Mark Me, Professor

CHAPTER 12

KUNG kaninang umaga ay suot niya ang kaniyang impeccably tailored three-piece suit sa ginanap na exam, ngayon ay pinalitan niya na ito ng isang mas relaxed pero napakalinis pa ring charcoal gray button-up shirt na nakatupi ang mga manggas hanggang sa gitna ng kaniyang forearm, itim na slacks, at ang kaniyang signature gold-rimmed reading glasses. Hawak niya ang kaniyang dark blue leather portfolio folder.

Ang kaniyang biglaang pagpasok ay tila nagpabago sa presyon ng hangin sa loob ng silid. Ang dating maingay na usapan ng iba pang student volunteers sa kabilang corner table ay biglang napawi at napalitan ng magalang at medyo takot na katahimikan.

“Good afternoon, Professor Hoffman,” magalang na bati ni Julian habang mabilis na inaayos ang kaniyang polo shirt at humahakbang patungo sa tapat ng pinto.

Tumatango lang nang bahagya si Levi habang ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay mabilis na naglakbay sa buong silid... hanggang sa dumaong ang kaniyang malamig na titig sa akin, partikular sa pagkaka-upo ko sa tabi ng mesa ni Julian at sa tasa ng kape't tea sa aming gitna.

“Mr. Alcaraz, Miss Santos,” ang pormal at baritonong boses ni Levi na umalingawngaw sa headquarters. “I reviewed the initial program draft sent by the Dean’s office for the Batangas immersion. There are critical gaps in the schedule that need immediate adjustment, especially regarding the evening business simulation modules.”

Inilapag ni Levi ang kaniyang portfolio sa malaking conference table sa gitna ng silid at hinarap kami.

“Sit down,” utos niya habang hinuhubad ang kaniyang salamin at inilalapag sa ibabaw ng folder. “Let's finalize the three-day breakdown right now so the Dean can sign the clearance before 5:00 PM.”

Mabilis kaming umupo ni Julian sa magkabilang gilid ng mahabang conference table, habang si Levi naman ay pumuwesto sa mismong dulo... ang kaniyang matayog at imposing na kaanyuan ay tila nagdomina agad sa buong espasyo.

Inilabas ni Levi ang kaniyang fountain pen at sinimulang ituro ang mga punto sa printed layout ng programa.

“Day One: Arrival at 10:00 AM in Laiya,” panimula ni Levi habang ang kaniyang malalim na boses ay pormal na pormal. “Check-in, light orientation, and the first outdoor leadership module. However, the Dean wants the first lecture on Crisis Management in Cross-Border Supply Chains to be held immediately after lunch... at 1:30 PM.”

Napakunot-noo ako at napatingin sa printed draft.

“Professor,” pumasok ako sa usapan habang itinataas ang aking daliri. “Isn’t 1:30 PM too tight? Magmumula sa tatlong oras na biyahe ang mga estudyante mula Maynila patungong Batangas. Kapag ipinasok agad natin ang isang dalawang oras na heavy academic lecture sa mismong pagkarating nila matapos mag-check in, hindi magiging receptive ang mga utak nila. Baka makatutog lang sila sa convention hall.”

Tinitigan ako ni Levi nang matimtiman sa kaniyang mga mata. Mayroong isang napakaliit na paggalaw sa gilid ng kaniyang mga labi... isang senyales na sinusubok niya ang aking paninindigan bilang student coordinator.

“In the corporate world, Miss Santos, international logistics doesn’t stop simply because the team is fatigued from travel,” malamig na argumento ni Levi habang isinusulat ang kaniyang mga nota. “Execution requires resilience.”

“Pero hindi pa po buong corporate executives ang mga estudyante natin, Professor,” pambabara ko sa kaniya nang may halong tapang habang nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata. “Ang layunin ng immersion camp ay turuan silang maging epektibong lider sa pamamagitan ng tamang pacing at engagement. Kung gusto natin ng maximum participation sa simulation game sa gabi, kailangan natin silang bigyan ng kahit man lang dalawang oras para mag-settle in at magpahinga.”

Napatingin si Julian sa aming dalawa... palipat-lipat ang kaniyang tingin sa matapang kong mukha at sa seryosong reaksyon ng ating propesor. Bahagyang uminit ang paligid sa pagitan naming dalawa ni Levi, na tila nagpapatuloy ang aming palitan ng argumento noong exam nitong umaga.

Sa loob ng limang segundo, walang nagsalita sa aming dalawa. Nagkatama ang aming mga mata... isang tahimik na labanan ng prinsipyo at kapangyarihan.

Sa huli, dahan-dahang pumatak ang fountain pen ni Levi sa papel.

“Very well,” seryosong sabi ni Levi habang binabago ang nakasulat sa draft. “We push the lecture to 3:00 PM. But in return, the evening business simulation game will be extended until 10:00 PM. No exceptions. Is that acceptable, Miss Santos?”

Itinaas ko ang aking baba at ngumiti nang kaunti. “Acceptable, Professor Hoffman.”

Ipinagpatuloy namin ang pag-aayos ng itinerary para sa Day Two at Day Three. Habang nagpapatuloy ang pagpupulong, napansin kong mabilis na dumilim ang paligid sa labas ng bintana. Ang malakas na kulog ay biglang umugong sa kalangitan, kasunod ang napakalakas at dambuhalang buhos ng ulan na lumikha ng malakas na ingay sa mga salamin ng Student Center.

Nang sumapit ang alas-singko ng hapon, natapos na rin sa wakas ang pagrerepaso sa buong dokumento.

“Alright,” pahayag ni Levi habang isinasara ang kaniyang portfolio folder at tumatayo mula sa kaniyang upuan. “I will submit this directly to the Dean's desk tomorrow morning. Mr. Alcaraz, make sure the bus manifests are printed and sorted by section before Thursday afternoon.”

“Yes, Prof! Ako na pong bahala sa lahat,” sagot ni Julian habang mabilis na inilalagay ang kaniyang mga gamit sa backpack. Tumingin siya sa labas ng bintana at napabuntong-hininga. “Hala, ang lakas pala ng ulan sa labas. Natasha, may payong ka ba? Gusto mo bang isabay na kita sa sasakyan ko papunta sa dorm niyo?”

Bago pa man ako makapagsalita para tanggihan si Julian o mag-isip ng idadahilan... dahil hindi naman ako sa dorm uuwi kundi sa penthouse ni Levi sa BGC... biglang sumingit ang napakamalamig at napaka-authoritative na boses ni Levi.

“Miss Santos will stay for another fifteen minutes, Mr. Alcaraz,” malamig na pahayag ni Levi habang itinutuwid ang kaniyang cuff links. “She needs to sign the official inventory requisition forms for the seminar supplies that arrived from the central office. You may go ahead.”

Napatigil si Julian. Tumingin siya sa akin, bago tumingin kay Levi.

“Ah... ganoon po ba, Prof?” medyo nagtatakang tanong ni Julian. “Puwede ko naman po siyang hintayin sa lobby para sabay na kaming lumabas matapos niyang pumirma.”

“That won't be necessary,” sagot ni Levi sa isang boses na hindi tumatanggap ng anumang pagtanggi. “The inventory clearance requires administrative review. It might take longer than expected, and I believe you have your own Student Council budget reports to finish for the Dean, Mr. Alcaraz.”

Naramdaman ko ang matinding tensyon sa pagitan ng dalawang lalaki. Tumingin ako kay Julian at mabilis siyang nginitian para hupain ang kaniyang pag-aalinlangan.

“Okey lang, Julian,” pambubudol ko sa kaniya nang pabulong. “Una ka na. Kaya ko na 'to. Mag-iingat ka sa pagmamaneho, napakalakas pa naman ng ulan.”

Bumuntong-hininga si Julian, tumango nang mabagal, at kinuha ang kaniyang bag. “Sige, Natasha. Mag-iingat ka rin. Kapag kailangan mo ng sundo mamaya, i-text mo lang ako, ha?”

“Salamat, Julian!”

Nang tuluyang makalabas si Julian at ang iba pang mga estudyante mula sa Student Council Headquarters, dahan-dahang isinarado ni Levi ang frosted glass door. Ipininid niya rin ang blind shutters ng mga bintana para tuluyang maitago ang loob ng silid mula sa mga estudyanteng dumadaan sa hallway.

Ibinaba ko ang aking mga kamay sa mesa at humalukipkip habang nakatitig sa kaniya.

“Inventory requisition forms, Professor?” pang-aasar ko habang itinataas ang aking kilay. “Talaga lang, ha? Hindi ko alam na may supplies palang dumating ngayong hapon.”

Dahan-dahang lumapit si Levi sa kinaroroonan ko. Ang kaniyang mga mabibigat at pantay na hakbang ay dahan-dahang lumikha ng isang nakakakaba pero nakakakilig na atmospera sa loob ng tahimik at walang taong silid.

Huminto siya sa mismong tapat ng conference table kung saan ako nakatayo. Dumukot siya sa bulsa ng kaniyang slacks at inilabas ang susi ng kaniyang sasakyan.

“There are no requisition forms, Natasha,” malamig pero may halong napakalalim na lambing na pahayag ni Levi. “It is currently pouring outside, and I am not letting you ride with Alcaraz.”

Napa-nganga ako sa kaniyang direktang pag-amin.

“At bakit naman hindi? Kaklase ko naman si Julian, at mabait siya sa akin!” panghahamon ko habang naglalakad pabalik para kunin ang aking bag. “Saka mas maganda nga 'yon para hindi tayo makitang magkasamang lumalabas ng campus. Baka makahalata ang mga estudyante kapag nakita nilang sumasakay ako sa Porsche mo sa basement parking!”

Pumunta si Levi sa gilid ng mesa at huminto sa mismong harap ko, kaya napilitan akong tumingala sa kaniya. Ang kaniyang matayog na kaanyuan at ang amoy ng kaniyang cedarwood perfume ay muling lumikha ng isang harang sa paligid namin.

Iniyuko niya ang kaniyang ulo nang kaunti para pantayan ang tingin ko.

“First,” panimula ni Levi habang ang kaniyang baritonong boses ay pabulong at napakalapit sa aking mukha. “You are my responsibility while you are under my roof. Second... I do not like the way he looks at you when you smile at him.”

Napasinghap ako. Ang aking puso ay biglang lumaktaw ng isang t***k!

Selos ba 'yon?! Nagseselos ba ang isang napakatigas at napakamalamig na Professor Levi Hoffman sa isang Student Council Vice President?!

Uminit ang aking mga pisngi, pero hindi ko ipinahalata ang matinding kilig na biglang sumabog sa loob ng dibdib ko. Sa halip, pinalitada ko uli ang isang maangas at nakatutukso kong ngiti. Step-by-step kong inilapit ang aking mukha sa kaniya, tulad ng ginawa ko sa exam room kaninang umaga.

“Bakess, Professor?” bulong ko nang may halong lambing at pang-aasar. “Nagseselos ka ba kay Julian? Kasi kung nagseselos ka... ibig sabihin may pakiramdam ka rin pala para sa akin?”

Napatitig si Levi sa akin.

Ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay nagdilim nang kaunti. Hindi siya lumayo. Sa halip, dahan-dahan niyang itinaas ang kaniyang kanang kamay at inabot ang isang stray strand ng aking buhok na nakaharang sa aking mukha. Ipinusod niya ito nang napakasekreto at napakalambing sa likod ng aking tainga.

Ang touch ng kaniyang mainit na mga daliri sa aking balat ay nagdulot ng matinding kuryente na dumaloy sa buong katawan ko!

“Do not test my patience, Natasha,” pabulong na banta ni Levi sa kaniyang napakalalim na boses habang ang kaniyang thumb ay marahang dumampi sa gilid ng aking panga. “You pushed your luck during the examination this morning with your little performance.”

Naalala ko agad ang nangyari kanina... kung paano ako nanghingi ng kodigo habang ginagamit ang pinakamasuyong boses ko, at kung paano siya yumuko sa tainga ko para ibigay ang tamang formula!

“Bakit?” pabulong kong ganti habang nakatitig sa kaniyang mga labi. “Epektibo naman, 'di ba? Natulungan mo nga ako sa Problem Set No. 2, eh. Ang galing mo kayang magturo kapag napakalapit ng mukha mo sa akin.”

Isang napakalalim na buntong-hininga ang pumatak mula sa bibig ni Levi. Napa-iling siya nang kaunti habang nakatitig sa aking mga mata nang may halo ng matinding pagkamangha at pagnanais na disiplinahin ako.

“You are a dangerous distraction, Miss Santos,” bulong ni Levi habang ang kaniyang daliri ay dahan-dahang bumaba sa aking leeg bago siya dahan-dahang lumayo at kinuha ang kaniyang briefcase. “Pack your things. We are taking the private faculty elevator down to the basement. My driver is already waiting at the exit.”

Ibinaba ko ang aking bag at mabilis na sumunod sa kaniya habang inaayos ang aking damit. Kahit pa galit-galitan siya o pilit na nagpapakaseryoso, halatang-halata sa kaniyang mga kilos na ayaw niyang may iba akong kasamang lalaki!

Pagkalipas ng kalahating oras, nakarating kami sa aming condominium tower sa BGC.

Dahil sa napakalakas pa rin ng ulan at malamig na hangin mula sa labas, pagkarating na pagkarating namin sa penthouse ay agad na pumasok si Levi sa kaniyang master bedroom para magpalit ng damit. Ako naman ay dumiretso sa kusina para magtimpla ng dalawang tasa ng mainit na chamomile tea para makatanggal ng pagod at lamig sa katawan.

Paglabas ni Levi mula sa kaniyang kuwarto, suot na niya ang kaniyang pambahay na light gray cashmere sweater at dark sweatpants. Nakasabit pa rin sa kaniyang tainga ang kaniyang salamin habang may hawak siyang panibagong set ng exam papers na kailangan niyang markahan ngayong gabi.

Umupo siya sa malaking leather armchair sa living room at binuksan ang kaniyang reading lamp.

Lumapit ako habang dala ang isang maliit na tray na may dalawang tasa ng mainit na tea at paborito niyang German butter biscuits. Inilapag ko ito sa glass coffee table sa harap niya.

“Tea, Professor,” nakangiti kong sabi habang nauupo sa katapat na sofa, pinalilibutan ang sarili ko ng isang malambot na woolen blanket.

Tumingin si Levi sa tasa, bago tumingin sa akin.

“Thank you,” maikli niyang sagot habang kinuha ang tasa at humigop nang kaunti. “How did your other exams go today? Aside from BM 102?”

Isinandal ko ang ulo ko sa gilid ng sofa at ipinikit ang aking mga mata sa pagod.

“Maayos naman,” sagot ko sa mahinang boses. “Naisagot ko nang maayos ang Business Law at Corporate Strategy. Salamat na rin sa mga ipinabasa mong case studies noong nakaraang linggo. Pero pakiramdam ko mamamatay na ang utak ko sa pagod ngayong araw.”

Dahan-dahang ibinaba ni Levi ang kaniyang tasa sa table. Tinitigan niya ako habang nakabalot sa blanket... maliit, pagod, pero nagtataglay ng isang napakagandang mukha sa ilalim ng malamig na ilaw ng living room.

“You did well today, Natasha,” ang biglaang pahayag ni Levi sa isang napakalambing at pormal pa ring boses.

Napadilat ako ng mata at napatitig sa kaniya.

Puri ba 'yon?! Ang isang Levi Hoffman... nagbigay ng papuri nang walang halong panunumbat o pambabatikos?!

“A-Ano 'yun?” tanong ko habang pilit na inuulit ang narinig ko. “Paki-ulit nga? Parang hindi pumasok sa tainga ko nang maayos!”

Isang napakagandang, halos hindi mapansin na ngiti ang dumaan sa mga labi ni Levi habang inilalapag ang kaniyang folder sa ibabaw ng lap.

“I said, you did well,” ulit niya habang nakatitig sa akin. “Your application of corporate valuation principles in today's exam was flawless. Even without my small hint, you were already on the right path. You have a very sharp mind when you actually focus on the material rather than trying to annoy me.”

Naramdaman ko ang matinding init na umakyat sa aking dibdib patungo sa aking mga pisngi. Ang kaniyang simpleng papuri ay mas masarap pa sa pakiramdam kaysa sa pagkuha ng perfect score sa alinmang asignatura!

“Naku... pumapuri ka lang kasi masarap 'yung chamomile tea na itinimpla ko,” biro ko habang isiniksik ang sarili ko sa blanket para itago ang aking ngiti.

“I am serious, Natasha,” pagpapatuloy ni Levi habang ang kaniyang mga mata ay nanatiling nakatutok sa akin. “You possess incredible potential in business management. If you maintain this level of performance, you will easily graduate with top honors.”

Tumitig ako sa kaniya mula sa kabilang sofa. Mayroong isang napakagandang katahimikan na bumalot sa amin sa loob ng malawak na penthouse... ang tanging tunog lang ay ang malakas na buhos ng ulan sa labas ng salamin at ang mahinang ugong ng aircon.

“Levi...” pabulong kong tawag sa kaniyang pangalan, sa kauna-unahang pagkakataon ngayong gabi na hindi ko ginamit ang salitang 'Professor'.

Napa-angat ang tingin ni Levi. “Hmm?”

“Exited ka rin ba para sa Batangas Immersion Camp ngayong weekend?” tanong ko sa mahinang boses. “Lalabas tayo ng campus, tatlong araw tayong malayo sa Maynila... at makakapagpahinga rin tayo mula sa napakahigpit na routine sa condo.”

Dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang salamin at inilagay sa mesa. Tinitigan niya ako nang napakalalim... isang titig na tila nagpapahayag ng kaniyang sariling mga nakatagong kagustuhan at pangamba para sa darating na out-of-town trip.

“Immersion camps at beach resorts are unpredictable, Natasha,” paliwanag ni Levi sa kaniyang mababang baritono. “There are over a hundred students, faculty members, and external coordinators. It will be much harder to keep our arrangement completely hidden from everyone.”

Lumapit ako nang kaunti sa gilid ng sofa at itinapat ang aking mukha sa kaniya.

“Ibig sabihin ba niyon... kailangan nating magpanggap na parang magkakilala lang tayo bilang propesor at estudyante sa buong tatlong araw?” tanong ko nang may kaunting lungkot.

Tumayo si Levi mula sa kaniyang armchair. Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa kinaroroonan ng aking sofa. Lumuhod siya nang bahagya sa tapat ko, dahilan para maging kapantay ng kaniyang mga mata ang aking mukha.

Inabot ng kaniyang mainit at malaking kamay ang aking kamay na nakahawak sa blanket. Dahan-dahan niyang pinisil ang aking mga daliri.

“In public, yes,” bulong ni Levi habang ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding proteksyon at pagnanais. “We must remain professional Professor Hoffman and Student Council Officer Santos. But... when the lectures end and the night falls...”

Inilapit niya ang kaniyang labi sa likod ng aking kamay at nag-iwan ng isang napakalambing, mainit, at nakakapanginig na halik sa aking balat.

“I will still be here to make sure you are safe, Natasha,” pabulong niyang pagtatapos habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata.

Napasinghap ako. Ang kaniyang mainit na labi sa likod ng aking kamay ay nagpalukso sa aking puso sa pinakamataas na antas ng kilig na naramdaman ko sa buong buhay ko!

Wala akong naisagot. Napatitig lang ako sa kaniyang guwapong mukha habang ang kaniyang kamay ay nananatiling nakahawak nang mahigpit sa aking mga daliri.

Levi Hoffman... paano ako lalaban sa 'yo kung sa bawat galaw at salita mo ay lalo mo lang ipinaparamdam na hinding-hindi ko na kayang lumayo sa piling mo?