos ng ulan sa labas ng BGC, nanatili kaming magkasama sa loob ng tahimik na penthouse... naghahanda para sa mga panibagong pagsubok, kilig, at gulo na magaganap sa aming pagpunta sa Batangas ngayong darating na Biyernes.

Biyernes ng alas-sais ng umaga. Ang buong malawak na grand driveway ng Buendia University ay napuno ng limang dambuhalang air-conditioned tourist buses, mga nagmamadaling estudyante na hila-hila ang kani-kanilang luggage trolley, at ang ingay ng mga tawanan at kwentuhan para sa Annual Leadership & Business Immersion Camp sa Laiya, Batangas.

Abala kami ni Julian sa tabi ng Registration Table habang inaayos ang huling listahan ng mga sasama.

“Natasha, paki-check nga itong Bus 3,” tawag sa akin ni Julian habang hawak ang pormat ng bus seats. “Dito nakalagay ang mga Student Council officers, pati ang faculty advisers. Kayong dalawa ni Babi ay nasa Seat 12 at 13.”

“Noted, Julian,” nakangiti kong sagot habang tinitiklop ang aking clipboard.

Mula sa kabilang dulo ng driveway, mabilis na tumatakbo si Babi habang hila-hila ang isang napakalaking pastel pink na maleta. Suot niya ang isang napakasayang floral beach dress at nakasabit sa kaniyang leeg ang isang branded sunglasses.

“Girl!” tili ni Babi sabay yakap sa akin. “Buhay pa tayo matapos ang Mid-terms! Heto na, vacation meets study immersion! May tatlong araw tayong malayo sa nakakastress na thesis at recitation!”

Natawa ako habang inaayos ang kaniyang oversized beach hat. “Aral at training pa rin ang pupuntahan natin doon, Babi. Tandaan mo, may business simulation game tayo gabi-gabi.”

“Kahit na! At least tabing-dagat ang view habang namamatay ang utak natin sa Strategy formulation!” hirit pa ni Babi sabay lingon sa paligid. Biglang humina ang boses niya at lumapit sa tainga ko. “By the way... nasaan na ang ating terror professor? Si Prof. Hoffman?”

Bago pa man ako makasagot, isang itim na convoy SUV ang huminto sa mismong tapat ng Bus 3.

Bumukas ang pinto ng sasakyan at bumaba si Levi.

Suot niya ang isang napakalinis na beige linen button-down shirt na nakatupi ang mga manggas, dark blue tailored shorts, at white sneakers... isang napakabihira at napakapreskong hitsura kumpara sa kaniyang pormal na mga suit sa campus. Nakasabit pa rin sa kaniyang shirt collar ang kaniyang sunglasses.

Ang kaniyang simpleng pagdating ay tila nagpatahimik sa buong grupo ng mga estudyanteng nakapila.

“Gosh...” bulong ni Babi habang halos lumuwa ang mga mata sa pagtitig. “Bakit kahit naka-casual shirt at shorts lang si Prof. Hoffman, mukha pa rin siyang CEO ng isang German yacht club?! Ang unfair ng genetics!”

Tahimik akong napangiti habang pinipigilan ang matinding kilig sa aking dibdib. Tumingin si Levi sa direksyon ng Registration Table. Nagkatama ang aming mga mata sa loob ng dalawang segundo. Sa pampublikong lugar na ito, wala ni katiting na emosyon sa kaniyang mukha... pormal, malamig, at ganap na Propesor Hoffman.

“Mr. Alcaraz, Miss Santos,” ang baritono niyang boses habang lumalapit sa amin. “Are all buses ready for departure?”

“Yes, Prof!” mabilis na sagot ni Julian. “Kasalukuyan na pong nagba-board ang second-year sections. Sa Bus 3 po kayo nakatoka kasama ang officers.”

“Good,” tango ni Levi. “Ensure that the headcount is verified before rolling out. We cannot afford any delay on the highway.”

Nang magsimula ang biyahe patungong Batangas, naging napakasaya ng biyahe sa loob ng Bus 3. Nagpatugtog ng mga upbeat OPM at pop songs ang mga estudyante sa harap, samantalang si Babi naman ay panay ang kain ng potato chips sa tabi ko. Si Levi ay nakaupo sa pinakaharap na single seat sa tabi ng driver, nakatutok ang tingin sa kaniyang iPad habang binabasa ang mga presentation slides.

Pagkalipas ng tatlong oras na biyahe, sumalubong sa amin ang napaganda at napakalawak na tanawin ng Laiya, Batangas. Ang Azure Cove Beach Resort ay may napakaputing buhangin, malalaking coconut trees, at isang dambuhalang open-air Convention Hall na nakatapat sa mismong dalampasigan.

“Welcome to Azure Cove!” sigaw ng resort coordinator habang ipinamimigay ang mga room keycards.

Pagkatapos ng maikling check-in at lunch buffet, mabilis na nagpalit ang lahat para sa 1:30 PM Outdoor Team-Building Activity bago ang gaganaping hapon na lecture.

Sa malawak na dalampasigan, hinati ng Student Council ang buong klase sa limang magkakaibang grupo para sa isang Business Logistics Relay Challenge.

Mabilis akong inilagay sa Group Red kasama si Julian at dalawa pang kaklase, samantalang si Babi naman ay napunta sa Group Blue. Si Levi at dalawa pang senior faculty members ang tumatayong opisyal na judges at scorers mula sa shaded pavilion.

“Ang mechanics ng unang game!” anunsyo ni Julian habang hawak ang megaphone. “Kailangang maihatid ng bawat koponan ang sampung 'Supply Crate'... na gawa sa mga bamboo blocks... mula sa pampang patungo sa floating platform sa dagat gamit lamang ang dalawang improvised bamboo raft! Ang grupong may pinakamabilis na oras at pinakakakaunting bagsak na supply ang mananalo!”

Nagsimula ang napakatinding kompetisyon.

“Go, Group Red!” sigaw ng mga kaklase namin habang nagtatakbo kami sa buhanginan.

Dahil sa matinding kagustuhang manalo, mabilis naming binuhat ni Julian ang unang hanay ng mga bamboo blocks patungo sa balsa. Sa gitna ng maalat na hangin at init ng araw, napakasaya naming nagtutulungan.

“Natasha! Hawakan mo ang kaliwang dulo, ako ang magpapadulas sa tubig!” sigaw ni Julian habang nakatayo sa mababaw na parte ng dagat, basang-basa ang kaniyang t-shirt at tumatawa.

Inabot ko ang kabilang dulo ng kawayan. “Sige! Isa, dalawa, tatlo... tulak!”

Dahil sa lakas ng tulak namin, napasigaw ako sa tuwa nang matagumpay na lumutang ang balsa! Subalit sa matinding kagalakan, hindi ko napansin ang isang madulas na bato sa ilalim ng tubig. Biglang naisid ang aking kaliwang paa dahilan para mawalan ako ng balanse!

“Woah!” sigaw ko habang natutumba patalikod sa tubig.

Mabilis na gumalaw si Julian. Inabot niya agad ang aking baywang at braso para saluhin ako bago man lang ako tuluyang maitalpaktak sa dagat.

“Naku! Ok ka lang, Natasha?!” alalang tanong ni Julian habang hawak-hawak pa rin ako sa baywang, napakalapit ng aming mga mukha sa isa't isa habang pareho kaming basang-basa sa tubig-dagat.

“A-Ah... oo, ok lang ako! Salamat, Julian!” mabilis kong sagot habang tumatayo nang maayos at inayos ang basang buhok.

Sa di-kalayuan, mula sa shaded pavilion kung saan nakatayo ang mga judges...

Nakatitig si Levi.

Nakahawak siya sa wooden railing ng pavilion. Naka-sunglasses man siya, halatang-halata ang matinding paghigpit ng kaniyang panga at ang mabilis na pagtaas ng kaniyang dibdib habang nakatutok ang kaniyang tingin sa kamay ni Julian na nakawak pa rin sa aking braso.

Dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang sunglasses. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay tila nagpapakawala ng isang napakalalamig na kidlat mula sa malayo.

Mabilis na pumatak ang pito ng referee para sa pagtatapos ng unang round.

“Group Red takes the first round!” anunsyo ng coordinator.

Habang naglalakad kami pabalik sa dalampasigan para kumuha ng tubig, dumaan kami sa harap ng pavilion. Lumapit si Levi sa pwesto ng aming grupo.

“Mr. Alcaraz,” ang malamig at kapansin-pansing seryosong boses ni Levi na nagpatahimik sa aming tawanan. “Your team’s execution was sloppy in terms of safety protocols. In real-world maritime logistics, a team leader who fails to secure his crew members from hazards receives immediate penalty points.”

Napatigil si Julian at napatingin kay Levi. “P-Pasensya na po, Prof Hoffman. Naudlot lang po ang tumpak na pag-apak ni Natasha sa bato, pero na-secure ko naman po siya agad.”

Tinitigan ni Levi si Julian nang napakalalim... isang titig na hindi lang tungkol sa laro, kundi tungkol sa mismong paghawak nito sa akin kanina.

“Securing a situation after the fall is reactive, Mr. Alcaraz,” palamig nang palamig na paliwanag ni Levi habang itinuturo ang score sheet. “Proactive leadership prevents the risk before it occurs. Two points deduction for Group Red.”

Napa-nganga si Julian. “Prof?! Bawas puntos agad?!”

Napatingin ako kay Levi habang nakataas ang aking kilay. Seryoso ba 'to?! Bawas puntos dahil sa nasalo ako ni Julian?! Nagseselos na naman ang propesor na 'to sa gitna ng dalampasigan!

Gusto kong tumawa pero pinigilan ko ang sarili ko.

Nang sumapit ang 3:00 PM, pumasok na ang lahat sa malaking open-air Convention Hall para sa unang malaking lecture ng Immersion Camp: Crisis Management & Financial Valuation in Distressed Firms na pamumunuan ni Professor Levi Hoffman.

Nakaligo na ang lahat at nakapagpalit ng preskong damit. Nakaupo ako sa ikalawang row kasama si Babi, habang si Julian ay nasa likod para sa documentation.

Umayos ng tayo si Levi sa tapat ng malaking projection screen. Suot na naman niya ang kaniyang seryosong navy blue polo shirt at slacks.

“Good afternoon,” panimula ni Levi habang hawak ang clicker. “In our morning exam, we covered the basics of Discounted Cash Flows. But today, we will tackle how a firm operates when its debt liabilities exceed its asset value by more than forty percent.”

Ipinakita niya sa screen ang isang napakasalimuot na financial chart ng isang bagsak na kumpanya sa Europa.

Sinimulan ni Levi ang pagpapaliwanag. Habang nagsasalita siya sa kaniyang napakalalim at napaka-engaging na baritonong boses, ang buong hall ay napuno ng matinding interes. Napakagaling niyang magpaliwanag... ang mga kumplikadong probisyon ng bankruptcy laws, debt restructuring, at mezzanine financing ay tila ginagawa niyang napakadaling maunawaan sa pamamagitan ng mga totoong halimbawa sa mundo.

Napapatitig ako sa kaniya. Habang nakatayo siya sa liwanag ng screen, napakatangkad, nap katalino, at napakadominante sa harap ng mahigit isang daang estudyante, hindi ko mapigilang makaramdam ng matinding paghanga.

Ito ang Levi Hoffman na kinatatakutan at iginagalang ng buong university. At ako... ako ang nag-iisang taong nakakakilala sa kaniya kapag wala ang mga tao.

“Now,” pahayag ni Levi habang nililibot ang tingin sa klase. “I need one student to walk us through the Debt Restructuring Formula projected on line four. Any volunteers?”

Walang nagtaas ng kamay. Napakahirap ng nakasulat sa board!

Nakatitig lang ako sa kaniya, nang biglang dahan-dahang tumaas ang kanang kamay ko.

Ngumiti ako nang kaunti... isang matapang na ngiti na parang sinasabing 'Ako ang sasagot sa 'yo, Professor.'

Tumingin si Levi sa akin. Isang napakagandang kislap ng interes ang dumaan sa kaniyang mga mata.

“Yes, Miss Santos,” tawag ni Levi sa aking pangalan. “Proceed.”

Tumayo ako nang maayos at inayos ang aking mic.

“To restructure the debt liabilities on line four, Professor,” panimula ko sa isang malinaw at kumpiyansang boses, “the firm must first negotiate a Debt-to-Equity Swap with its primary creditors. By converting thirty percent of the outstanding bonds into common shares, you immediately reduce the annual interest payments without bleeding liquid cash flow. After that, you re-apply the Gordon Growth Model to project the stabilized terminal value!”

Napahinto ang buong convention hall.

Ang ibang mga estudyante at maging ang mga kapwa faculty members sa gilid ay napatingin sa akin nang may matinding paghanga!

Si Babi ay halos mapanganga sa tabi ko, samantalang si Julian naman sa likod ay pumalakpak nang mahina sa galing ng aking sagot.

Nakatitig si Levi sa akin mula sa podium. Sa loob ng limang segundo, walang salitang lumabas sa kaniyang bibig. Dahan-dahan niyang inayos ang kaniyang salamin, at sa kauna-unahang pagkakataon sa harap ng buong klase... isang totoong, napakagwapong ngiti ng pagmamalaki ang pumatak sa kaniyang mga labi.

“Extremely precise, Miss Santos,” ang napakalambing pero pormal niyang pahayag. “An textbook execution of financial recovery. Excellent work.”

Nang matapos ang lecture sa hapon, pinalakpakan ng lahat ang matagumpay na presentation.

Dumating ang gabi.

Ang buong dalampasigan ng Azure Cove ay napuno ng mga makukulay na lights, maliwanag na mga torch, at isang malaking Bonfire Social & Business Simulation Night.

Pagkatapos ng tatlong oras na matinding simulation game... kung saan ang aming grupo ay nakakuha ng pinakamataas na puntos... nagkaroon ng dalawang oras na malayang oras ang mga estudyante para magpahinga sa paligid ng bonfire, uminom ng mga fruit shakes, at makinig sa acoustic guitar music na tinutugtog ng ilang officers.

Nakatayo ako sa gilid ng dalampasigan, malayo nang kaunti sa maingay na bonfire, habang hawak ang isang baso ng chilled mango juice. Ang malamig na hangin ng dagat ay humahampas sa aking buhok habang pinanonood ko ang mga alon sa kadiliman.

“Hey,” ang boses mula sa likod ko.

Lumingon ako. Nakatayo si Julian, hawak ang dalawang skewers ng grilled marshmallows.

“Para sa pinakamagaling na finance strategist ng gabi,” nakangiting alok ni Julian sabay abot ng marshmallow.

“Salamat, Julian!” ngiti ko habang kinukuha ito.

Umupo si Julian sa isang malaking piraso ng driftwood sa buhanginan at tumingin sa akin.

“Natasha...” panimula ni Julian sa isang mas seryosong boses. “Gusto ko lang sabihin... sobrang hanga ako sa 'yo ngayong araw. Hindi lang dahil sa galing mo sa simulation at recitation kanina... kundi dahil sa kung paano mo dinadala ang sarili mo. I’ve always found you really special since first year.”

Napatigil ako sa pagnguya ng marshmallow. Napatingin ako sa kaniya.

Tumingin si Julian sa akin nang may katapatan sa kaniyang mga mata. “Alam kong busy ka sa maraming bagay, at alam kong medyo stern si Prof. Hoffman sa 'yo bilang mentor mo... pero pagkatapos nitong immersion camp, gusto ko sanang itanong kung... pwede ba kitang ayain na lumabas? Just the two of us? Kakain lang sa labas o magco-coffee?”

Nagulat ako. Ang kaniyang imbitasyon ay napakadirekta at napakatapat.

Bago pa man ako makapagsalita para magpasalamat at mag-isip ng pinakamaayos na paraan ng pagtanggi... dahil alam kong si Levi lang ang taong nasa puso ko... biglang narinig ang isang napakalakas at pamilyar na boses mula sa dalampasigan.

“Miss Santos.”

Napalingon kaming dalawa ni Julian.

Nakatayo doon si Professor Levi Hoffman sa ilalim ng ilaw ng isang beach lantern. Suot niya ang kaniyang dark gray polo, nakapasok ang mga kamay sa bulsa ng kaniyang slacks, at ang kaniyang kaanyuan ay tila isang matayog na haring naglalakad sa kadiliman ng gabi.

“Professor Hoffman?” nagtatakang tanong ni Julian habang tumatayo.

Walk-in nang mabilis si Levi patungo sa pwesto namin.

“The Student Council Dean requires the final score tabulation for tonight’s simulation game, Mr. Alcaraz,” malamig at pormal na pahayag ni Levi habang nakatitig nang diretso kay Julian. “You are needed at the secretariat table immediately.”

“Ah... ganoon po ba, Prof?” tango ni Julian. Tumingin siya sa akin nang may kaunting panghihinayang. “Sige, Natasha. Babalik muna ako sa secretariat. Mag-uusap tayo uli mamaya, ha?”

“Sige, Julian. Salamat sa marshmallow!” sagot ko.

Nang makalayo si Julian at tuluyang mawala sa karamihan ng mga estudyante sa bonfire, dahan-dahang humarap si Levi sa akin.

Tahimik ang paligid sa pwesto namin. Ang tanging naririnig lang ay ang mahinang hampas ng mga alon at ang malayong tugtog ng gitara mula sa bonfire.

Inilipat ni Levi ang kaniyang mga asul-berdeng mata sa mukha ko, bago tumingin sa hawak kong marshmallow stick.

“What was he talking to you about?” pabulong, napakalalim, at kapansin-pansing nagtitimpi na tanong ni Levi.

Tumingala ako sa kaniya at pinag-cross ang aking mga braso. Ayan na naman ang kaniyang matinding selos!

“Inaaya niya lang naman ako na lumabas para mag-coffee pagbalik natin sa Maynila,” pambubudol ko sa kaniya nang may nakatutuksong ngiti. “Mabait naman si Julian, eh. At tsaka... single naman ako sa paningin ng buong Buendia University, 'di ba, Professor Hoffman?”

Napatigil si Levi.

Ang kaniyang mga mata ay nagdilim sa isang matinding emosyon. Dahan-dahan siyang humakbang nang pabalik patungo sa akin... hanggang sa maipit niya ako sa tapat ng isang malaking palm tree trunk sa kadiliman, malayo sa paningin ng sinuman sa bonfire.

Inilagay niya ang kaniyang dalawang malalaking kamay sa gilid ng puno, ikinulong ako sa kaniyang malapad na dibdib. Ang amoy ng kaniyang cedarwood perfume at ang maalat na hangin ng dagat ay agad na pumalibot sa akin.